Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 lost or abandoned? • Ivar Tjäder

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Shelagh Main

avatar

PROFIELAantal berichten : 52
IC-berichten : 2
Registratiedatum : 29-01-17
Leeftijd : 22
Accounts : • Shelagh Main
Bjørn Hansen
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Darkness
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: I keep it all inside because i'd rather the pain destroy me, then anyone else.

BerichtOnderwerp: lost or abandoned? • Ivar Tjäder   di jan 31, 2017 9:12 am

(31-01-2017)

Shelagh liep met haar vriendinnen mee, ze snapte eigenlijk niet waarom ze het ook maar deed. Ze kon weinig zien vanuit de vuurtoren, maar gewoon het feit dat ze mee mocht had er eigenlijk al voor gezorgd dat ze dan ook mee ging. Ondanks dat ze zich liet leiden door de hond voor haar probeerde ze zo veel mogelijk van de omgeving om haar heen mee te krijgen als het maar kon, de wind die steeds steviger werd en met haar haren begon te spelen. De zoute geur van de zee die haar neus binnen kwam en haar zintuigen lieten prikkelen. De zeemeeuwen die ze al van ver leek te horen, een kleine voordeel aan het feit dat ze blind was. Ze kreeg dingen mee die andere niet snel opmerkte, haar andere zintuigen waren zoveel meer versterkt zodat haar zicht vervangen kon worden, en ze er eigenlijk redelijk zonder mee kon. Shelagh bleef stil staan toen de meiden de deur opende, ze luisterde naar het krakende geluid die er vanaf kwam waar door haar nek haren omhoog gingen staan. Moeizaam slikte ze, eenmaal haar vriendinnen al naar binnen waren gestapt, ze kon dit. Het was maar een trap, zo heel moeilijk zou het niet moeten zijn. Het probleem was, alleen dat het geen standaard trap was en ze Iggo dus niet mee kon nemen gezien dit geen trap voor honden was. "Shel, we have to go. We will help you, I promise. Just trust us" Dat was makkelijker gezegd dan gedaan, op dit moment verlangde Shelagh naar haar bed en de duisternis er omheen. Ze had het geluk dat het nu winter was, in de zomer was haar leven een hel. De lange dagen en korte nachten waren niet meer te doen, op zulke momenten verlangde ze naar volledige duisternis, maar hoe zeer ze ook haar best deed. Het was iets wat ze niet snel kreeg, gelukkig was de pijn in haar lichaam nu minder, Shelagh verborg haar zelf meer in haar dikke jas toen de wind wat aan begon te spelen. Maar helaas was de wind koud, ijs koud leek het wel. Hierom liep ze dan ook snel naar binnen, ze was nog geen stap binnen of ze hoorde hoe de zware deur door de wind dichtsloeg, iets wat een harde knal zorgde. Ze maakte dan ook precies op dat moment een schrokkende beweging en draaide zich heel even om, terwijl ze in de richting van de deur keek. "That one closed," mompelde ze zacht, ze voelde hoe Iggo zijn kop tegen haar been aan drukte en een kleine glimlach verscheen rond haar lippen. "Hi, handsome you have to stay here okay?" Het dier was ook zo'n schatje, ze maakte de harnas los en legde die voorzichtig op de grond waarna ze Iggo weer toe sprak. "Sit and stay," Ze hoorde hoe de hond letterlijk neer plofte op zijn achterwerk waar door ze kort grinnikte, al snel voelde ze hoe haar hand gepakt werd. "Come one, I don't want to wait any longer," Zuchtend liet ze zich door Ida mee trekken, Ida was de gene die altijd ringen om had, hier door kon ze haar makkelijk herkennen als haar hand vast werd gepakt. Helena en Nora, haalde ze helaas altijd door elkaar heen. Zodra ze bij de trap was werd haar hand los gelaten en ging ze zelf opzoek naar de trapleuning, het duurde dan ook niet lang voor ze met haar hand ergens tegen aan kwam. Heel even liet ze haar vingers voorzichtig over het hout heen gaan om er zeker van te zijn dat het de trapleuning was waarna ze de eerste paar treden omhoog liep, het ging wat langzaam maar ze leek zich prima te redden. Ze wist dat Ida achter haar liep, en dat stelde haar toch wel gerust, hoe lang het duurde wist ze niet maar het was plots stil, te stil. Als of ze hier alleen was, moeizaam bleef ze staan en draaide haar hoofd iets in de hoop iets te kunnen horen. "Ida? Where are you?" Ze kreeg geen antwoord op haar vraag, moeizaam draaide ze zich om waarschijnlijk wouden ze een grapje uit halen. "Helena, Nora? This isn't funny," Hoe lang ze ook stil bleef, ze kreeg geen reactie daar naast bleef het akelig stil. "Iggo!" Hij moest wel op haar reageren, hij reageerde altijd op haar. Tranen verschenen er in haar ooghoeken toen ook de hond niet reageerde, een angstig gevoel kwam langzaam in haar op en zo snel ze kon liep ze weer naar beneden, door dat ze zo gehaast liep maakte ze een mis stap en viel ze met een harde gil naar beneden om uiteindelijk onder aan de trap terecht te komen. Verbaast bleef ze kort even zitten waarna ze haar zelf dwong om op te staan, ze moest op zoek gaan naar Iggo, hij moest hier wel zijn. Door middel van haar hand tegen de muur aan te houden liep ze de toren rond maar ze kwam Iggo en zijn harnas niet tegen. Zo snel ze kon ging ze naar buiten toe en bleef ze daar staan. "Iggo! Ida! Guys! Where are you! This isn't funny!" Schreeuwde ze terwijl ze hoopte dat haar vriendinnen gewoon een ziekelijk grapje uit haalde.
ooc: mijn engels is blegh maar ik doe toch een poging.
De datum die boven de post staat vermeld is de datum dat ze in haar 'eigen' tijd de lus in komt zeg maar

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Ivar Tjäder
I'm a motherfucking viking
I'm a motherfucking viking
avatar

PROFIELAantal berichten : 99
IC-berichten : 18
Registratiedatum : 29-01-17
Leeftijd : 19
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Blue fire bender, demon prince
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Let those who do not understand me fear me. Let those who understand me fear themselves.

BerichtOnderwerp: Re: lost or abandoned? • Ivar Tjäder   zo feb 05, 2017 5:57 pm

Sinds enkele dagen had hij een nieuwe verblijfplaats. Bevond hij zich onder een stel kinderen die de hormonen op hol hadden. Jongens die dachten de haan uit te kunnen hangen, hem te kunnen domineren. Ze keken op hem neer, dat was hem allang wel duidelijk. Het was niet de eerste keer geweest; dat mensen hem onderschatte. Dat gaf ook niet. Ivar wist dat het in zijn voordeel werkte, wanneer het er echt toe zou doen. Gezien de tijd waarin ze leefden, had hij er weinig vertrouwen in om er gebruik van te moeten maken. De irritatie werd daarbij ook opgewekt door eeuwig binnen zitten. Zijn vrolijke humeur werd de kop ingedrukt. Altijd had hij buiten geleefd, buiten op het platteland. Waar hij moest werken om zijn onderdak up to date te houden. Waar hij zelf voor het eten zorgde, in plaats van naar een supermarkt te gaan. Ivar was een man die tradities in eren hield. Oude gewoontes hield hij in leven, samen met zijn ouders. Hun manier van leven was ouderwets geweest. En dat nu ineens alles voor hem gedaan werd, was wennen.  Een genot waar hij hoogstwaarschijnlijk amper gebruik van zou maken.

Dat Ivar diens leren schoenen had aangetrokken, om vervolgens het gebouw uit te lopen, was geen onlogische stap geweest. Frisse lucht zou hem ongetwijfeld goed doen. Kort zou het duren voordat zijn vrolijke hij weder gekeerd was. Met een donkere wolk boven je hoofd blijven lopen was niks. Het voelde uiterst... Ongemakkelijk.
Vergelijkbaar met een hond stak de jongeman diens neus in de wind om deze eens diep op te snuiven. Nog net kwispelde zijn staart niet, als hij die had gehad. Wat echter wel gebeurde waren zwakke, kleine vlammetjes aan vuur wat aan zijn lichaam ontsnapte, om vervolgens op te gaan in de atmosfeer. Ze leken een eigen wil te hebben. Ontembaar waren ze, bij het merken van extra zuurstof. Een twinkel verscheen in Ivar's heldere ogen, hij lachtte zijn witte tanden bloot. Dit had hij veel eerder moeten doen. Vol nieuwe energie liep hij verder. En verder. En verder.

Van veraf kon hij het al voelen; de zee. Een stuk natuur wat zoveel herinneringen omhoog bracht. Grijnzend hield Ivar stil aan de kliffen, vlakbij de vuurtoren. Zijn blik volgde de golven. In gedachten ging hij terug, naar de tijd waar hij nog zoveel van hield. Ze zaten op een Vikingschip, omringt door zoveel anderen. Zeilen en vlaggen gehesen. Roeispanen die hen richting de open zee begeleiden. Elke man had diens blik gericht op de kliffen, daar waar de vrouwen en kinderen hun geliefde uitzwaaiden. Allemaal hopend dat hun man en vader levend zou wederkeren.
Geschreeuw klonk uit de verte. Door de vlakte en de juiste stand van de wind was het voor Ivar een eitje het op te merken. De jongeman schudde zijn herinneringen weg, zijn blik al zoekende over het land scannend. Vaag had hij opgevangen wat er geschreeuwd werd. Geen complete zinnen, slechts een paar namen. Met een frons vond hij de dader van het geluid. Details waren amper te zien van de afstand waarop ze stonden. Wat echter wel opviel waren haar -Ivar ging er vanuit dat het om een haar ging- oranje gekleurde haren. In haar stem had een lichte vorm van paniek geklonken. Althans, als hij dat goed had opgevangen. Om erachter te komen wat er precies aan de hand was, besloot Ivar op haar af te stappen. Wie weet wat voor spannends erachter zat verscholen?
,,I don't know at who you're screaming at, but there is no one here," reageerde Ivar direct nadat hij binnen gehoorafstand was. ,,Except for us two." Hij glimlachte terwijl hij haar geïnteresseerd aankeek. Hoewel hij geen talent had in het "lezen" van mensen, leek deze dame wat... Van slag? ,,Who are you searching for? Maybe I can help." Onwetend stak Ivar zijn hand naar haar uit. ,,Before you reject my help; I'm Ivar. I've never seen you before in the Abode before."
En toen viel het kwartje. Van de vuurtoren keek hij terug naar haar, zo een paar keer op en neer. Kon het zo zijn? Meteen liep hij om haar heen, de vuurtoren binnen. Zijn ogen staarden de trap omhoog, waarna hij over zijn schouder terug naar buiten keek. Zo snel hoe hij naar binnen was gegaan, zo snel stond hij ook weer buiten. ,,Where are you from?"

 TAG: Shelagh OOC: hopelijk kan je er wat mee
♦.♦

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
 
lost or abandoned? • Ivar Tjäder
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» [RPG] Lost animals(Vernieuwd)
» [RPG] Lost Animals
» Lost myself (Pepper)
» Lost The Memory
» I think i'm lost

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c l i f f s
-
Ga naar: