Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 How fragile life | Open for everyone

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: How fragile life | Open for everyone   zo maa 19, 2017 3:38 pm

Nog altijd kleefden kleine druppels aan de bladeren van enkele planten. Hoewel de bui allang voorbij was, en het al ver voorbij twaalven 's nachts was, had de stormachtige regen haar sporen nog steeds nagelaten. Zo voelde Effy zich ook, als een druppel van een lang voorbij getrokken regenbui. Bibberend stond het meisje in haar dunne jurkje op het trapje aan de achterkant van het huis, haar armen om zich heen geslagen in een vergeefse poging het warmer te krijgen. Ze probeerde dieper in te ademen om rustiger te worden en zette haar voeten wat uit elkaar. Ze voelde hoe de energie van de aarde haar lichaam vulde. Naast haar groeide een klein madeliefje door de stenen heen. De aarde gaf haar haar zicht. Dat wilde zeggen, de aarde vertelde haar alle verhalen over zichzelf. De tuin was de plek waar ze het best kon zien, omdat hier simpelweg meer planten stonden die hun informatie aan haar doorgaven. Effy keek op. Hier kon ze haar eigen gang gaan. Hier was ze niet afhankelijk van iemands hulp. Ze zuchtte. Niet dat ze wilde opscheppen, maar vrijwel alles in de tuin was afkomstig van haar vingers. Mevrouw Bluebonnet had haar compleet vrijgelaten het grote oppervlak naar haar eigen hand in te richten, en dat was absoluut heerlijk geweest. Ze verstijfde bij de aanblik van haar eerst geplante flora. De struik met passiebloemen stond er vredig bij. Veel vrediger dan wat het beeld bij Effy opriep. Het bracht haar terug naar de bewuste dag op een perron in Aberdeen. De dag dat zij en Stiles elkaar ontmoet hadden. Voorheen had het een kleurrijke herinnering geleken, maar nu was alles wat ze zich kon herinneren het stalen, grauwe perron, waar het bovendien erg koud was geweest voor een dag in maart. Bitter. Hoe kon hij? Ze had hem beloofd, gezworen dat hij nooit iemand pijn zou doen. Hij had haar altijd gezegd dat Effy zijn void weg had gehouden. En nu... Verwoed veegde Effy een traan van haar wat schrale wang. Het was geen gepast moment om te huilen. Hun ruzie van zojuist had haar nog altijd niet losgelaten. Nooit eerder had ze tegen iemand geschreeuwd. Ze snapte het gewoon niet. Hoe had hij... hoe had hij iemand kunnen vermoorden? Het was maar een dorpsbewoner, morgen zou hij weer gewoon wakker worden, had hij zichzelf verantwoord. Natuurlijk, maar als ze eerlijk was ging het haar meer om de belofte die hij haar had gedaan. Die andere, duistere kant van hem had het toch overwonnen; was ze dan niet goed genoeg? Kon ze niet voldoen aan zijn lichtere kant? Trillerig haalde ze adem, terwijl ze met voorzichtige passen aan de afdaling van het trapje begon, het begroeide doolhof van planten en bloemen in. Ze hoefde niet bang te zijn dat ze werd lastiggevallen door de anderen; de jonge kinderen lagen natuurlijk allemaal op bed rond dit tijdstip en de anderen waren vrijwel allemaal op een geheim feest in het bos. Even had ze overwogen ook te gaan, maar waarschijnlijk was het nu al lang en breed begonnen tijdens haar ruzie met Stiles en ze vond het vreselijk laat te moeten komen. Ze merkte dat ze een beetje kalmeerde, al was er een diepere resonantie van een vreselijk bedrukkend gevoel dat ze maar niet weg kreeg. Alsof ze zich niet veilig voelde. Zelfs hier niet, in de tuinen, waar ze zich altijd thuis had gevoeld. Bij het ritselen van het bladerdek schrok ze op. Haar blik schoot omhoog, maar natuurlijk was er niets zichtbaar. De wind, Effy, de wind. Plotseling werd haar zicht waziger. Ze fronste. Ze maakte nog altijd evenveel contact met de aarde. Haar zicht zou niet vertroebeld moeten raken. Tenzij er een onverwacht obstakel op haar pad was gekomen. Iets waarmee de aarde moeite had het te registreren, en daarmee zij ook. Was er toch iemand? Effy draaide zich om. 'Hallo?' Geen antwoord, natuurlijk. Een zucht gleed over haar lippen. Hoop gleed van haar schouders. Alsof ze verwacht had dat Stiles haar achterna zou komen. Zijn excuses aan zou bieden. Ze had het gevoel dat ze dat wel kon vergeten, na wat er zojuist tussen hen gebeurd was. Misschien was het gewoon het beste als... Als ze niet langer samen tussen lussen zouden reizen. Effy vond het fijn in de lus van mevrouw Bluebonnet. Ze had hier daadwerkelijk iets opgebouwd. Stiles zou er waarschijnlijk niet eens onder lijden als hij naar een andere lus zou moeten gaan. Gespannen liet Effy haar adem ontsnappen. Weer dat akelige geritsel. De nacht leek steeds duisterder te worden. Misschien moest ze weer naar binnen gaan. Ze zou het vast zonder hulp terug naar haar kamer halen, op de tast als het nodig was. Ze kende de route inmiddels goed genoeg om hem zonder zicht te lopen, dacht ze zo. Met gejaagde passen liep ze terug, maar bleef stilstaan toen haar zicht volledig haperde en ze in het volledige donker stond. Angst overviel haar. Nooit eerder was ze totaal blind geweest, zolang ze maar in contact stond met de aarde. Ze moest nu echt terug. Ze haalde haar over elkaar geslagen armen los om zo met beide armen om zich heen te voelen. Vervolgens schoof ze haar voet vooruit, deze niet loslatend van de grond. Haar andere voet volgde. Onregelmatig hijgend bewoog ze zich maar al te langzaam in de richting waar ze vandaan was gekomen. Het ritselende geluid stopte, maar Effy bleef gestaag doorzetten, schuifelend. Tot ze verstijfde. Haar hand raakte iemands huid. De kou van de ander  gleed direct door haar aderen. Haar nekharen gingen overeind staan en rillingen trokken zich over haar hele ruggengraat. Er stond iemand naast haar. Ze wilde het vragen, ze wilde hijgend en angstig vragen of de persoon haar wilde helpen. Maar haar adem was al lang gestokt, ergens achterin haar keel. Ze hoorde beweging naast zich, terwijl ze haar ademhaling weer terugvond en met lange teugen wanhopig probeerde het zuurstoftekort aan te vullen. Een vreselijke, scherpe pijn rond haar ogen deed haar ijselijk gillen. Het klonk schel in haar eigen oren, maar het geluid kwam in werkelijkheid niet verder dan haar lippen. Haar handen werden vastgepakt, het zou nog eens toeslaan... Ze smeekte de aarde haar te helpen, ook al leken ze beiden niet te weten waar de dreiging zich bevond. Met een draai van haar pols kreeg ze weer een klein beetje grip op haar bijzonderheid. Vanuit de grond schoten klimplanten omhoog, die de arm die haar vasthield wisten weg te trekken. Het waren enkel flarden van beelden. Scherpe, blinkende tanden. Grote, melkwitte troebele ogen. Het enige wat ze kon doen was het op een rennen zetten, ook al kon ze niets zien en veroorzaakte iedere stap een onverdraaglijke pijn. Nog geen paar meter, of ze hoorde dat ze werd ingehaald. Die ijskoude handen om haar nek. Met man en macht verzette ze zich, maar Effy was een klein, tenger en fragiel meisje. Ze kon zich niet verdedigen op een andere manier dan haar bijzonderheid. Ze voelde iets anders tegen haar huid. Regendruppels? Verward hief ze haar hoofd. Het was geen tijd voor regen... Geen tijd voor... Ze snapte het niet meer. Ze voelde de hand tegen haar kin. Eigenlijk was ze enkel moe. Slaperig. Gewillig liet ontspande ze zich. Tot al het geluid wegvaagde en enkel van het kraken van haar eigen botten hoorbaar werd.

Een straaltje van de zojuist opgekomen ochtendzon verlichte een gedeelte van het meisje. Lichte druppels dauw hadden zich om haar heen in het gras gevormd, en af en toe speelde de wind zachtjes met haar witte, met kant bezette jurkje of haar lange blonde haar. Op haar wang glinsterde een traan, ook al zat er enkel een lege plek daar waar haar ogen in haar kassen hadden gezeten. Er klonken voetstappen in de verte. Stemmen? Het was niet duidelijk. Het zou niet lang meer duren of de eersten zouden Effy's lichaam aantreffen. Zij zouden als eerste het kleine bloemetje zien dat groeide naast haar uitgestrekte vingers. Het laatste geschenk van de aarde aan haar, omwille van haar trouwe dienst. Een passiebloem.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Nuala Doherty

avatar

PROFIELAantal berichten : 211
IC-berichten : 48
Registratiedatum : 29-01-17
Accounts :
- Nuala Doherty
- Sayuri Davies
- Amaris Collins
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Gedaanteverwisseling in een reekalf
Uiterlijke leeftijd: Vaak tussen de 4 jaar en 10 jaar in
Quote: "For thus is spoken: Oft hope is born, when all is forlorn."

BerichtOnderwerp: Re: How fragile life | Open for everyone   zo maa 19, 2017 6:24 pm



Nuala had al nachten slecht geslapen. Een angstig gevoel belemmerde haar in haar rust, het was alsof haar intuïtie haar op scherp zette, maar waarvoor wist ze niet. Ze had al lang geleerd dat ze veilig was onder het toezicht van Louise Bluebonnet. Immers had de vrouw haar een veilige plek aangeboden, waar ze al een tijdje verbleef. Hoewel ze in het begin haar behoorlijk wantrouwde, had ze haar naar een tweede ontmoeting wat beter leren kennen en was ze richting haar verwarmd. Nu vertrouwde ze haar voldoende om bescherming bij de vrouw te zoeken en naar haar toe te gaan als er iets was, al zou ze niet zo snel iemand om hulp vragen. Dat zat nu immers niet in haar systeem, ze was gewend voor zichzelf te vechtten, voor haar eigen vrijheid en wist dat ze niemand anders er op kon vertrouwen haar te helpen daarmee. Die nacht had ze onrustend draaiend in haar bed gelegen. Hoewel ze niet veranderde, stond ze toch wel op het punt om weg te rennen, haar spieren in te laten spannen zodat ze moe werd en tenminste een beetje nachtrust kreeg. Ze had geen nachtmerrie's meer, in ieder geval neit meer frequent, al bleef ze op haar hoede. Vertrouwen werd niet zomaar gewonnen, iets dat bij haar zeker het geval was. Ze wist hoe het was om te rennen voor het leven, te vechten voor elke ademteug en elke hartslag. Om de adem in de keel te voelen stokken en het hart in het hele lichaam te voelen bonzen. Vaak als ze zo intens bang was, veranderde ze automatisch. Als hertenjong was ze sterker dan als klein meisje. De hoeven waren al lang gehard en scherp. Haar lange benen waren krachtig en haar spieren rolden dan altijd met gemak onder haar vacht, terwijl ze zich vooruit duwde. Ze bleef ondanks dat alles wel onhandig in haar tweede vorm, de benen waren dan misschien ook nog wel iets te lang en daarbij moest ze altijd wennen als ze naar een andere vorm veranderde. Hoe dan ook, aangezien het zo donker was en ze niet alleen de gangen door wou lopen, niet zonder begeleiding en wist dat ze veilig was, draaide het jonge meisje zich weer om en sloot ze haar ogen weer. Haar lange krullende bruine haren vielen om haar smalle gezichtje heen waarna ze zuchtte. Het duurde enkele momenten voordat ze weer weg zakte in een iets diepere slaap. Al bleef het oppervlakkig, ze werd nog wakker van het krakkende geluid wanneer haar kamergenoot Penelope zich in haar bed omdraaide en registreerde nog enkele andere dingen. Zoals het geruis van de wind langs de ramen. Wat ze niet hoorde was het schelle geluid dat een van de medebewoners uitslaakte buiten, nadat ze was aangevallen door iets dat ze later zou leren kennen als dé vijand van de Peculiar Children. Het gevaar dat zich hiermee aan de voet van de deur bevond, kende ze niet. Nuala zou dan ook niet weten hoe gevaarlijk het was en dat ze geluk had gehad dat ze niet naar buiten was gegaan, immers lag ze veilig in haar bed, in een dromeloze staat.

Het duurde niet zo lang voordat het licht was en vrijwel meteen werd Nuala klaarwakker. Ze rekte zich onhandig uit voordat ze voorzichtig haar voeten buiten het bed liet bungelen, om dan op te staan. Op blote voeten liep ze de kamer uit, immers was ze van plan vroeg in de ochtend even haar benen te strekken, dat was inmiddels bijna een ochtendritueel van haar geworden. Het deed haar altijd goed om wat spanning kwijt te raken, en er was geen betere manier dan enkele momenten in haar dierenvorm door te brengen en even nergens aan te denken. Zeker als ze ook nog aan de ontbijttafel met vele anderen moest zitten elke dag. Ze kleedde zich niet om, niemand zou haar in haar pyjama zien nadat ze veranderd was en als ze terugveranderde ging ze altijd direct naar haar kamer toe. Langzaam stapte Nuala naar de trap toe, in haar pyjama en met een wilde haarbos viel ze waarschijnlijk ondanks haar geringe grootte wel op, als iemand haar op zou merken. Meestal deden ze dat niet en daarbij zou ze waarschijnlijk weg schieten voordat iemand vragen kon gaan stellen. Niet dat ze zelf een welbespraakt meisje was, integendeel zelfs. Weinig mensen zouden een echt gesprek met haar kunnen voeren, zeker niet een emotioneel gesprek. Wat sneller liep het meisje de trap af, de lange gang door en naar buiten toe. Haar voetstappen weerklonken zacht en dof op het pad, waarna ze zich met een diepe zucht veranderde. Onwennig stond ze op haar vier lange stelten waarna ze langzaam het pad volgde, verder de tuin in. Ergens net naast het pad, zag het jonge hert iets liggen, nieuwsgierig en ontzettend voorzichtig liep het er op af. Met grote blauwe ogen keek ze naar een slank meisje. Eentje die ze herkende van het huis, een traan glinsterde op haar wang en daar waar haar ogen hadden moeten zitten, waren nu lege oogkassen. Een verschrikt geluid verliet haar keel waarna ze haar oren in haar nek drukte. Ongemakkelijk tikte ze met een hoef op de grond. In haar paniek wist Nuala niet hoe ze terug moest veranderen, maar ze moest wat doen. Ze kon het meisje niet zo laten liggen. Haar blauwe ogen glinsterden bijna menselijk met angst. Dauwdruppels lagen om haar heen, net zoals een prachtige bloem die naast het meisje bloeide. Als de ogen er nog waren geweest, zou het beeld weliswaar een tikkeltje vrediger zijn geweest, nu was het echter wreed. Nuala drukte onhandig haar fluweelzachte neus tegen de hand van het meisje aan, waarna ze haar hoofd liet hangen. Ze kon geen teken van leven vinden, al drong dat niet tot Nuala door. In plaats daarvan schoot haar hoofd omhoog en liet ze een schril geluid horen, een geluid dat wellicht enkele andere bewoners van het huis zou wekken. Ze herhaalde dat geluid, voordat ze hard met haar hoef om de grond trapte. Een waarschuwing voor eenieder die haar verkeerd zou benaderen. Hierna wende ze haar hoofd onwennig af waarna ze aan de passiebloem snuffelde. De geur van de bloemen leek haar iets te bedaren waarna ze haar hoofd naast de blonde haren van het meisje liet zakken en er zachtjes tegen aan blies. In een poging nog een reactie uit te lokken. Al wist ze ergens in haar hart wel dat het tevergeefs zou zijn, ze zou niets meer kunnen betekenen voor het meisje dat voor haar lag.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: How fragile life | Open for everyone   wo apr 05, 2017 12:09 pm




Hoewel ze nauwelijks nog op haar benen kon staan, was Clarke enkel voldaan. Er waren dan wellicht gebeurtenissen die spanningen hadden opgeroepen, maar hé, ze had iedereen wat beter leren kennen en was iedereen eigenlijk wel gaan waarderen. Sowieso was het feit dat er zoveel waren op komen dagen, waarmee ze de regels ernstig verbraken, al heel wat. De vermoeidheid en de kou begon ze, naarmate het effect van de alcohol uitwerkte steeds beter te voelen. Zo ook de druppels die af en toe van haar haar afkwamen en in haar nek vielen deden haar iedere keer weer rillen. Met een grijns half op Sam steunend, strompelden de twee terug naar het huis. Het was immers zijn schuld dat ze het koud had en zo uitgeput was en ook nog eens dat haar haar nat was, dus ze vond dat ze het best kon flikken om haar gewicht voor even zijn probleem te maken. Clarke wierp een blik op haar horloge. Hoewel het beeld niet bepaald scherp werd, kon ze wel zien dat ze nog zo'n anderhalf uur had om én bij te slapen én te zorgen dat ze er zo representabel uitzag dat Bluebonnet aan niets kon zien dat zij iets te maken had met alle andere katerenden. Tenminste, als ze niet voor wekenlang het gehele huishouden op zich wilde nemen. En dat idee klonk haar toch niet zo aanlokkelijk in de oren. 'Doel bereikt,' wees ze naar de horizon. Ze wierp een blik op Sam, 'Door tot de zon opkomt hé.' Het was niet echt zo te noemen, gezien de zon zojuist over de rand van de aarde was geklommen en één arm naar hen uitstak, maar ze was redelijk tevreden met het resultaat.

'Nog even over dat ene meisje, hoe zoende ze?' haar stem klonk hees en vermoeid, maar de grijns was duidelijk door haar woorden hoorbaar. Zoenen was overigens een groot woord. Het was wel de opdracht geweest, maar Sam had het er makkelijk vanaf weten te brengen met een klein, kort kusje -tot Clarke's grote teleurstelling. De wandeling was niet heel lang, Inndyr was immers een klein dorp, maar ze had toch het gevoel dat ze al uren probeerden de laatste berg te beklimmen. Toegegeven was ze zelfs een beetje buiten adem. Ze giechelde en liet meer van haar gewicht met een duidelijk hoorbare zucht op zijn schouder vallen. 'Zijn we er al?' vroeg ze, als een verveeld klein kind op de achterbank en precies op eenzelfde toon. Ze liepen te langzaam, dit duurde haar te lang hoor. Abrupt sloeg ze haar armen om zijn nek en sleurde hem mee in haar snellere passen. 'Kijk, zo doe je dat. God, ik moet jou wel...' In het midden van haar zin stokte haar adem in haar keel. Bij de aanblik van het fragiele meisje in het witte jurkje wist ze meteen dat er iets niet goed was. Als Sam het nog niet had gezien, had hij het wel kunnen voelen aan Clarke's emoties. Haar hart maakte een vrije val, maar bleef tegelijk overal tegen haar huid kloppen. Langzaam liet ze Sam los en keek hem met grote ogen aan. Bij het meisje op de grond, zat het witte hertenjong dat ze vaker in de tuinen had gezien. Ook het dier leek er niet gerust op. 'Effy...?'Met een vreselijke tegenzin zette ze een paar langzame passen in haar richting. Toen ze haar gezicht zag hapte ze naar adem en sloeg ze in een reflex haar handen voor haar mond. Haar oogkassen. Zwart. Leeg. Toen ze eindelijk -na wat voelde als een eeuwigheid- haar ogen van die van het meisje af wist te scheuren, keek ze achterom. Naar de rest van de groep die achter hen aan was gekomen. Naar Sam. Hopende dat iemand iets zou doen. Want zelf was ze als aan de grond genageld.

// Sam

. or so it seems

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Sam Ashton
Smashton
Smashton
avatar

PROFIELAantal berichten : 257
IC-berichten : 33
Registratiedatum : 05-12-16
Leeftijd : 16
Accounts : » Josie Mills
» Sam Ashton
» Finn Prowler
» Yara Perdio
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: » moodswinger
Uiterlijke leeftijd: » 19
Quote: "Don't get lost"

BerichtOnderwerp: Re: How fragile life | Open for everyone   zo apr 23, 2017 11:25 am

Met zijn arm het meisje ondersteunend strompelde het duo naar huis. Alles in zijn hoofd was nog wat wazig van de drank, maar een rozig gevoel heerste in hem en met een tevreden grijnsje liep hij rustig door. Clarke rilde af en toe van de kou. Hierdoor voelde hij zich een tikkeltje schuldig, het was namelijk zijn schuld dat ze de zee in was gegaan. Maar slechts een tikkeltje: het was namelijk ook wel grappig geweest. Zoiets hoorde gewoon bij avonden als deze. Het was al voorzichtig ochtend aan het worden, en hoewel dat hem een lichtelijk triomfantelijk gevoel gaf maakte hij zich ook een beetje zorgen. Als ze door Bluebonnet betrapt zouden worden zou het hel op aarde zijn. Hoewel, vrijwel iedereen die aanwezig was geweest was volgens de wet volwassen. Technisch gezien kon ze hun dus niets verbieden. Maar hij nam liever het zekere voor het onzekere, en besloot dat ze beter maar gewoon op tijd thuis konden zijn, voor iedereen al wakker werd. 'Doel bereikt,' klonk er plotseling, en Sam volgde Clarke's vinger die wees naar de horizon. 'Door tot de zon opkomt hé.' Sam lachte even. Een volwaardige zonsopgang zou hij het niet noemen, maar het was iets. Het aanblik herinnerde hem aan vroeger, toen hij wel eens met vrienden op het dak van een verlaten fabriek in Londen bleef zitten tot de zon op kwam. Met een glimlachje dacht hij terug aan die dagen. Soms miste hij thuis wel, maar hij wist wat daarbuiten op hem te wachten stond. Het was eigenlijk een wonder dat hij nog zo lang had overleeft. Hier was het tenminste veilig. En zo slecht waren deze tijden nou ook weer niet.

'Nog even over dat ene meisje, hoe zoende ze?' Weer moest Sam lachen om wat ze zei. Even schudde hij met zijn hoofd, waardoor zijn blonde haren in zijn gezicht vielen en met een simpele beweging van zijn vrije hand haalde hij de lokken weer uit zijn ogen. "Het was.. raar," antwoorde hij peinzend. "Zij was gewoon raar. Wie is ze überhaupt?" Hij had het meisje nog nooit gezien, misschien was ze net aangekomen? Het was best verbazingwekkend hoe weinig mensen hij kende, hoewel ze eigenlijk gewoon bij hem in huis woonden. Er klonk een giecheltje gevolgd door extra gewicht op zijn schouder. Die had hij niet aan zien komen, en hij strompelde opzij terwijl hij even moeite had met zijn evenwicht. Weer lachte hij. Alles was gewoon nog steeds net wat grappiger dan normaal. 'Zijn we er al?' Haar stem was kinderachtig, bijna zeurderig. Een plotselinge arm om zijn nek bracht hem bijna weer uit evenwicht en gewillig liet hij zich meesleuren. 'Kijk, zo doe je dat. God, ik moet jou wel...' Abrupt brak ze haar zin af, en in plotseling vlogen haar emoties alle kanten op. Vooral leek ze geschokt. Bezorgd keek hij haar aan, niet helemaal snappend wat er aan de hand was. Verward keek hij om zich heen, tot zijn blik viel op een menselijk figuur dat in het gras lag. Een soortgelijke schok ging door hem heen. Dit zag er niet goed uit. Ergens probeerde hij naar een prettigere verklaring te zoeken. Misschien was iemand onderweg naar huis out gegaan? Maar hij wist dat dat het niet was. Bevroren keek hij toe hoe Clarke voorzichtig naar het meisje toe liep. Vaag bemerkte hij het kleine hertje dat ook bij het lichaam stond, maar al zijn aandacht werd getrokken door het bleke meisje dat daar lag. 'Effy...?' Die naam herkende hij. Effy was ook een meisje uit het huis. Het was echter moeilijk om te bevatten dat zij nu ook daadwerkelijk dat meisje was dat daar lag. Hij zag hoe Clarke plotseling haar handen voor haar mond sloeg, en voelde nog een schok door haar heen gaan. Plotseling leken zijn spieren weer tot leven te komen, en snel stond hij naast Clarke. Vol afgrijzen en verwarring keek hij naar het lijk. Hij had nog nooit een dood iemand gezien. Het engste waren misschien nog wel de ogen van het meisje, of juist het feit dat deze ontbreken. Wie kon zoiets maar doen? Afgezien van de twee zwarte gaten en haar bleke huid leek ze eigenlijk nog heel normaal, alsof ze gewoon lag te slapen, heel fragiel. Voorzichtig sloeg hij een arm om Clarke heen, niet alleen om haar troost te bieden, maar ook om zelf ergens aan vast te houden. Met zijn bijzonderheid probeerde hij haar een tikkeltje te kalmeren. Soms was het jammer dat zijn gave niet op hemzelf werkte. Even bleef hij in stilte staan. "We moeten Bluebonnet halen," sprak hij zachtjes, bijna fluisterend. Hij wilde Effy niet wakker maken.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Louise Bluebonnet
Momma Burd
Momma Burd
avatar

PROFIELAantal berichten : 1327
IC-berichten : 137
Registratiedatum : 02-10-16
Leeftijd : 19
Accounts :
. Louise
. Ethan
. Clarke
. Parker
. Carina
. Maybel

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 34
Quote: Intelligence without ambition is a bird without wings

BerichtOnderwerp: Re: How fragile life | Open for everyone   ma apr 24, 2017 11:10 pm

Wat het was, wist ze niet, maar het leek haast alsof alle onrust die ze de afgelopen weken had gevoeld, tot een climax was gekomen. Louise voelde zich zo rusteloos dat ze niet goed in staat was langer dan een aantal seconden stil te zitten. Nu was dat normaal gesproken ook al een probleem voor haar, maar nu al helemaal. De enige plek waar ze zich eigenlijk nog enigszins op haar gemak voelde, was in haar vogelvorm, kwiek scherend door de donkere hemel. De hele dag had ze zich al zo gevoeld, en eigenlijk had ze nu ook enkel een paar uur geslapen. Toen ze eindelijk was ingedommeld, was ze nog eens wakker geworden van een gerommel aan haar deurklink. Het had haar alert gemaakt, maar ze had zich zo vermoeid gevoeld dat ze het niet kon opbrengen om haar zorgen om te zetten in actie en te gaan kijken. Ze was weer terug in slaap gevallen voor ze ieder ander geluid had kunnen waarnemen, om korte tijd later weer wakker te worden. Zelfs haar immer tikkende innerlijke klok was in de war; toen ze wakker werd had ze zowaar het oude zakhorloge van mevrouw Swift nodig om haar te vertellen hoe laat het exact was. Vijf uur drieëntwintig Even omklemde ze het uurwerk, zo stevig de kroon een diepe afdruk in haar handpalm vormde. Gelukkig voor haar was het gangreserve van het geschenk van haar ymbryne ervan haast magisch en was het niet stilgevallen in de lange tijd dat het niet opgewonden was. Louise zat rechtop in haar bed, haar rode haar golfde over de porseleinen huid van haar schouder. Ze legde het horloge op haar schoot en zette haar ellebogen op haar bovenbenen om zo met haar handpalmen ondersteuning te bieden aan haar hoofd. Het voelde zwaar aan, haar hoofd. Hoe lang ze het nog omhoog zou kunnen houden, wist ze niet. Even bleef ze zo zitten, met haar hoofd in haar handen terwijl ze eindelijk het gevoel had dat haar ongedurige lichaam kalmte had weten te vinden. En voor het eerst in langer dan ze zich kon herinneren, liet ze de seconden veranderen in minuten en liet ze de tijd zijn. Tot de minuten zonder dat ze het doorhad uiteindelijk samensmolten tot een uur.

Nu kon ze net zo goed haar kamer verlaten. Het was alweer bijna tijd voor het ontbijt, waar ze nog voorbereidingen voor moest treffen. Met een zucht stond ze op om in haar gebruikelijke, blauwe zijde te glijden. De gang van zaken moest weer door, hoe slecht ze de laatste nachten ook geslapen mocht hebben. Haar passen waren nog altijd bedenkelijk, alsof iedere beweging zwaarder werd door de zorgen die aan haar huid kleefden. Het huis voelde leeg. Alsof de aanwezigheid van een aantal vredig slapende kinderen ontbrak. Het lag hoogstwaarschijnlijk enkel aan haar. Het was waarschijnlijk een projectie van de eenzaamheid die ze voelde. Met een diepe, nieuwe ademteug probeerde ze het maar van zich af te zetten. Dat was het beste wat ze voor nu kon doen. Buiten was het voor het grootste gedeelte nog donker, hoewel de dageraad al zoetjesaan op kwam doemen. Het was vreemd, alsof de sfeer in de keuken haast nog beklemmender was dan in haar slaapvertrek. Ze was moe, maar had totaal niet de drang weer te gaan liggen of te geeuwen of het in welke vorm dan ook rustig aan te doen. Louise liet haar nek even ronddraaien, waarbij deze onheilspellend kraakte en bracht vervolgens het water aan de kook -hetgeen ze weliswaar deed met een nog altijd volledig gespannen lijf. Ze fronste. Hoorde ze iets? Het was weliswaar gedempt, maar ze dacht buiten toch echt stemmen te onderscheiden van het geluid van het gasfornuis. Stemmen die van buiten leken te komen. Ofwel ze werd echt gek ofwel ze had te maken met een paar heel vroege vogels. Met een paar vluchtige passen stond ze bij het raam. Haar hand omsloot het gordijn. En toen maakte ze een beslissing die ze het liefst nooit had willen maken.

Hoe ze haar voeten van het trapje dat van de keuken naar de achtertuin leidde kreeg, wist ze niet. Haar lichaam voelde alsof het van steen was geworden. Toch wist ze, hoe erg de sfeer haar ook niet aanstond, dat ze poolshoogte moest nemen. Louise slikte, hief haar hoofd en werkte zich door het groepje kinderen heen door hen zachtjes aan de kant te duwen om te zien wat er gaande was. De stilte had haar aderen al koud doen aanvoelen, maar nu voelden ze alsof al haar bloed overgevroren was. Alsof alles in haar in een sneltreintempo van ijs werd. Ze staarde. Ze stond en ze keek. 'Oh Effy...' Ze hoorde het over haar lippen rollen, maar realiseerde zich niet dat zij degene was die de woorden zo bemoederlijk sussend uitspraak. Iets in haar -noem het adrenaline- onderdrukte het impuls een hele lange tijd zo te blijven staan, starend naar de holle oogkassen. Ze moest... Ze moest praktisch denken nu. Ze moest het meisje hier weghalen... Iets doen. Ze overbrugde de afstand die het enige was wat haar nog zo'n beetje staande hield, om het witte hertenjong te vergezellen. Nuala zou dit niet moeten zijn. Niemand zou dit moeten zien. Dit zou niet gebeurd moeten zijn. Dat wist ze, en het was volledig haar schuld. Ze duwde het weg. Schuldgevoel was voor later. Voor een tijd dat de lus weer veilig en wel... Ze wist het niet. Voor nu was het enige waartoe Louise zich kon zetten haar hand uitstrekken en zachtjes haar oogleden naar beneden dwingen. Om die vreselijke leegte maar niet te hoeven zien. Het was dat moment dat de leegte van Effy's oogkassen zich verplaatste naar ergens in Louise' borstkas. Even sloot ook de ymbryne haar ogen. Dit was niet echt. Dit ging weer voorbij. Langzaam blies ze lucht door een kiertje in haar opeen geklemde lippen, maar het hielp haar niet te bedwingen wat ze allemaal voelde. Ze herhaalde het voor zichzelf; dit was voor later. Ze rechtte haar schouders, gaf Nuala een voorzichtige aai over haar kop en legde Effy's uitgestrekte arm zachtjes op haar nu levenloze borstkas en keek omhoog. Er waren twee kinderen die het dichtsbij waren gekomen, waartot ze zich richtte. Ze vroeg het, schor. Gevaarlijk zacht. Haar kaken kwamen haast niet van elkaar en haar kin hield ze een tikkeltje omhoog. 'Waar komen jullie vandaan?'





_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t10-louise-catherine-left
Stiles Stilinski

avatar

PROFIELAantal berichten : 160
IC-berichten : 8
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts : Stiles Stilinski | Ruby Red | Saragon
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Void
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: The 13 reasons why I love you will be the 13 reasons I die

BerichtOnderwerp: Re: How fragile life | Open for everyone   di apr 25, 2017 10:57 pm

Met trillende handen keek hij naar wat hij had aangericht. Nee, dit kon niet. Zijn mond hing open en met grote ogen keek hij naar de muren van het huisje. Vegen vers bloed droogde langzaam op op de muur, meubels lagen door de ramen heen en scherven lagen overal. Hij durfde niet te kijken naar wat hij had aangericht op de man zelf, als het huis er al zo uitzag. Hoe kon hij het laten gebeuren? Heel even, maar voor heel even was hij de controle over zijn void kant kwijt en meteen had hij iemand vermoord. Effie was zijn steun, zijn anker. Zij hield hem aan de bodem wanneer de zee op zijn woest was. Maar deze keer was zelfs zij niet sterk genoeg. Langzaam draaide hij zich om en keek naar wat hij had aangericht. Met opengesperde ogen staarde de onbekende man hem aan en hoewel hij hier morgen niks meer van zou weten, moest Stiles met nog meer bloed op zijn handen leven. Voor zijn gevoel kon hij zich nooit meer in het dorp vertonen. Alsof, wanneer hij een voet in het dorp zou zetten ze hem achterna zouden zitten. Met een groot vleesmes nog steeds in zijn hand stortte hij in. Zijn benen hielden hem niet meer en hij liet zich tegen te muur naar beneden zakken. Stiles trok zijn benen omhoog en leunde hier met zijn voorhoofd op, nog te geschokt om tranen te kunnen laten vloeien. Een luide schreeuw liet hij ontsnappen en hij smeet het mes zo ver mogelijk van hem vandaan. Hij kon niet meer kijken naar wat hij had gedaan en toch lukte het hem niet om op te staan. Alsof zijn void kant hem tegenhield en hem liet zien wat hij had gedaan. "Stiles?!" Zijn hoofd schoot omhoog en al snel zag hij Effy staan in de deuropening. Op dit moment was hij zo blij dat ze blind was. Dat ze niet alles hoefde te zien wat hij had aangericht. Ze schreeuwde tegen hem en hij liet het gebeuren. Zat daar als een puppy die in elkaar geslagen werd. Ze rende weg en alles wat er daarna gebeurde was een waas geweest. Hoe hij opstond en achter haar aan wou rennen, maar uitgleed in een plas bloed en de tranen begonnen te stromen.

Stiles Stilinski, void. Hij was omhoog gekrabbeld en had zo snel mogelijk al het bloed van zijn armen afgewassen. Met een lange jas van de man die hij vermoord had liep hij over straat. De bloedvlekken waren bedekt en hij rende door het dorp. Hij snelde de winkels die hij moest hebben in en uit en ging zo snel mogelijk naar huis.

Het was donker geworden en Stiles zat al de hele dag op zijn bed naar de muur te staren. Mentaal gaf hij zichzelf een klap in zijn gezicht en pakte de dingen die hij gekocht had op met elk in één hand. Terwijl hij naar de tuinen liep schoten alle herinneringen met elkaar door zijn hoofd, de eerste keer op het treinstation, hoe ze hier terecht waren gekomen. Eenmaal in de tuinen aangekomen draaide hij een rondje opzoek naar zijn beste vriendin. "Effy!" Riep hij en wandelde verder door de tuinen. Hij begon te rennen toen hij een passiebloem zag. Waar een passiebloem was was Effy. En nogmaals dacht hij terug aan hun eerste ontmoeting, hoe hij zo gemeen kon zijn in het begin omdat ze haar peculiarity zou kunnen laten zien aan iedereen. Half slippend in het gras hield hij halt. "Nee..." Kwam er nog net over zijn lippen. Er stonden al een paar mensen om haar lichaam heen toen hij het boeket en de chocolade uit zijn handen liet vallen. Dit was zijn schuld. Half struikelend duwde hij de mensen aan de kant en liet zich op zijn knieën vallen naast haar lichaam. Met trillende handen pakte hij het gezicht van Effy vast. Zijn ander aan beide kanten van haar gezicht en zijn duim op haar lippen. De lippen welke hij zo graag een keer tegen zijn eigen had willen voelen. Hij streelde haar blonde haren en verplaatste haar hoofd naar zijn schoot. "Oh Eff..." Murmelde hij en drukte zijn lippen tegen haar koude lichaam aan. Nooit meer zal hij haar horen lachen, nooit meer zal hij haar kunnen zien en nooit zal hij zijn liefde tegenover haar kunnen bewijzen. Met zijn linkerhand zocht hij zijn broekzakken af opzoek naar de ketting welke hij ook voor haar had gekocht. Een klein roosje met een rosé kleur. Zijn handen trilde als een gek toen hij het klipje probeerde te openen en de ketting om haar nek hing. Nogmaals drukte hij zijn lippen tegen haar aan, maar deze keer zacht tegen haar koude lippen. Zijn tranen mixte met hun lippen en toen hij deze van elkaar af haalde drukte hij zijn voorhoofd tegen die van haar. "Waarom?" Zijn stem brak. Hij sloeg zijn armen om haar bovenlichaam en zijn tanen vloeiden sneller en sneller. Dit kon niet waar zijn, straks begon de lus opnieuw en was ze wakker. Dan zal dit alles een zieke grap geweest zijn. Hij wist het zeker. Het kon niet anders. Een leven zonder Effy Rawls kon hij zich niet meer inbeelden. Ze was en zal altijd zijn anker zijn, maar nu ze er niet meer was leek de zee woester te zijn geworden en het zand was lastig om op te blijven staan. Hij kon zijn hoofd nog net boven water houden, maar de vraag was, hoe lang nog?

Necklace


_________________
Love leaves us a memory no one can steal,

death leaves us a heartache no one can heal.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: How fragile life | Open for everyone   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
How fragile life | Open for everyone
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» How to save a life? [Open]
» Vervolg: How to save a life[Tallstar's dood]
» The Rain gives Life and dead
» Feel the rhythm of life~
» Damn umbrella.. {OPEN}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: g a r d e n s
-
Ga naar: