Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Arrival

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   wo apr 26, 2017 1:04 am

,,More than a shot in the dark,,
Ze had het écht beter niet kunnen zeggen. Verscheurd door een mengeling van twijfel en schuldgevoel, probeerde ze alles goed te maken door het gesprek naar een andere koers te leiden. Vergeefs. Direct merkte ze dat haar ommekeer van onderwerp te kortaf was geweest, Laurice zocht naar tijd om te schakelen maar die had Effy haar niet gegeven. Ze was vooruit gelopen, maar het meisje volgde niet. Ze stopte, wierp een blik over haar schouder. Het ging niet goed, dat zag ze meteen. Eigenlijk had ze het van te voren al kunnen voelen; het was stom van haar om door te lopen. Er was iets van Laurice' gezicht af te lezen dat haast een spiegel voorhield aan Effy's jongere zelf. Vreselijke twijfel, hulpeloosheid. Ze zag er niet uit alsof ze er klaar voor was, voor haar nieuwe leven. Ze wist niet wat haar daar aan de andere kant van de vuurtoren te wachten stond. Het was een gevoel dat Effy zich maar al te goed kon herinneren. Hoe ze dagen had rondgedwaald op zoek naar de juiste plek in Ierland, alsmaar zichzelf voor gek verklarend dat ze de verhalen had geloofd. De eenzame, rondstruinende dagen waarin ze wat haar familie haar had voorgehouden begon te geloven; dat ze behekst was, een kind van de duivel dat niet langer met de rest van het gezin onder één dak mocht wonen. Het was vreselijk om zo aan jezelf te moeten twijfelen. Pas toen ze de traan opmerkte die over haar wang rolde, ondernam Effy echter actie. Met kleine pasjes snelde ze naar het meisje toe en strekte haar armen naar haar uit toen ze leek te wankelen. Echter kwam ze te laat aan, het meisje had zichzelf al op de grond laten zakken. Oh god, wat had ze aangericht? Ze ging voor Laurice zitten, die duidelijk overmeesterd werd door paniek. 'Hé,' piepte Effy zachtjes. 'Hé, het spijt me... Je hoeft het niet te delen, het is oké.' Ze wilde er niet teveel woorden aan weiden en daarmee invullen wat er in het meisje haar hoofd gebeurde. Dat mocht ze zelf later dan, als ze daar behoefte aan had. Even twijfelde ze, terwijl haar hand boven Laurice' huid zweefde. Kon ze haar aanraken? Laurice kon haar ook zien, dus het zou haar niet verbazen als ze haar aanraking voelde alsof hij echt was. Uiterst voorzichtig legde ze haar hand op Laurice' bovenarm. Het was een flinterdunne aanraking, haast even zacht als de vleugelslag van een vlinder. Terwijl ze haar knieën optrok onder haar kin probeerde ze oogcontact met haar te zoeken, terwijl ze haar eigen, rustige ademhaling duidelijk liet klinken. Ze wist dat paniek een monster was dat soms nu eenmaal deed vergeten hoe dat nu ook alweer eigenlijk moest, ademhalen. 'De lus is fantastisch, Laurice,' zei ze zachtjes. Het was geen leugen. Ze had de meest prachtige dingen in de lus van mevrouw Bluebonnet beleefd. Herinneringen die ze voor de rest van haar bestaan met alle plezier met zich mee zou dragen. Ze verachtte het dat ze zoeven gelden overschaduwd was geweest met het laatste moment, waarin alles overhoop gegooid leek te worden. Ze was ervan overtuigd dat mevrouw Bluebonnet er iets op zou verzinnen. Dat de lus snel weer de veilige plek zou worden waar Effy met zoveel liefde en plezier zoveel tijd had doorgebracht. Het was een gevoel dat ze niet goed onder woorden kon brengen. Zeg maar gerust helemaal niet. Maar ze hoopte dat de nostalgie en liefde die op het moment door haar heen gingen zich door het contact tussen hun lichamen op de een of andere manier zou winnen van Laurice' paniek.
tagged: laurice   notes: <3 words 639
made by ∆ ashycat of adoxography

_________________


Laatst aangepast door Effy Rawls op ma mei 08, 2017 8:19 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   wo apr 26, 2017 9:30 am

De zwarte vlekken dansten voor haar ogen en haar hart leek met alle macht door haar borstkas te proberen te beuken. Voor een moment was haar eigen losgeslagen, piepende ademhaling het enige wat Laurice hoorde. Paniekaanval! paniekaanval! paniekaanval! Het was het enige wat nu nog door haar hoofd raasde. Een gedachte die de plaats van alle vragen innam. Meegesleurd door de paniek wist het meisje niet meer wat ze met zichzelf aanmoest. Het zou vast overgaan... ooit. Het ging altijd over, probeerde ze zichzelf gerust te stellen. In de zak van haar hoodie ratelde iets toen ze zich langzaam op de grond had laten zakken. Pilletjes... Met alle medicijnen in het gesticht had Laurice nooit meer last gehad van paniekaanvallen. Ze haatte die pilletjes! Ze zorgden dat haar gevoelens vervaagden alsof ze in een waas leefde. Er was niets van die shit dat ze nog niet had moeten slikken. Pilletjes om de angst te doen laten verdwijnen. Pilletjes om haar een gelukkig gevoel te geven als ze alles behalve gelukkig was... Ze had zich zo tegen al die medicijnen verzet toen ze net in het gesticht kwam. Met de tijd was ze echter moe geworden van het vechten. Al die boze dokters die haar maar niet geloofden. Ze had de pilletjes al die jaren maar geslikt en in het begin was ze er verdrietig om geweest. Ze had besloten die shit voor altijd achter zich te laten als ze het gesticht ooit zou verlaten. Maar toen het eenmaal zover was, toen ze op de grens van vrijheid had gestaan, had ze het toch niet gedurfd en had alles wat ze had kunnen vinden aan pilletjes in een rugzak gepropt. Na de ontsnapping was ze op verzoek van Thomas naar zij zus, Elise, gevlucht. Laurice was tijdens haar verblijf daar al snel in de vriendengroep van dit meisje opgenomen. Zij hadden haar kennis laten maken met alle soorten softdrugs. Nu wist Laurice niet meer wat normaal was. Drugs waren toch verkeerd? Tussen Elises vrienden had het als iets geweldigs geleken. Toen Laurice haar reis had voortgezet had ze geprobeerd af te kicken, maar na het verdwijnen van Thomas was het zo moeilijk geweest dit vol te houden... Zou ze straks toch weer een pilletje nemen? De verleiding was zo groot! Dan zou alles weer beter worden. Toch?

Met haar ogen dichtgeknepen zat Laurice nu op de grond en voelde zich zo alleen. Hoe moest ze uit de paniek aanval komen? Ze hoorde het gras knerpen en Effy kwam voor haar zitten. 'Hé... hé, het spijt me... Je hoeft het niet te delen, het is oké.' Het was bijna een fluistering. Een snik ontsnapte aan Laurice' lippen en haar ogen openden zich weer toen ze de energie van Effy's hand op haar bovenarm voelde. Het was lang geleden dat ze de aanraking van een geest gevoelt had. Het was anders dan een menselijke aanraking. In plaats van een echte hand voelde ze eerder de energie die de huid uitstraalde. Die van Effy voelde geruststellend, waardoor Laurice probeerde een zucht te slaken. Haar ogen waren gefocusseerd op de hand. Onder invloed van alle medicijnen had ze de energie van de aanraking van geesten niet meer kunnen voelen. Ze was bijna vergeten hoe dat was... Haar grote betraande ogen vonden toen die van Effy en Laurices lip trilde terwijl ze merkte hoe haar ademhaling langzaam aan die van de geest begon te volgen. 'De lus is fantastisch, Laurice.' Haar ogen bevestigden wat ze gezegd had en nog een traan, deze keer van een soort opluchting, wichelde over Laurice'' wang. Ze had zo graag haar hoofd op Effy's schouder willen laten rusten, maar wist dat ze dan waarschijnlijk zo door het meisje heen zou vallen. Die gedachte klonk wel komisch in haar hoofd en een klein lachje verscheen rond haar lippen. Sorry verontschuldigde Laurice zich voor alles terwijl ze met het uiteinde van haar mouw de tranen van haar wang probeerde te vegen. De vlekken voor haar ogen waren weer verdwenen en ze voelde de lichte wind die over de kliffen danste. Misschien kon ze het toch nog een kans geven. De geest leek immer zo echt! Het was haar laatste hoop. Wat moest ze anders met haar leven. Ik weet eigenlijk nog niet eens wat een lus echt is.' lachte ze toen een beetje onzeker. Het was een waarheid die ze eerder niet eens zelf had willen aanvaarden. Ze zou met het meisje meegaan en kijken waar het lot haar bracht. Als het één grote fantasie was zou ze wel weer verder kijken als het zover was. Als het tot haar dood zou leiden... dan gaf ze er eigenlijk ook niet meer zoveel om.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   za apr 29, 2017 10:24 pm

,,More than a shot in the dark,,
Wat er precies door het hoofd van het meisje ging wist Effy niet, maar het was in ieder geval duidelijk wat er door haar lichaam gierde; een overschot aan adrenaline. Er was iets dat dat getriggered moest hebben, en dat was geheel en al Effy's eigen stomme schuld. God, dood zijn was moeilijker dan ze dacht. Terwijl ze voor haar in het gras zat, probeerde ze op te maken wat er in haar omging. Wat het exact was, kon ze natuurlijk niet zeggen. Het leek er echter op alsof het meisje ver weg was met haar gedachten. Ergens in haar verleden. Of bij een recente gebeurtenis die Effy niet vast kon stellen. Het was alsof ze een conflict zag in haar bijzondere ogen, maar waarover? Het was enerzijds begrijpelijk, anderzijds lichtelijk frustrerend dat ze haar eigenlijk helemaal niet kende maar haar nu al zo overstuur had gemaakt. Het ergste was dat Effy dacht dat ze heel goed wist hoe Laurice zich voelde, maar ze geen idee had hoe ze haar moest helpen. Natuurlijk kwam dat deels ook doordat zij degene leek te zijn die haar paniek had veroorzaakt, maar ook omdat ze oprecht niet wist hoe Effy destijds zelf gekalmeerd had moeten worden. Het enige dat had geholpen was ondervinden dat de lus een fijne ervaring was. Ja, het mocht dan een nieuw hoofdstuk zijn. En daarmee ook het einde van een ouder deel van het boek. Maar het was als een herziene versie van het leven. Een nieuwe druk, met een mooier glanzendere kaft en een inhoud die veel meer bladzijden zou tellen. Veel meer blanco pagina's vol nieuwe kansen. Het was fijn, dat niet alles woord voor woord meer leek vastgelegd. Waar Effy een lus als een vreselijk begrenzend concept had gelabeld, was het juist de grootste vrijheid die ze ooit gekend had. Het was iets vreemds dat ze, zoals ze eerder aan het meisje uit had proberen te leggen, zelf moest ervaren. Ze kon er zoveel woorden aan wijden als ze wilden, maar het zou Laurice niet voorbereiden.

Laurice leek Effy's aanraking wel te merken, wat ook de blondine een beetje geruststelde. Haar dood betekende niet haar einde. Ook niet voor anderen. Haar betraande ogen kruisten met haar blauwe kijkers, en een sprankje hoop leek in haar op te lichten. Het deed Effy goed dat ze een kans kreeg haar eerdere woorden wat bij te schaven, misschien zelfs te herstellen. 'Sorry,' sprak het inmiddels wat bedaarde meisje. 'Ik weet eigenlijk nog niet eens wat een lus echt is.' Ze lachte, hoewel het duidelijk was dat ze aan alle kanten onzeker was over deze sprong in het diepe. Effy knikte hevig als bevestiging. 'Ik snap je zo ongelofelijk goed...' kwam over haar lippen terwijl ze haar blik weer opzocht. 'Verontschuldig je alsjeblieft niet, ik weet hoe onwerkelijk het lijkt. Maar ik kan je verzekeren dat dit echt is. Het is echt dat je een nieuw leven gaat beginnen. En dat is vreselijk eng, ik weet het.' Even zweeg ze, terwijl ze de wind vrij spel gaf op de kleine plukjes die haar losse vlecht waren ontsnapt. Misschien mochten haar woorden haar dan nooit voorbereiden op hoe het in de lus echt was, ze konden haar misschien wel net genoeg geruststellen om een duwtje in de juiste richting te geven. Plotseling groeide haar vertrouwen in zichzelf, ze merkte het aan de zeker, vaste toon waarmee ze zojuist haar zegje had gedaan. Alsof ze de dagen van het doelloze ronddwalen het nu niet meer kwalijk nam. Ze had haar doel gevonden. 'Je kent vast dat gevoel alsof je niet bij deze wereld hoort. Het gevoel dat je de mensen die je voor gek verklaren gaat geloven. Ik beloof het je, in een lus, zul je je nooit meer zo voelen. In tegendeel, je voelt je niet langer een buitenstaander. Je voelt je... bijzonder.' Ze sloot af met een kleine, trotse glimlach. Dat was ze. En het meisje voor haar. Bijzonder. En dat was niet iets om jezelf voor weg te stoppen. Dat was iets om vreselijk trots op te zijn.
tagged: laurice   notes: <3 words 715
made by ∆ ashycat of adoxography

_________________


Laatst aangepast door Effy Rawls op ma mei 08, 2017 8:20 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   ma mei 01, 2017 10:30 am

Nog bibberend van de paniekaanval focusseerde Lauirce zich op haar ademhaling. Ze was zich er bewust van geworden dat Effy haar bezorgd had aangekeken. Het arme meisje, wat had Laurice haar aangedaan. Ze begon zich al te verontschuldigen en gaf toe dat ze eigenlijk helemaal niets van een lus wist. Ze was bang geweest deze gedachte door haar hoofd te laten gaan omdat het bevestigde dat ze inderdaad geen idee had waar ze mee bezig was. Ze was ook zo'n hopeloos geval! De geest voor haar knikte echter hevig en tot haar verbazing beweerde ze Laurice juist heel goed te snappen. 'Verontschuldig je alsjeblieft niet, ik weet hoe onwerkelijk het lijkt. Maar ik kan je verzekeren dat dit echt is. Het is echt dat je een nieuw leven gaat beginnen. En dat is vreselijk eng, ik weet het.' Het was zo precies wat Laurice het liefst had willen horen, dat de twijfel weer aanwakkerde. Zie je wel! Geesten waren een verbeelding! Langzaam probeerde ze op te staan en keek een beetje wanhopig om zich heen. Wat moest ze toch? Langzaam begon één van de vele verschrikkelijke visioenen die ze door het afkicken de laatste tijd alsmaar had, op te komen. De bijtende leegde die haar van binnen op leek te vreten nam langzaam weer beslag van haar. Ze kon gewoon niet meer. Ze was op! 'Kun je alsjeblieft weggaan?' fluisterde ze in zichzelf. 'Ga alsjeblieft uit mijn hoofd' smeekte ze bijna. Als het maar zou stoppen! De stem ging echter maar verder.
'Je kent vast dat gevoel alsof je niet bij deze wereld hoort. Het gevoel dat je de mensen die je voor gek verklaren gaat geloven. Ik beloof het je, in een lus, zul je je nooit meer zo voelen. In tegendeel, je voelt je niet langer een buitenstaander. Je voelt je... bijzonder.'
Tranen welden weer op. Dat was precies hoe Laurice zich voelde, hoe ze zich altijd gevoeld had! Het kon gewoon niet! Het is niet echt Laurice! Niet echt! Haar ademhaling ging weer iets sneller en paniekerig drukte ze haar handen tegen haar oren om de stemmen maar te laten stoppen en kneep haar ogen dicht. Hard beet ze op haar lip om zich groot te houden. Laat het stoppen! Smeekte een wanhopige stem in haar hoofd en ze begon zich opeens te beseffen wat haar te doen stond. Haar opnieuw betraande ogen gingen weer open, maar hun uitstraling waren deze keer leeg. Ze had het al veel eerder moeten doen. Al die tijd... de visioenen hadden haar al zo vaak duidelijk proberen te maken dat ze er een einde aan moest maken. Nu had ze niets meer! Als verdoofd begon Laurice te lopen. Weg van de mooie engel die haar zo goed begreep. Die zoveel liefde uit had gestraald. Het zou waarschijnlijk niet lang meer duren voordat Laurice zich bij haar zou voegen. Alhoewel dit een prachtige beloning leek voor wat ze van plan was te gaan doen, ontsnapte er een snikje aan haar lippen. Ze voelde het mos onder haar voeten steeds meer overgaan in het steen van de rotsen en de de wind streelde koesterend haar haren.  De rand van de gevaarlijk uitziende kliffen kwam steeds dichterbij. Ze was hier al eerder geweest opzoek naar de lus... Wat was dat een mooie gedachte geweest, dat er echt ergens een thuis voor haar zou zijn. Ze ademde diep in en herkende de geur van het zoute water ver onder haar. Het leek haar iets uit haar trance te schudden. Afgeleid keek Laurice even naar de vuurtoren die maar enkele meters van haar vandaan stond. Ze had hem de vorige keer dat ze hier was nog niet eens opgemerkt. Wat zou zijn verhaal zijn? Had hij veel schepen van de scherpe rotsen in het water gered? Eigenlijk boeide het haar ook niet echt meer iets. Verdrietig keek ze weer naar beneden van waar ze stond. Verdrietig om alles. Ze dacht aan alle mensen die ze in dit leven zo had teleurgesteld. De mensen die ze pijn had gedaan doordat ze hen niet had kunnen geven wat ze verlangden. Het was maar goed als ze ging. Het was niet alleen kwellend voor haarzelf om door te gaan, maar misschien nog wel erger voor de mensen om haar heen. Ze was zo egoïstisch geweest. Mensen hadden altijd maar alles voor haar willen geven, maar wat had ze ermee gedaan? Helemaal niets! De tranen stoomden over haar wangen en de pijn vulde haar van diep vanbinnen.  Ze kon alleen nog maar huilen. Het deed zo'n pijn! Waarom was ze nou zo ontzettend stom! Zelfs dat was zo zacht uitgedrukt.  Zo'n verschrikkelijk mens! Ze haatte zichzelf! Wiegend van de pijn stond ze op de rand van de kliffen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   wo mei 03, 2017 10:10 pm

,,More than a shot in the dark,,
Ze had gedacht dat een beetje begrip haar misschien hielp te kalmeren, maar nog voordat ze iets had uitgesproken, merkte Effy al dat het averechts werkte; het ongeloof en de paniek die van haar gezicht afdropen, raakten alleen maar duidelijker aanwezig. Het meisje probeerde op te staan, waarbij Effy haar wankele toestand bezorgd op wilde vangen door een hand uit te steken. 'Kun je alsjeblieft weggaan?' prevelde Laurice toen. Langzaam trok ze haar hand weer terug en liet ze haar schouders zakken. Een soort onaangenaam kippenvel trok over haar ruggengraat. Voor even stond ze toe zich afgewezen te voelen, maar toen bedacht ze dat het meisje ieder recht had om haar en haar stomme opmerking de schuld te geven. God, waarom kon ze na al die jaren levenservaring soms nog altijd handelen als een kind? 'Ga alsjeblieft uit mijn hoofd.' Effy kantelde haar hoofd en sloeg haar met een lichte frons tussen haar wenkbrauwen gade. Het leek erop dat de brunette die ze zojuist had ontmoet zich verre van stabiel voelde. Ze moest zo verstrooid zijn om de nieuwe situatie dat ze logischerwijs had bedacht dat Effy een verzonnen verschijning was. Niets meer dan een hersenspinsel. Effy begon ook aan zichzelf te twijfelen. Dit was wel echt, toch? Het was niet eens bij haar opgekomen hoe vreemd het was dat ze van het ene op het andere moment na haar dood plotseling weer kon zien, kon voelen en weer vrolijk rondsprong. Er was geen enkele mogelijkheid om de schijnbare werkelijkheid van het moment te testen; ze zou met het bewustzijn dat ze nu had maar genoegen moeten nemen. En dat bewustzijn had één duidelijk doel.

Hoewel het meisje vastberaden was om Laurice tot bedaren te brengen, wist ze nog steeds niet goed op haar in te spelen. Ze had niet de vaardigheid om direct te handelen, of altijd maar te zeggen wat nodig was om gezegd te worden. Mensen hadden haar afgeschrikt, ze hadden haar vrijwel allemaal behandeld alsof ze behekst was, alsof ze minder mens was. Haar eigen familie had haar verstoten. Als Effy met een aantal sociale vaardigheden geboren was, waren die er in de loop der jaren wel uitgesleten. Ze had geleerd zich op de achtergrond te houden, enkel te vertrouwen het woord van de natuur, overgebracht door de fluistering van het ruisende gras, de zwiepende taken of het ritselende bladerdek. Het was haast alsof ze de taal der mens had afgeleerd. Maar nu leek ze die stem meer dan ooit nodig te hebben. Een aantal keren sprak ze haar naam uit, duidelijk, om haar terug te krijgen in de relatie. 'Laurice, hé. Ik ga nergens heen,' sprak ze toen, zachter, tegen het meisje wier ademhaling enkel omhoog leek te schieten. Hoeveel Effy ook op het meisje inpraatte, het mocht niet baten. Plotseling keek Effy recht in één diepbruin en één ijzig blauw oog. Haar blik, die ze vooruit richtte, stelde Effy allerminst gerust. Glazig, maar toch met een verontrustende doelbewustheid die het meisje tegenover haar niet helemaal wist te plaatsen. Tot ze begon te lopen. Het was alsof ze haar eigen lichaam niet aanzette. Alsof ze werd gedreven door iets dat haar hoofd niet kon begrijpen. En Effy begreep enkel wat ze van plan was toen ze nog maar enkele stappen verwijderd was van de gevaarlijke afgrond onder haar. 'Laurice...? Effy was er niet eens zeker van of het meisje haar wel kon horen. Met haastige passen achtervolgde ze haar, maar hield halt enkele meters achter haar, toen Laurice haar blik naar rechts draaide. De vuurtoren. Het blonde meisje hijgde, hoewel haar longen niet eens zuurstof nodig leken te hebben. 'Je bent nu zo dichtbij... Zo dichtbij het nieuwe, beter...' Eigenlijk wist ze het al. Dat het niet zo helpen. Laurice wist het zelf ook wel. En dat was wat haar bang maakte. Ze begon te denken dat ze het beste gewoon haar mond kon houden. Vurig hoopte ze dat het meisje haar eigen kijkrichting met haar voeten zou volgen om weg te stappen van de rand. Maar het gebeurde niet. Ze richtte haar blik naar beneden. Vrijwel iedere alarmbel in Effy's hoofd begon te rinkelen. Het meisje begon zichzelf zachtjes heen en weer te wiegen, en het was duidelijk dat ze zich compleet verloren had in de waan die haar van de werkelijkheid onttrok. De werkelijkheid, dat was waarin ze moest worden teruggeroepen. De aarde. Ze had de aarde nodig. Zonder de aarde was ze niets. Haar hele leven lang hadden zij een team gevormd, en nu was het enige waar ze op kon vertrouwen om iets te bedenken haar enige veilige haven. De aarde. Haastig liet ze zich vallen in het gras, haar huid zoveel mogelijk contact makend met haar oude zielsverwant. Haar vingers smeekte de bodem om hulp. En ergens voelde ze iets klikken. Een klein vonkje. Toen ze haar ogen opende, stond er voor haar een klein, fel boterbloempje. Met grote ogen, en een enthousiasme dat al haar zorgen overstemde, liet ze, met de energie die nu door haar lichaam stroomde de aarde lichtjes trillen. De golven stroomden naar de rand van de klif, waar zich voor Laurice voeten plotseling een bloembed verscheen, steeds hoger, tot het een lage heg van bloemwerk vormde. Met een stralende grijns hijgde Effy na van alle energie die ze voor het eerst in dagen weer voelde. De geur van de verse bloemen was vanaf waar Effy zat te ruiken. Laurice hoefde enkel haar hand uit te steken, de planten aan te raken en te weten dat haar verbeelding zich nooit zoiets levendigs kon verzinnen. Haar aanraking was klaarblijkelijk niet genoeg geweest, maar het meest natuurlijk wat er maar bestond moest de taak om haar terug de realiteit in te halen vast kunnen uitvoeren.
tagged: laurice notes: <3 words 992
made by ∆ ashycat of adoxography

_________________


Laatst aangepast door Effy Rawls op ma mei 08, 2017 8:21 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   vr mei 05, 2017 9:03 pm

Gevuld met haar akelige gedachten en haat naar zichzelf merkte Laurice nauwelijks meer iets van wat er om haar heen gebeurde. Als ze zich nu gewoon naar voren zou laten vallen... Hoe zou het zijn om te vliegen? Al was het maar voor even. De gedachte dat het pijn zou doen als ze de rotsen raakte kwam niet eens meer in haar op. De pijn die haar nu vulde zou dan in ieder geval verdwijnen. Ook gaf ze er niets meer om of mensen het zouden zien. Niemand zou het iets kunnen schelen... Opeens begon de grond onder haar voeten lichtjes te trillen en schudde Laurice liefdevol een beetje wakker uit het web van angsten en onzekerheid. Ze opende haar ogen en staarde een beetje verdoofd voor zich alhoewel haar wenkbrauwen zich ietsjes samentrokken. Dit had ze nog nooit eerder tijdens haar afkickverschijnselen meegemaakt. Nog nooit eerder had ze iets buiten zichzelf gevoeld. Tot haar verassing stegen er uit het niets bloemen uit de rotsige grond. Langzaam werden ze langer en langer totdat ze samen tot een heg gevuld met prachtige kleuren verweven waren. Een uitstekend blaadje kriebelde Laurice neus en de heerlijke geuren vulden het daarvoor nog lege gevoel binnen in haar met warmte. Het leek wel op het gevoel van... Met haar natte ogen vol dankbaarheid draaide het kwetsbare meisje zich voorzichtig om en voelde hoe haar lip begon te trillen toen ze de engel een paar meter van haar vandaan op het gras zag zitten. Ergens achter in haar hoofd hoorde ze de lach van Thomas. 'Verzinsels?' Had hij haar uitgelachen toen ze op een avond in het gesticht getwijfeld had. 'Jij hebt een nog kleiner creatief vermogen dan een mier! Had je gewild!'
Effy had een stralende glimlach op haar gezicht en hijgde een beetje... Wacht... Laurice keek verward en verwonderd tegelijk naar de bloemen en terug naar het engeltje. Had het meisje haar niet eerder verteld over haar band met de aarde? Maar dit was... ze had het blaadje op haar neus en de trillingen in de grond gevoeld. Betekende dat dat het toch waar was? Om helemaal zeker te zijn reikte ze naar één van de bloemen en liet de zachte structuur van het blad tussen haar vingers glijden. Een lichtelijk ongelovig lachje verscheen op haar gezicht en ze keek weer terug naar Effy. Ze wou iets zeggen, maar wist niet zo goed wat... Wat ze net gedaan had... ze was haar achterna gekomen. Ze had Laurice gered en niet alleen dat... Het was magisch! 'Wil je me naar de lus leiden?' wist ze uiteindelijk uit te brengen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   ma mei 08, 2017 9:58 am

,,More than a shot in the dark,,
Nauwlettend hield ze het meisje dat zo akelig dicht in de buurt van de afgrond stond in de gaten. Het geurige spektakel voor haar mocht dan een wake up call vormen, maar als Laurice echt wilde springen, zouden een paar blaadjes en takjes er haar daar niet van kunnen weerhouden. Desondanks kon ze het ook niet laten dat er een soort adrenalinestoot door haar lijf ging die alles -letterlijk- rooskleuriger maakte. Ze kon het nog. Misschien had haar lichaam enkel een paar dingen weer opnieuw moeten leren, omdat ze zich in zo'n andere staat begaf. Hoe dan ook, de connectie met de aarde weer voelen, was zo vreselijk fijn dat ze niet anders kon dan met waterige ogen glimlachen. Het meisje draaide zich, tot Effy's grote opluchting, om, en keek haar met dezelfde, waterige ogen aan. Vurig hoopte ze dat Laurice nu tot het besef zou komen dat ze hier was, en dat het allemaal echt was. Dat wat er gebeurd was geen hersenspinsel was, want ook Effy kon duidelijk voelen dat zij wel degelijk bestond. Ze leek dankbaar, even afgeleid, maar nog niet te beschikken over dat besef. Toen pas leek de situatie haar te verwarren. Ze draaide haar hoofd naar de bloemen en weer terug naar Effy. En het leek te klikken. Voorzichtig streek ze over een van de bloembladeren. Een ongelovig lachje ontsnapte haar mond. Effy lachte mee, hoewel haar lach een tikkeltje trots was. Even liet ze haar hand zachtjes over het lange grijs glijden, zich verontschuldigend voor haar plotselinge oproep, maar de aarde bedankend voor haar reactie. 'Wil je me naar de lus leiden?' Effy keek op. Het was gelukt haar in de realiteit te krijgen, dat was waar, maar toch maakte ze zich zorgen. Het meisje leek niet erg... stabiel. Een groot deel lag natuurlijk in het gevoel dat Effy zelf maar ook al te goed begreep. Het gevoel van een nieuw thuis, waar je helemaal niet wist of je je wel thuis zou voelen. Voor velen was dit een laatste kans. Een laatste oplossing om zich gelukkiger te voelen en het vertrouwen in de medemens weer te herstellen. Ze hoopte dat het goed met haar zou gaan, want ergens was ze bang dat de lus niet alles voor haar goed zou kunnen maken. 'Niets liever,' glimlachte ze zacht. Ze stond op, streek haar jurkje even glad en pakte zachtjes Laurice' hand vast. Ze hoopte maar dat haar aanraking niet koud was, zoals dat in de literatuur vaak omschreven werd. Dat verdiende Laurice niet. Als ze wist hoe ze het moest doen, zou ze haar best doen om warm te zijn. Zachtjes trok ze aan haar arm om haar een zetje in de juiste richting te geven. 'Let's go.' Ze was enthousiast, dat zeker. Maar deels ook ontzettend blij dat ze het meisje hier nu zo snel mogelijk weg kon krijgen en in veiligheid kon brengen. Het was vreemd, maar ze had het gevoel alsof de monsters overal op de loer lagen.
tagged: laurice   notes: puh mieren zijn vet creatief hoor words 539
made by ∆ ashycat of adoxography

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   di mei 23, 2017 8:34 pm

Effy keek haar met een trots waterig lachje aan en aaide toen over de rotsige grond onder haar. Het was als een bevestiging van Laurice's gedachte. Natuurlijk kon ze hieruit niet definitief maken wat echt was en wat niet. Maar was dit ooit het geval in het leven? Elke dag kwam de zon op om vervolgens weer onder te gaan. Mensen werden geboren om jaren later weer op te gaan in de natuur. Niemand wist wat hier de echte bedoeling van was. Wat waren we allemaal überhaupt? Bestond er een ware realiteit? Of was het maar een verzinsel van mensen om hun leventje iets meer waarde te geven?
Het bijzondere aardemeisje keek weer op bij Laurice's vraag om vervolgens een beetje opgelucht te antwoorden. 'Niets liever.' Ze stond op en liet haar handen eventjes over haar witte jurkje gaan voordat ze op de brunette af kwam. Laurice voelde de tinteling van de hand van het meisje in de hare. 'Lets go.' Ze trilde nog een beetje na van de heftige hallucinatie. Fack die drugsshit. Fack alles! Dacht ze toen ze besloot zich waar dan ook naar toe te laten leiden door de mooie geest. Ze had schijt aan alles wat alle 'normale' mensen wel niet van haar zouden denken. Het kon haar simpelweg niets meer schelen! Praatte ze zichzelf bemoedigend toe. Ze ging iets van haar leven maken op haar eigen manier en op haar eigen voorwaarden. Ze moest eerst echter nog wel ergens vanaf komen. Ze grijnsde een beetje naar Effy en kwam tot stilstand terwijl haar hand naar de zak van haar hoodie ging. 'Wacht, ik moet nog één ding doen.' zei ze verontschuldigend en liep snel weer terug naar de rand van de kliffen waar ze zojuist gestaan had om twee volle handen met pillen tevoorschijn te pakken. Het was tijd om hier gedag tegen te zeggen. Op haar lip bijtend keek ze naar haar grootste liefde en vijand. Bijna wou ze het naar beneden gooien toen ze zich toch bedacht. Shit, de geest zou vast kijken en wie weet zou ze wel boos worden om deze belachelijke watervervuiling aangezien ze een halve moederaardegod was. Verontschuldigend keek ze een beetje snel naar het meisje om. Hopelijk had ze het niet gezien. Ze keek vervolgens even om zich heen en plaatste de pilletjes uiteindelijk vluchtig in een goed verborgen, diep gat in de rotsen naast haar alsof dit iets beter was. Het leken wel oneindig veel pilletjes te zijn, wat het bijna onmogelijk maakte om het onopvallend te houden. Toen ze eindelijk klaar was draaide ze zich verontschuldigend weer om naar de geest en veegde haar handen even af aan haar broek. Ze besefte hierdoor dat zelfs ook uit haar broek nog wat jointjes staken. Jezus het hield echt niet op! Onopvallend probeerde ze het laatste beetje in het gat te gooiden zonder om te kijken en slaakte toen een opgeluchte zucht. 'Fieuw' lachte ze schuldig en liep toen met wat meer moed terug naar Effy om weer vrolijk haar hand te pakken. Nu voelde ze zich al heel wat lichter! 'Yesss, lets go!' Glimlachte ze naar de geest en hoopte een beetje naïef dat het meisje zou vergeten wat ze zojuist gezien had.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   wo mei 31, 2017 2:00 pm

,,More than a shot in the dark,,
Effy was blij dat het meisje gewillig met haar meeliep. Ze dacht daarbij niet dat ze Laurice echt voort kon trekken. Daar was ze in levende lijven al niet eens sterk genoeg voor geweest, laat staan nu ze niets meer was dan een ziel in de schijnvorm van een lichaam. Hoewel ze voelde dat de kracht en moed van het meisje groeide, keek ze toch wat bezorgd over haar schouder toen Laurice tot stilstand kwam. 'Wacht, ik moet nog één ding doen,' sprak ze verontschuldigend, alvorens ze haar hand losliet en een haar weg weer terugmaakte naar de plek waarvoor Effy zojuist zo erg haar best had gedaan dat ze juist die zou vermijden. Even groeide er een grote onrust in haar, maar toen besefte ze dat ze te wantrouwig was geweest en te snel geoordeeld had. Laurice had plotseling haar handen vol pillen. Even fronste ze. Maar ze wist dat Laurice niet nog eens in staat zou zijn zichzelf van de klif te willen gooien. Ze straalde een en al kracht uit. Even had ze toegekeken hoe het meisje weifelend haar handpalmen geopend hield, maar realiseerde zich toen dat dit haar strijd was. Iets waarbij ze misschien een beetje privacy verdiende. Dus draaide de kleine blondine zich vastberaden om; een beweging die haar lokken en jurkje deden dansen op het ritme van de wind.

Het geluid van een opgeluchte zucht vulde haar oren en terwijl ze Laurice' hand weer zachtjes in de hare voelde glijden, zocht Effy haar gezicht weer op. 'Yesss, lets go!' Haar glimlach verried maar al te duidelijk dat ze liever niet wilde praten over wat er zojuist gebeurd was, dus ging Effy haar voor. Zo snel mogelijk naar beneden. Ze konden hun route maar beter niet langs de kliffen vervolgen. Ze wierp een blik op de hemel, waar de zon haar vertelde dat het ongeveer drie uur moest zijn. Dat betekende dat er een grote kans was dat Laurice aan de andere kant van de vuurtoren in een hoosbui zou belanden. Even stopte ze, nu ze nog in de begroeiing stonden en het makkelijker was om een groot varenblad te vervormen. 'Hier,' zei ze, terwijl ze het grote blad aan het meisje overhandigde. 'dit zul je straks nodig hebben.' Ze lachte zachtjes bij de gedachten dat Laurice waarschijnlijk geen idee had van de regen waartegen het blad haar zou beschermen, en liep toen door. De vuurtoren was niet ver weg meer. Het maakte haar opgewonden voor Laurice. Al kon ze niet de pijnlijke steek negeren die daar zat voor zichzelf.
tagged: laurice   notes: puh halve moederaardegod lol words 464
made by ∆ ashycat of adoxography

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   di jun 06, 2017 7:18 pm

Nadat alle pillen, jointjes en andere shit in het gat tussen de rotsen verdwenen was en Laurice terug naar de blonde geest liep merkte ze op dat het meisje helemaal niet gekeken had wat ze gedaan had. Of nou ja, ze stond in ieder geval met haar gezicht de andere kant op. Ze begon er zelfs niet over toen Laurice haar hand gepakt had en haar blauwe ogen weer ontmoette. Dat had ze echt niet verwacht! Ze was er echter wel blij mee. Nu hoefde ze niets uit te leggen of goed te praten. Met haar lichte passen begon Effy weer te lopen. In stilte lijdde ze Laurice iets van de rotsen vandaan richting de grote rode vuurtoren die het afkickende meisje niet veel eerder nog tijdens haar break-down opgemerkt had. Alhoewel Laurice zich vrij vrolijk voordeed na het voorval vocht ze vanbinnen nog na tegen het knagende gevoel. In tegenstelling met eerder merkte ze nu hoe ze het langzaam verdrong. De onzekerheid waar ze mee zat kon oneindig doorgaan omdat niemand op aarde echt zeker wist wat ze hier in dit leven deden en wat werkelijkheid was. Ze wou dat gevoel gewoon niet meer voelen. Het liefst helemaal nooit meer. Natuurlijk zouden de afkickverschijnselen niet opeens verdwijnen maar de onzekerheid die nu naar boven was gekomen was wel heel verschrikkelijk geweest. Ze realiseerde zich nog niet eens echt wat er gebeurt was. Om de gedachtes weg te dringen ging ze zich dus maar focussen op wat er nu verder zou gebeuren. Waar gingen ze heen? Ze zou straks gewoon eindelijk tussen allemaal mensen zitten die haar zouden begrijpen, of tenminste haar apartheid zouden delen.
Opeens bleef haar begeleidster staan en vervormde een varenblad alsof het niets was waarna ze hem aan Laurice overhandigde. 'Hier, dit zul je straks nodig hebben.' Het helderziende meisje keek er verward naar. Waar zou ze nou een varenblad voor nodig hebben? Waren die bladen soms een eeuwenoud indiaans geneesmiddel voor fucked-up mensen ofzo? In dat geval zou Effy wel gelijk hebben, maar anders? Laurice snapte er niets van, maar pakte uiteindelijk wel de steel en glimlachte een beetje verward en geforceerd als een soort bedankje? Toen de geest een beetje gniffelde voelde Laurice zich nog wat lulliger. Was het een grap die ze over het hoofd zag? Ze liet het niet merken en liep gewillig verder achter het meisje aan totdat ze uiteindelijk bij de vuurtoren aankwamen. Holy shit, serieus? Was dit grote opvallende ding serieus de ingang van de lus geweest? Jezus! Wat was er mis met haar dat ze daar niet beter was gaan zoeken? Nu kwam echter de volgende vraag bij haar op aangezien ze eigenlijk nog steeds geen flauw idee had wat een lus nou echt inhield. Het klonk magisch, maar dat ze als Alice in Wonderland een gebakje zou eten en via een minideurtje een fantasiewereld binnen zou gaan was nou ook niet echt haar verwachting. 'Is het serieus de vuurtoren?' vroeg ze wijzend op het rode gebouw terwijl ze Effy ongelovig aankeek. Ze was nu zo nieuwsgierig! Zonder echt te wachten op het antwoord rende ze de laatste twee stappen een beetje overenthousiast en toch ook vrij cynisch richtig deur die ze na nog even om te kijken bijna wilde openen toen ze bedacht dat ze misschien beter even op de geest kon wachten. Moesten ze niet een spreuk of ritueel uitvoeren om een poort te openen? Het leek haar namelijk sterk dat al die 'bijzondere' kinderen in een vuurtorentje gepropt woonden. Was er op zijn minst geen raar wachtwoord in een rare taal of zoiets?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   zo jun 11, 2017 8:28 pm

,,More than a shot in the dark,,
Terwijl ze zo, zwijgend liepen en Laurice waarschijnlijk diep in gedachten was verzonken over het blad dat Effy haar had gegeven, naderde ze de vuurtoren meer en meer. Iedere stap dichterbij het pittoreske ornament, bracht een scala van meer en meer herinneringen door haar hoofd. Van de eerste keer dat ze deze plaats had gezien tot de laatste dag die ze in de lus had doorgebracht. Ze kon het niet helpen dat een steek van gemis zich tussen haar ribbenkast vestigde. Ze had altijd gedacht dat enkel nabestaande gemis ervoeren, maar klaarblijkelijk zat ze er naast. Net zoals bij zo'n beetje alles wat ze van te voren had gedacht over de dood. Wat was Effy dankbaar dat ze Laurice had ontmoet, anders had ze waarschijnlijk eeuwenlang doelloos rondgedwaald. Ze snapte niet hoe andere overledenen dat deden, als ze eerlijk was. Laurice' aanwezigheid was vanaf het eerste moment prettig geweest. Het kon toch gewoonweg geen toeval zijn dat de twee meisjes elkaar hadden getroffen op dit precieze moment waarop ze elkaar allebei zo hard nodig hadden? Waarschijnlijk had een handjevol mensen ter wereld teweeg kunnen brengen wat Laurice voor haar had kunnen betekenen. Een glimlach nestelde zich op haar gezicht, en zag er niet uit alsof deze plannen had een dezer tijden te vertrekken. 'Is het serieus de vuurtoren?' Haar glimlach vertaalde zich naar geluidsgolven bij Laurice' ongelovige toon. Ze had haar mond al geopend om aan haar uit te leggen hoe het met de vuurtoren zat, maar het meisje had het al op een lopen gezet. Ze grinnikte en probeerde haar daarna bij te benen. 'Kort gezegd, ja,' lachte ze na. Ze besefte dat de brunette geen idee had van wat haar te wachten stond, en dat dat haar zo nerveus had gemaakt dat ze zichzelf haast van een klif had gegooid -ze had serieus wat uitleg nodig. Effy ging naast haar staan en liet haar hand over het rode beton glijden. 'Het enige dat je hoeft te doen, is naar binnen te gaan, de deur dicht te doen en weer open te maken. Je bijzonderheid is de sleutel die de deur tot de lus voor je zal openen.' Ze verplaatste haar blik van het boven hen uittorende lichtbaken naar het meisje tegenover haar, en maakte de losse plukjes los die de wind aan haar gezicht had geplakt. Toen zette ze een stap naar voren en pakte Laurice' hand. 'Het is prachtig. Oh, en regenachtig.' Ze kon het niet helpen. Ze was niet de meest wijze overledene, was ze inmiddels achter. Om de een of andere manier wilde ze het luchtig houden. Dat nam niet weg dat Laurice zo snel mogelijk de vuurtoren in moest gaan, voor haar eigen veiligheid. En voor de emotionele gesteldheid van Effy. Ze kon gewoonweg niet met haar mee. En afscheid nemen was nu eenmaal niet iets wat het meisje met de groene vingers graag deed.
tagged: laurice   notes: criez words 521
made by ∆ ashycat of adoxography

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   wo jun 21, 2017 1:06 pm

Er was een lieve glimlach op het bleke gezichtje van de geest verschenen terwijl ze Laurice naar de vuurtoren had geleidt, die groter werd toen het levende meisje ongelovig naar de vuurtoren had gevraagd. Ze hoorde haar grinniken en kreeg uiteindelijk het bevestigende antwoord op haar vraag. 'Kort gezegd, ja.' Verwonderd gingen de verschillend gekleurde ogen van Laurice over de toren terwijl ze nauwelijks hoorbaar 'Awesome!' fluisterde. Effy gaf de verdere uitleg terwijl de brunette haar bijna kinderlijk enthousiast aankeek. Dit was zo dope! Tegelijkertijd was ze echter ook ergens wel een beetje zenuwachtig. Dit zou wel echt het ultieme bewijs van haar bijzonderheid zijn. 'Het is prachtig. Oh, en regenachtig,' sloot Effy haar uitleg af nadat ze wat dichter bij Laurice kwam staan en haar vrije hand pakte. Haar gezicht werd weer wat serieuzer. Regenachtig, bedoelde ze daar het gevaar mee dat haar het leven had ontnomen? Laurice gaf haar een troostend kneepje met haar hand terwijl ze haar bemoedigend aankeek. Wat het ook mocht zijn, in de dood zou het Effy vast niets meer aan kunnen doen... Toch? 'Gaat het?' vroeg ze zachtjes toen ze iets van verdriet in de blauwe ogen dacht te zien. Dat zou ook echt niet raar zijn aangezien het erg heftig moest zijn om te sterven. Misschien was het meisje zelfs wel bang om haar oude thuis weer te zien. Zou ze er überhaupt nog gekomen zijn na het ongeval? Ze wou het echter niet voor het meisje proberen in te vullen. Ze mocht dan wel kwetsbaar en fragiel overkomen, maar Laurice vermoede dat er zeker heel veel kracht in dit meisje schuilde. Alleen al de bloemen die Effy had laten groeien om haar te redden. Het zien van de nabestaanden zou de geest helpen. Laurice dacht aan Thomas, die vrede had kunnen vinden zodra hij wist dat zij en zijn zus het zonder hem aan konden. Hij was verder gegaan. En hoewel Laurice hem ontzettend miste en het super moeilijk had gevonden, wist ze ook dat het goed was zo. Het was als een gevoel of innerlijk weten, dat hij nu vrede had. Hij kon nu verder met zijn zielenpad, waar Laurice heilig in geloofde. Misschien was er een hemel, of misschien had hij ervoor gekozen om verder te leren en terug naar de aarde of een andere spannende plek te gaan. Het zat goed. Hij zou altijd in haar hart zijn en op die manier zouden ze elkaar nooit verlaten. Misschien zou ze hem wel weer ontmoeten in een volgend leven, als dat zo de bedoeling was. Met een zachte glimlach keek ze naar Effy, wachtend op haar antwoord en er nog niet van bewust dat ze nu wellicht al afscheid wou nemen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Effy Rawls
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 02-12-16
Accounts :
. Effy
. Louise
. Clarke
. Akeyna
. Ethan

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aarde
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: Butterflies are self-propelled flowers

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   za jun 24, 2017 11:49 am

,,More than a shot in the dark,,
Effy voelde een troostend kneepje vanaf de hand van Laurice, die ze had vastgepakt. Ze keek op. Verdorie, nu had ze haar enthousiasme verjaagd. En het hele doel van de dag was om haar enthousiasme over de lus aan te wakkeren. 'Gaat het?' Ze zuchtte onhoorbaar en vond toen haar bijzondere ogen om haar een waterig glimlachje te schenken. Ze keek naar de ijzeren deur, en toen omhoog, naar de rode toren. Even werd ze verscheurd met dilemma. Ze bedacht zich hoe graag ze met Laurice mee zou willen. Laurice die haar ronddwalen plotseling een doel had gegeven. Haar eeuwige eenzaamheid in klap had weggenomen. Maar ze wist dat ze het niet kon. Nog niet. Zo kon hem niet onder ogen zien. Ze kon mevrouw Bluebonnets teleurstelling niet onder ogen zien. Natuurlijk hoefde zij haar niet te zien, maar het hele punt was dat zij hen wel zou moeten zien. Dus trok ze een conclusie. Ze zou voor eeuwig kunnen blijven twijfelen, letterlijk als ze het niet mis had, maar Laurice moest naar binnen, en snel. 'Ik kan niet met je mee,' besloot ze, in één ademhaling. 'Dus... Ik denk... Dat dit een afscheid is. En daar hou ik niet van.' Ze wist inmiddels hoe ongewild definitief een simpel afscheid kon zijn. Ze beet op haar lip en keek de helderziende tegenover haar aan. Nu was zij het die haar een kneepje gaf. 'Bedankt,' sprak ze uit het diepst van haar hart. 'Voor alles. En voor zoveel meer dan je denkt.' Haar glimlach straalde. Plotseling kreeg ze het gevoel dat ze zeker wist dat ze elkaar weer zouden treffen. Als het lot hun vandaag bij elkaar had gebracht omdat ze elkaar nodig hadden, dan zou dat nog eens gebeuren. En tot die dag zou ze haar moeten missen, maar het zou dragelijk zijn omdat het niet uitzichtloos was. Met haar vrije hand maakte ze de deur open. Haar blik maakte zich vast op die van haar. 'Je kunt dit.'
tagged: laurice   notes: hahah sorry, flut as can be   words 369
made by ∆ ashycat of adoxography

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t85-elizabeth-effy-rawls
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   do jun 29, 2017 1:04 am

De lieve, in het wit geklede geest had haar een glimlachje gegeven, maar haar vochtige, blauwe ogen verraden dat ze met verdriet zat. Laurice snapte het en ze wist nu ook dat het meisje hier waarschijnlijk tijd en ruimte voor nodig had om uit te vogelen wat ze nu verder wilde. Het was best een heftige shit om dood te gaan en eerst je ware zelf en vrede te vinden voordat je verder kon. Het meisje leek te twijfelen en de brunette gaf haar de tijd. Misschien was ze er nog niet helemaal klaar voor om geconfronteerd te worden met de nabestaanden, of misschien had ze het al geprobeerd. Wie weet. Zij zelf kende Effy immers maar net en er was nog zoveel dat ze nog niet van haar wist. 'Ik kan niet met je mee, dus... Ik denk... Dat dit een afscheid is. En daar hou ik niet van.' gooide de geest het er uiteindelijk uit. Zonder dat Laurice het wou merkte ze hoe dit soort van afscheid haar ergens verdrietig maakte. Het was vreemd hoe snel ze zo verbonden was geworden met het blonde meisje. En ze had haar zo ontzettend geholpen! Ze had zelfs in die paartjes haar leven gered en haar grootste geheimen op dit moment geweten. Het verraste haar dus toen ze een kneepje in haar hand terug voelde en hoorde hoe Effy haar bedankte. Watte? Even was ze verward. Wat had Laurice nou weer voor goeds gedaan? Ze was bijna als een kip zonder kop van de klippen af gesprongen en had toen ook nog eventjes de grootste voorraad pillen die een persoon bij zich kon dragen in de natuur geloosd waar dit prachtige moederaarde geestje bij stond. En dan boven op dat alles was ze als het slechtste gezelschap achter Effy aangesjokt naar een plek waar ze helemaal niets van af wist! Echt een dom kind! Effy's aanmoediging haalde haar weer een beetje in het nu. 'Je kunt dit.'
Laurice voelde hoe ook haar ogen vochtig begonnen te worden. O mijn fucking god, ga ik nou ook nog eens janken? Dacht ze terwijl ze haar gezicht in bedwang probeerde te houden. Het lukte gelukkig, alhoewel haar mondhoeken lichtellijk trilden. Ze wilde nog zoveel zeggen! Maar toen ze haar ogen even losmaakte van die van Effy zag ze hoe ze de deur van de vuurtoren geopend had, wat haar het gevoel gaf alsof ze nu toch echt wel moest gaan. Alsof er een soort haast achter zat dat ze zelf niet begreep. Met tegenzin raakte ze de deur van de binnenkant aan. Het was haar helemaal niet opgevallen dat ze nog bijna nooit een geest had gezien die aardse voorwerpen kon sturen. Het was wel vaker gebeurt, maar zelf was ze er nog niet uit of dat aan haar gave of die van de geesten lag. Er zou haar nog zoveel te leren zijn over haarzelf en wat ze allemaal wel niet kon als ze er in de lus meer vertrouwen in kreeg. Laurice scheurde haar blik weer los van de deuropening en gaf Effy snel vrij uit het niets een dikke knuffel. 'Ik ben je zo zo zo dankbaar!' zei ze en meende ze ook vanuit de grond van haar hart. Toen liet ze het mooie meisje los en keek haar serieus aan. 'Je weet dat ik er altijd, maar dan ook altijd voor je zal zijn hè! En ook voor alles wat je nodig hebt! Je weet waar ik zit.' Even grinnikte ze in beetje in zichzelf bij de gedachte dat ze daar als een malloot in de vuurtoren zou zitten voor de rest van haar leven. Als het goed was tenminste. 'Ik weet nog zo weinig van dit alles, maar ik weet wel dat je vrede zult vinden en al helemaal als je wat er allemaal gebeurt is in dit leven een plaatsje zal geven. Dat kun je! En je bent zo zo mooi!' Ze besefte dat ze veel te lang aan het treuzelen was. Het meisje had nog wel gezegd dat ze niet van afscheid hield! Nu maakte ze het waarschijnlijk alleen maar shitty. Ze gaf Effy dus nog een snelle, vriendschappelijke kus op de wang en bedankte haar nogmaals voordat ze definitief afscheid nam. 'Tot dit leven of het volgende' glimlachte ze met een klein snikje. Ah fuck, had ze och nog gejankt! Dacht ze terwijl ze toen de deur dicht deed. De deur viel sneller achter haar dicht dan dat ze verwacht had en even voelde ze zich shit. Dit afscheid was zo ontzettend snel gegaan! Was dat wel goed geweest? Was ze niet te snel opeens verdwenen? Had ze nog iets moeten zeggen? Maar toen voelde ze zich omhuld door de duisternis van de toren die haar in zich op leek te slokken. Nu begon de het toch best wel eng te vinden. Wat moest ze ook alweer doen? Was ze nu helemaal alleen en waarom had ze ook alweer dat varenblad in haar hand? En oh shit, kon ze nu nog wel de deur terug vinden en zou die wel weer open gaan? Jezus wat een claustrofobie zeg! Ze dwong zichzelf even om diep in en uit te ademen. Oke, ze was er klaar voor! Na even om zich heen te voelen vond haar hand weer de deurklink. Dit was het dan. Goodbye old life! Moedig draaide ze de klink naar beneden en opende de deur...

[ <3 ]

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Arrival   

Terug naar boven Go down
 
Arrival
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Arrival of the Birds.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Outside of the loop
 :: o t h e r . p l a c e s
-
Ga naar: