Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Good morning

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Alpha

avatar

PROFIELAantal berichten : 39
IC-berichten : 3
Registratiedatum : 09-04-17
Leeftijd : 19
Accounts :
Alpha
Oliver Creed
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ghoul - Fire Manipulation - Telepathy
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Six six six, Evoke the king of hell, Sex sex sex, Recieve the beast of evil.

BerichtOnderwerp: Good morning   ma apr 10, 2017 10:01 pm

Het was nog vroeg in de ochtend, bij het strand hing nog een dauwachtige nevel en in de lucht cirkelden de meeuwen al krijsend rond. De geur van de zilte zee drong zijn neusgaten binnen terwijl hij vanuit een donkere steeg de lege straten gade sloeg. Gehurkt spiekte hij de hoek om, zijn ogen gleden over het natte asfalt en hij voelde hoe de klamme zeelucht bezit nam van zijn kleding. Echter, besteedde hij er weinig aandacht aan, zijn maag was nu wat telde. Voor de zoveelste keer klonk er een diep gegrom uit zijn buik. Het was duidelijk dat hij voedsel nodig had, vlees, vis, iets. Als hij het maar niet steeds opnieuw uitspuugde. Want de ghoul was er ondertussen wel achter gekomen dat zijn lichaam brood of iets anders naast vlees niet echt accepteerde. Vis bleek er nog wel in te kunnen gaan, maar de graatjes bleven in zijn keel steken en hij bleef er altijd een lichte buikpijn van overhouden. De laatste dagen had hij nog op een zeemeeuw geleefd die te dicht bij zijn grot was neer gestreken en die hij had kunnen pakken. Dat was helaas niet zonder slag of stoot gegaan en het beest had een vervelende wond bij zijn schouder gemaakt. Hoe kon hij weten dat die beesten niet vast gepakt wilde worden en moord en brand zouden schreeuwen? Hij had de wond niet schoon gemaakt en hij voelde hoe het af en toe prikte als de stof van zijn tuniek er over heen schoof. Het zou wel helen, hij kon het helen. Maar niet op een lege maag.
Een andere geur kwam voorbij. Een onbekende geur, afkomstig van een deur die net open ging en nu al weer sloot. Blijkbaar was er net iemand uit het gebouwtje en die bracht de geur mee. Het vermengde zich met de daadwerkelijke geur van de persoon die nu buiten stond en het liet hem haast watertanden. Hij balde zijn klauwen tot vuisten om zichzelf te blijven en niet als een of andere maniak de straat op te rennen en degene mee te sleuren de steeg in. Maar dat verlangen was er wel. En het was groot.
Nee, het leek erop dat de persoon zijn richting op kwam. Wellicht kon hij diegene in stilte mee sleuren, zonder slag of stoot. Hij had al met de meeuw kunnen oefenen, en nu in het echt. De persoon zou hier weldra zijn, schatte hij in. Alpha sloop achteruit, zodat hij zomenteen in een keer kon toeslaan door uit het niets uit het donker te springen. Dat was zijn plan geweest, als hij niet vol tegen een vuilnisbak aanstootte en met veel kabaal erover heen viel en hard neer kwam op de stenen. Met angstige ogen keek hij naar de uitgang van de steeg, hopend dat diegene al het geluid maar zou afdoen als een straatkat. Probleem was alleen, dat Alpha er nog geen enkele had gezien en het heel goed zou kunnen dat die er ook gewoon niet waren.

[Hoop dat je er iets mee kunt!]

_________________
|Theme|Character|Voice

It's not by bone, but yet by blade, can break the magic that the devil made
O father dear, I have this ail, from the par that the devil made


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Louise Bluebonnet
Momma Burd
Momma Burd
avatar

PROFIELAantal berichten : 1327
IC-berichten : 137
Registratiedatum : 02-10-16
Leeftijd : 20
Accounts :
. Louise
. Ethan
. Clarke
. Parker
. Carina
. Maybel

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 34
Quote: Intelligence without ambition is a bird without wings

BerichtOnderwerp: Re: Good morning   wo apr 12, 2017 2:13 pm

Geen enkele dag zolang de lus bestond, had ze ooit het ontbijt gemist. Eens moest de eerste keer zijn. De kinderen had ze aan Girolamo overgelaten. Hij zijn hen opvangen en kunnen kalmeren, iets waar Louise nu zelf te vermoeid voor was. Ze droeg zwart. Om de een of andere reden leek de lucht grauwer dan anders. Maar dat was natuurlijk onmogelijk. Met langzame, bedenkelijke passen begaf ze zich de heuvel af, naar het dal waar het centrum in verscholen lag. Gisteren had niemand zich bekommerd om de boodschappen, die Louise anders altijd strikt om elf over één deed. Natuurlijk niet. Iedereen was te gechoqueerd over de gebeurtenis in de tuinen. Zaak was echter dat er nu geen brood op de plank lag voor het ontbijt, en er wachtte thuis toch echt een paar hongerige monden op haar. Dus hoe onhandig het ook was en hoe onwennig het ook voelde, de boodschappen moesten nu gedaan worden. Ze hoopte dat het zou helpen, een taak om zich op te richten. Maar Louise voelde zich nog altijd even leeg en verward. Hoe had ze dit niet aan kunnen zien komen? Maandenlang had ze een onheilspellend gevoel gehad. En nu wist ze waarom. Ze had het moeten weten. Ze had het moeten voorkomen. Ze probeerde het met man en macht van zich af te schudden, maar ze kreeg het beeld van de holle oogkassen maar niet van haar netvlies. Girolamo had haar ervan moeten overtuigen dat de kinderen veilig waren bij hem, dat hij ze niet naar buiten zou laten gaan. En toch was ze er niet gerust op. 'Morn,' mompelde ze bij het openslaan van de deuren van het winkeltje in de Noorse tongval die ze zich over de jaren zo eigen had gemaakt. Ze zette een glimlach op tegenover meneer Oddløg. Haar ogen lachte niet mee.

Bepakt met een aantal tassen met beleg en benodigdheden en een paar broden onder haar armen, stapte ze het winkeltje weer uit. Even zoog ze de lucht naar binnen die haar tegemoet gewaaid kwam. Het was altijd zo godvergeten benauwd in dat volgestouwde winkeltje, maar nu leek het nog kleiner. Ze was blij dat ze er weg was, maar als ze eerlijk was zag ze er ook tegenop de kinderen onder ogen te moeten komen. Het was egoïstisch, dat wist ze. De kinderen hadden waarschijnlijk honger. Ze moest gauw terug. Ze sloot haar ogen en liet de wind voor een kort moment spelen met de rode lokken die uit haar losse knot hadden weten ontsnappen. Nog eens ademde ze die in en uit alvorens ze aan de terugweg begon. Met een omweg weliswaar, ze liep de tegengestelde kant op als waar ze vandaan was gekomen. Een hard, schel geluid deed haar opschrikken. Meer dan ze er waarschijnlijk van op zou hoeven schrikken. Met een snelle, scherpe beweging draaide ze haar hoofd naar het steegje waarvan het geluid was gekomen. Iets in haar dreef haar om het per se te willen weten. Voorzichtig zette ze de tassen tegen het muurtje en glipte met een soepele beweging het steegje in. Haar hart klopte in haar keel en op nog veel meer plaatsen tegen haar huid. Het klonk wellicht vreemd in de oren van iemand die niet wist wat die vreselijke wezens waren, maar ze zou nog het meeste doodsangst uitstaan als ze niets zou aantreffen... Of eerder, als ze degene die het geluid had veroorzaakt niet zou kunnen zien. Langzaam liep ze door, in de hoop toch iets aan te treffen. Al wist ze dat als dat niet zo was, ze zichzelf met iedere stap meer in gevaar bracht. Het was misschien nog vreemder om te zien hoe Louise haast een zucht van opluchting slaakte bij de wat afschrikwekkende gestalte die tussen een aantal vuilnisbakken gevallen leek te zijn. Het was te relativeren, de horens mochten dan gevaarlijk ogen, het was nooit zo gevaarlijk als een hollow. Daarbij was een wight ook wel slimmer dan zich zo te kleden, dus wist ze haast zeker dat de persoon waarmee ze te maken had een Peculiar most zijn. Het leek erop dat hij gevallen was en in niet al te goede staat verkeerde. Ze rolde een van de prullenbakken opzij met haar voet om iets dichterbij te komen maar hield toch afstand toen ze door haar hurken ging en oogcontact zocht. 'Alles oké...? Bij de aanblik van de zwarte ogen staakte haar zin even. Buiten het feit dat het opvallend was dat er geen pupillen in zaten, deed het haar denken aan dingen waar ze absoluut niet aan wilde denken. Ze fronste en zocht met haar hand naar steun om te kunnen blijven zitten. 'Ben.. Ben je gewond geraakt?' vroeg ze, nog wat verward. Misschien zou het wezen verbaasd zijn vanwege haar wat directe benadering, maar Louise was inmiddels al heel wat aan bijzonderheden gewend en daarbij was ze vooral opgelucht. Toch knipperde ze voor de zekerheid eens met haar ogen. Gewoon om zichzelf er van te verzekeren dat ze het zich niet inbeeldde. Wat goed mogelijk was in deze, verwarde staat van haar.  

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t10-louise-catherine-left
Alpha

avatar

PROFIELAantal berichten : 39
IC-berichten : 3
Registratiedatum : 09-04-17
Leeftijd : 19
Accounts :
Alpha
Oliver Creed
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ghoul - Fire Manipulation - Telepathy
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Six six six, Evoke the king of hell, Sex sex sex, Recieve the beast of evil.

BerichtOnderwerp: Re: Good morning   wo apr 12, 2017 5:36 pm

Hij had een aantal opties die hij nu zou kunnen uitvoeren. Hij kon blijven waar hij was, in angst, hij kon zo snel als hij kon weg rennen en er van door gaan, alsof er nooit iets was gebeurd en zijn gezicht, of zijn masker in ieder geval, hier nooit meer laten zien. Dan ging hij maar leven op een rantsoen van zeemeeuwen. Een derde optie was om zijn oorspronkelijke plan uit te voeren en er voor te zorgen dat de persoon die de hoek om kwam, nooit meer het daglicht zag. Maar dan hing het ook nog eens af van de reactie van de persoon, in dit geval een vrouw. Het was belangrijk dat ze niet haar mond open zou trekken en heel de buurt bij elkaar zou schreeuwen. Het was nog vroeg, maar het zou Alpha niet verbazen dat binnen de kortste keren er dan een hele menigte in deze steeg zich had verzameld. En dan zat hij als een rat in de val. Misschien zag ze hem ook gewoon niet, het was hier nog best donker en hij had zwarte kleding aan. Het enige wat op zou vallen was zijn zilveren masker, waar twee doodse, zwarte ogen uit zouden stralen. Nou ja, stralen zou meer op gevat worden als staren. Wie weet wat voor emotie men er in zou kunnen vinden, want op dit moment wist Alpha niet of hij bang moest zijn of boos op zichzelf omdat hij weer een onhandige kluns moest zijn, of... ja wat of? Veel kon de ghoul niet meer bedenken want de vrouw was nu zo dichtbij gekomen dat ze hem wel moést zien. Zijn klauwen groeven zich in de stenen, of de gouwen daartussen meer, terwijl hij iedere beweging van haar volgde, klaar om op te springen en zich uit de voeten te maken.
Het verbaasde hem hoe ze reageerde. Ze was niet bang, niet eens geschrokken en toen ze een vuilnisbak opzij duwde om dichterbij te komen, krabbelde Alpha wat verder achteruit. Zijn buik gromde weer om hem er aan te herinneren dat ze hier waren om iets te eten, niet om gesprekken te starten. Het feit dat de vrouw vroeg hoe het met hem ging, overdonderde hem. Hoe kon ze niet bang zijn, of tenminste nieuwsgierig naar wat voor wezen er voor haar zat. Waren er meer van hem in de buurt? Had ze een van zijn broers of misschien zijn zus wel gezien? Heel voorzichtig knikte de ghoul als antwoord. Hij keek van de vrouw naar zijn schouder, waar nog steeds de vuile wond van de meeuw zat, hij had er ook nooit bij stil gestaan om het te helen. De knagende honger zat niet alleen in zijn buik, maar nestelde zich ook in zijn hoofd en het trok bijna al zijn aandacht er naar toe. 'Het.. heelt wel.' Stamelde hij. De vrouw zou de enige zijn die het hoorde, aangezien hij niet echt praatte, maar de link legde tussen haar en zijn brein. 'Wat-wie bent u?' Alpha vervloekte zichzelf dat hij zo over zijn woorden viel en niet eens de juiste wist uit te kiezen. Toch wilde hij op beiden vragen een antwoord. Wie de vrouw was en wat ze was, want een normaal persoon was of allang gillend weggerend, of had hem ondertussen in elkaar geslagen met een handtas.

_________________
|Theme|Character|Voice

It's not by bone, but yet by blade, can break the magic that the devil made
O father dear, I have this ail, from the par that the devil made


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Louise Bluebonnet
Momma Burd
Momma Burd
avatar

PROFIELAantal berichten : 1327
IC-berichten : 137
Registratiedatum : 02-10-16
Leeftijd : 20
Accounts :
. Louise
. Ethan
. Clarke
. Parker
. Carina
. Maybel

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 34
Quote: Intelligence without ambition is a bird without wings

BerichtOnderwerp: Re: Good morning   wo apr 12, 2017 10:51 pm

Het was alsof haar normaal scherpe havikszicht vertroebeld werd door de ingehouden tranen. Of haar gezonde verstand werd aangevreten door wat er gebeurd was. Maar nu pas kreeg ze door dat het gezicht niet alleen geen afschuw bij het opriep, maar dat ze het herkende. Ergens had ze het gezien. In een studieboek? Plotseling schoot het haar te binnen dat het gezicht geen gezicht was, maar een masker. Nu haar ogen zich aan het donker in het steegje hadden aangepast, was dat ook duidelijker zichtbaar. Het masker glansde haast in het schaarse licht. En dat deed haar weer denken aan iets anders. Het was een korte ontmoeting geweest, misschien zo'n dertig jaar geleden. En hoewel de veertienjarige Louise zoveel indrukken had opgedaan die bewuste dag, kwam deze ene heel duidelijk naar voren. Ze werd nog heen en weer geschommeld in de knalgele schrootbak van haar kersverse adoptiemoeder (wie later veel meer bleek te zijn dan alleen dat). Ze zweeg, ontdaan door de grote, nieuwe stad. Londen. Het straalde moderniteit uit, alles wat Oxford niet was geweest. Met grote ogen had ze zich zo dicht mogelijk tegen het glas van de autoruit gedrukt terwijl ze opkeek naar de torenhoge gebouwen, waarvan ze wist dat er allemaal belangrijke mensen moesten werken. Tot er hard op de rem werd gedrukt en ze haar neus stootte tegen het glas. Geschrokken had Louise haar hoofd gedraaid naar de voorruit, waar ze een in zwart gehulde gestalte met een abnormale snelheid de weg over zag rennen. Een keer keek het wezen om, waarna Louise voor even blikken kruiste met het glimmende masker en de gitzwarte ogen. Net zo lang tot mevrouw Swift, die hijgend naast haar had gezeten, het gaspedaal weer in had geduwd en haar naar Louise' nieuwe leven had gehaast. Ze was nog niet bekend met de wereld der bijzonderen, al zou het niet lang meer duren voor ze daar tot geïntroduceerd zou worden. Ze had het afgedaan als iets wat ze zou moeten vergeten. De veertienjarige ymbryne in spe had wel vaker dingen gezien die haar bestempelden als 'gek' wanneer ze het met anderen deelden. Ze was er maar mee gestopt. Mevrouw Swift en Louise wisselden er geen woord over, wat, als Louise er nu aan terugdacht, niets voor haar was. Wellicht wist ze nog niet hoe ze het moest brengen, Louise had immers nog geen weet van wat een lus was. Wellicht had het wezen bij haar in de lus gewoond en was er een verleden tussen de twee waarover mevrouw Swift liever niet sprak. Was de persoon voor haar datzelfde persoon? Uit haar studieboeken had ze later geleerd dat de gemaskerden met zijn vijven waren, dus de kans bestond ook dat het niet zo was.

Ze was zo in gedachten verzonken, dat ze het eerst niet eens merkte. Toen ze alles een beetje op een rijtje gezet kreeg, realiseerde ze zich pas dat ze een gedachten had gehoord die niet van haar leek te zijn. 'Het.. heelt wel,' weerklonk in haar hoofd. Nu moest Louise de drang om terug te krabbelen weerstaan, zoals hij dat gedaan had toen ze dichterbij was gekomen. Was hij dat? Natuurlijk, ze had hem net een vraag gesteld. Nu viel het haar pas op dat de plaats waar zijn mond zou moeten zitten een onderdeel van het masker was. Met moeite haalde ze de pagina uit het haast uit elkaar gevallen, vergeelde boek terug dat verplichte kost was geweest voor haar ymbryneopleiding. Deze soort ghouls, zoals Louise zich nu herinnerde dat ze heetten, hun tong waren verloren in een pact met de duivel en een andere manier van communiceren hadden gevonden. Ze herpakte zichzelf en wierp een blik naar waar hij naar keek. Een pijnlijke ogende wond in zijn schouder. Ghouls konden zichzelf genezen -waarom deed hij dat niet? Misschien was hij te zwak en had hij hulp van een ander nodig. 'Wat-wie bent u?' vroeg hij vervolgens aan haar, nog steeds in haar hoofd. Louise gunde hem een waterige glimlach. Het moest hem opgevallen zijn dat hij haar niet beangstigde. Ze wierp nog een blik op zijn wond. 'Weet je zeker dat je... geen hulp nodig hebt? Als ik me niet vergis zou je het zelf moeten kunnen genezen.' Het was een constatering, geen vraag, maar hij moest toch beseffen waarover ze het had. Toen keek ze hem weer aan. Niet in die ogen, die wrede herinneringen terugbrachten aan een verse gebeurtenis, maar iets daarboven, zodat het leek alsof ze hem aankeek. 'Wat ik ben en wie ik ben is vrijwel één en hetzelfde; ymbryne.' Ze stak een hand naar hem uit, zowel om zichzelf voor te stellen als hem overeind te helpen als hij haar hand aan zou pakken. 'Verder ben ik Louise Bluebonnet, welkom in mijn lus.' Ze glimlachte nogmaals. Een glimlach die voorheen misschien meer trots had uitgestraald dan nu, nu haar lus niet meer de veilige plek leek te zijn die het altijd was geweest. 'Is er iets dat je nodig hebt?' raakt ze weer afgeleid door zijn wond. De kinderen was ze deels weer vergeten. Haar hoofd kon nu even maar één ding tegelijk.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t10-louise-catherine-left
Alpha

avatar

PROFIELAantal berichten : 39
IC-berichten : 3
Registratiedatum : 09-04-17
Leeftijd : 19
Accounts :
Alpha
Oliver Creed
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ghoul - Fire Manipulation - Telepathy
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Six six six, Evoke the king of hell, Sex sex sex, Recieve the beast of evil.

BerichtOnderwerp: Re: Good morning   do apr 13, 2017 10:41 am

Normaal was de ghoul er allang vandoor gegaan. Het was niets voor hem om zo lang te blijven dralen en geïnteresseerd te zijn in de persoon voor hem. Hij had haar allang kunnen aanvallen, wellicht een arm af kunnen rukken om op te eten om vervolgens weer terug te gaan naar het strand en de grot. Maar deze vrouw intrigeerde hem. Het feit dat ze niet van hem was geschrokken en dat ze het haast de normaalste zaak van de wereld leek te vinden dat hij hier voor haar zat. Hij volgde haar blik naar de wond en staarde er zelf ook luttele seconden naar. Zijn verbazing werd alleen maar groter toen ze constateerde dat hij zichzelf zou kunnen genezen. Het was waar, dat kon hij, en nu hij er beter over nadacht begreep hij eigenlijk ook niet echt waarom hij dat niet eerder had gedaan, dus dat betekende dat ze wist over zijn.. soort. Kon het dan toch zijn dat ze iemand van zijn familie had gekend of was tegen gekomen? Alpha bewoog zich wat meer naar voren, de angst dat de vrouw voor hem hem iets aan zou doen was voor een groot deel weggenomen. De ghoul had geen tijd om echt to zichzelf te komen en haar constatering positief te beantwoorden, want de vrouw reageerde al op zijn vraag, wie en wat ze was. Hij kantelde zijn hoofd lichtelijke schuin, als een hond die een geluid beter probeerde op te vangen, bij het antwoord dat ze een Ymbryne moest zijn. Dat.. hielp niet echt. Was hij in een of andere fantasiewereld terecht gekomen? Of was dit misschien een droom, was hij allang flauw gevallen door de honger en was dit zijn hallucinatie, zijn reddende engel die hem weg zou nemen van deze gruwelijke wereld. Waarschijnlijk niet, want zover Alpha begreep zou het heel veel moeite kostten om hem dood te krijgen. Een lege maag kon er waarschijnlijk niet tegenop. De vrouw heette Louise. Het deed geen belletje rinkelen, dus hij kon haar niet van vroeger kennen.
De ghoul strekte zijn klauw uit om haar hand vast te pakken en met wat moeite omhoog te komen. Hij fronste, duidelijk in de war. 'Ymbryne? ...Lus?' Klonk het verward, terwijl hij toch voor de zekerheid nog een stapje achteruit deed, zijn staart ging even nerveus op en neer. 'Ik zou mijzelf kunnen helen, ware het niet dat ik.. te zwak ben. De zeemeeuw van een paar dagen geleden viel niet zo zwaar als gedacht..' Onder het masker glimlachte hij zwakjes, maar vrij weinig kon je daar van zien. 'Ik weet niet wat u kunt betekenen..' Voegde hij er nog aan toe, op haar vraag of hij iets nodig had. Het enige waar hij nu echt naar snakte was eten en misschien een zachte ondergrond om op te liggen, want de stenen op het strand waren nu niet bepaald fijn om op te slapen.

_________________
|Theme|Character|Voice

It's not by bone, but yet by blade, can break the magic that the devil made
O father dear, I have this ail, from the par that the devil made


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Louise Bluebonnet
Momma Burd
Momma Burd
avatar

PROFIELAantal berichten : 1327
IC-berichten : 137
Registratiedatum : 02-10-16
Leeftijd : 20
Accounts :
. Louise
. Ethan
. Clarke
. Parker
. Carina
. Maybel

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 34
Quote: Intelligence without ambition is a bird without wings

BerichtOnderwerp: Re: Good morning   zo apr 16, 2017 6:24 pm

De ghoul leek zich over haar te verbazen. Louise' gok was dat hij niet vaak eerder mensen had ontmoet die hem niet verafschuwde om zijn uiterlijk en moordlustige gedrag. Hij kende enkel mensen die hem aanzagen voor een monster. Maar Louise wist beter. Deze wezens waren duister, dat was waar, maar ook onbegrepen. De groep, bestaande uit zijn broers en zus, leefde gedwongen in de schaduw, bang dat de samenleving hun misvorming niet zou accepteren. Uit ervaring wist Louise dat dat niet eens een irreële gedachte was. De buitenwereld kon een gemene massa zijn, die alles dat anders was verachtte. De ghouls werden, zoals Louise lange tijd geleden had gelezen, getekend door angst. Zijn reactie verbaasde haar dan ook niet. Ze had de conclusie al kunnen trekken dat hij nooit eerder een lus had gezien, anders was hij niet zo verbaasd over haar reactie geweest. De begrippen verwarde hem duidelijk, en hij zette zelf een nerveus stapje achteruit eenmaal hij met haar hulp was opgestaan. Hij leek nog altijd wankel, en Louise kon haar ietwat moederlijke ogen toch niet van de wond afhouden, terwijl ze met een lichte frons probeerde te bepalen of het nu ontstoken was of nog niet. 'Ik zou mijzelf kunnen helen, ware het niet dat ik.. te zwak ben. De zeemeeuw van een paar dagen geleden viel niet zo zwaar als gedacht...' Met zekerheid kon ze het niet zeggen, maar ze dacht hem te kunnen zien glimlachen achter het masker. 'Ik weet niet wat u zou kunnen beteken.' Ze bestudeerde hem door haar hoofd een tikkeltje schuin te houden. Hij was duidelijk vermoeid en uitgehongerd. Twee dingen waar ze wel degelijk iets aan kon doen, als hij haar in vertrouwen zou nemen. Hoewel ze zich nog altijd herinnerde dat ghouls zich voedde met mensenvlees, was ze er bij Haythel ook zo goed en zo kwaad als het ging in geslaagd afspraken te maken om dierlijk vlees tot zich te nemen. Daarbij had hij net al aangegeven een zeemeeuw aangevallen en opgegeten te hebben. Deed hij dat vaker? 'Ik snap dat het nog wat vreemd klinkt allemaal. Heb je niets gemerkt aan bijvoorbeeld... het weer, nadat je in de buurt van een vuurtoren bent geweest?' vroeg ze, om hem tot de realisatie te laten komen dat hij wel degelijk wist wat een lus eigenlijk was. 'Als ymbryne zorg ik voor bijzonderen. Bijzonderen als jij en ik. En ik kan ook jou voorzien in wat je nodig hebt.' Mocht hij dierlijk vlees eten. 'Is er iets anders dan zeemeeuw wat je wel kan voeden?' Onbewust zette ze een pas terug. Niet dat ze echt bang was voor hem, ze zou ieder moment weg kunnen vliegen, mocht hij echt een gevaar vormen. Maar toch speelde de gedachten ergens in haar achterhoofd.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t10-louise-catherine-left
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Good morning   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Good morning
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Good .. Morning [~Foxsong]
» The Morning After~
» A day away and having a good way.
» good to see you
» {Good times beat bad times} Setjesshopje!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c e n t r e
-
Ga naar: