Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Wake up

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Oskar Skygge
Captain One Eye
Captain One Eye
avatar

PROFIELAantal berichten : 872
IC-berichten : 172
Registratiedatum : 20-02-17
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: shadow manipulation
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: the memories haunt me, I know that they haunt you too

BerichtOnderwerp: Wake up   wo mei 03, 2017 8:45 pm


time stood still
the way it did before
IT'S LIKE I'M SLEEPWALKING
23:37. Hollows. Alsof hij zich zou laten tegenhouden door de dreiging van oog-consumerende creepy as fuck tentakel-hebbende alien-achtige wezens. Eh, nee. De boodschap van Bluebonnet bij het ontbijt had eigenlijk een soort van misselijkmakende nieuwsgierigheid in hem los gemaakt. Hij maakte zich zorgen om het feit dat hij niet eens bang was om gepakt te worden. Zat hij er stiekem misschien half op te hopen? Dit soort gedachten waren voor Oskar niet nieuw. Ze spookten ook weer door zijn hoofd terwijl hij de cliff op liep. Zijn favoriete plekje in heel Inndyr, wat ook een risico-gebied was geworden, volgens Bluebonnet.

Van de dreiging voelde hij niks. Eigenlijk, hoe langer hij hier stond, hoe eenzamer hij zich voelde. Zelfs Svart, die door de struiken aan het snuffelen was, kon het lege gevoel niet vullen. Oskar liep dichter naar de rand van de klif toe. Bang om te vallen, was hij niet. Hij was hier al meerdere keren gesprongen. Beneden was er niks dan water om zijn val te breken. Zijn oppervlakkige ademhaling werd iets gejaagder. De leegte maakte plaats voor emoties, heftige emoties. Woede, pijn, verdriet. Impulsief schreeuwde hij, een rauwe schreeuw die zijn emoties weerspiegelde. Ook een uitdaging naar de hollow toe. Come get me.

› Open

_________________

If you're lost, you can scream, let my heart scream back
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hollow A

avatar

PROFIELAantal berichten : 8
IC-berichten : 4
Registratiedatum : 28-04-17
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Long lost
Uiterlijke leeftijd: -
Quote: graahhhwh

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   vr mei 05, 2017 8:43 pm


Honger. Dat was het enige dat er door zijn hoofd ging. Technisch gezien was het echter geen honger, het was eerder een soort van drift. Drift naar een meer menselijke vorm, die vele van de betrokkenen bij het experiment wel al hadden aangenomen. Die drift had echter niet op kunnen wegen tegen de woorden van de Wight. Ze moesten op afstand blijven, had de grote baas hen gezegd. Het grote, houten huis was doordrenkt van de geur van bijzonderen, maar de hollows gehoorzaamden. Als de baas iets zei, dan was het zo. Eigenlijk was het misschien ook wel een betere tactiek; afwachten. Daarbij was het gevaarlijk voor ze om in de buurt van het huis te zijn. Waar alle bijzonderen bij elkaar hun krachten zouden kunnen bundelen. Het dorpje van de lus was niet heel groot, en hij had al snel gemerkt dat het bos was waar hij zich het meest thuisvoelde. De dichte begroeiing maakte het er donker, en de Hollow gedijde wel goed in het duister. Sinds hij door de vuurtoren geklommen was, had hij jammer genoeg nog geen bijzonderen kunnen vinden die zich buiten het gebied van het huis bevonden. Dat was niet de afspraak geweest. Er moest iets misgegaan zijn. Hij begon al aardig chagrijnig te worden. De geur die hij opving kwam dan ook onverwachts voor hem. Hij was niet het meest welberaden wezen dat er bestond, en in zijn vluchtige, impulsieve passen zat iets nogal destructiefs. Takken zwiepten achter hem, bomen moesten wijken en de grond trilde lichtelijk. Alles om die geur na te jagen... Zijn gejaagde adem voerde hem steeds sneller naar de plaats waar de geur vandaan kwam. Steeds lichter en lichter. Tot hij de bosrand bereikte. Een lang, schel geluid, deed hem zijn kop draaien. Naar de rand van een klif. Deze jongen... Hij vroeg er gewoonweg om. Zonder zich nog om iets te bekommeren, maakte hij met enkele snelle passen zijn weg naar de jongen, daarbij het lange gras verpletterend. De geur was ondragelijk goed. De lange, scherpe tanden weken voor zijn glibberende tentakels, en net voor de klif, net achter de jongen, kwam hij slippend tot stilstand. De hemelse geur van bijzonder bloed deed hem watertanden, en voor hij het wist, liet hij de tentakels langzaam maar zeker over de schouders van de jongen glijden. De grote baas had absoluut niets gezegd over het consumeren van kindertjes buiten het huis... De jongen kon hem dan wel niet zien, de aanraking van zijn ruwe, slijmerige ledematen moest boekdelen spreken.


_________________
what beautiful eyes you have...
ಠ:
 


Laatst aangepast door Hollow A op vr mei 12, 2017 11:22 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Oskar Skygge
Captain One Eye
Captain One Eye
avatar

PROFIELAantal berichten : 872
IC-berichten : 172
Registratiedatum : 20-02-17
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: shadow manipulation
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: the memories haunt me, I know that they haunt you too

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   vr mei 05, 2017 9:48 pm


time stood still
the way it did before
IT'S LIKE I'M SLEEPWALKING
23:42. Teleurstelling. Met dat ene woord kon men perfect zijn laatste maanden samenvatten. Bij alles werd hij teleurgesteld, pijn gedaan, had hij verdriet. De belofte dat alles wel weer beter zou worden, daar geloofde hij niet meer in. Hoe vaak hij het zichzelf ook wijs maakte, het werd niet beter. De volgende teleurstelling. Voor zover hij wist, had niemand door hoe verschrikkelijk hij zich voelde. En hij was ook niet het type om er voor uit te komen, hulp te vragen. Nee, hij was een eenzame krijger in het gevecht tegen zichzelf. Een gevecht dat alsmaar moeilijker werd om vol te houden.

Er was nooit een winnaar, of een verliezer. Niet zonder een trigger van buitenaf. En door de mededelingen van die ochtend, had hij zijn uitweg gezien. De uitdaging was niet te missen. Nu was het afwachten. En hopen dat hij niet weer teleurgesteld werd. Bijna had hij het opgegeven, maar toen gebeurde het. Een trilling in de grond, die heviger werd met de seconde. Krakende takken. Oskar draaide zich niet om, een lichte glimlach speelde om zijn lippen. De leegte werd in één keer weggenomen, vervangen door adrenaline en een soort angst die hij niet kon plaatsen toen hij meerdere tentakels om zijn schouders voelde.

Het was geen doodsangst. Meer angst voor wat er vlak voor en vooral na zijn dood zou gebeuren. Toch kon hij een zachte lach niet onderdrukken. Ongecontroleerd was hij beginnen trillen. Maar hij zou Oskar niet zijn als hij niet één laatste stunt uithaalde. ”If you really want me, you’ll have to prove it”, Lachte hij, waarna hij zijn donkerbruine ogen opende en in een korte uitbarsting van energie en kracht naar voren sprong. De vrije val, hem zo bekend, richting het water. Konden Hollows eigenlijk zwemmen?

_________________

If you're lost, you can scream, let my heart scream back
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hollow A

avatar

PROFIELAantal berichten : 8
IC-berichten : 4
Registratiedatum : 28-04-17
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Long lost
Uiterlijke leeftijd: -
Quote: graahhhwh

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   wo mei 10, 2017 11:19 am


Er ontbrak een geur die normaal gesproken maar al te prominent bij zijn prooidieren aanwezig was; de geur van pure angst. Ergens stede het hem teleur, dus klemde hij zijn tentakels iets steviger om hem heen. Iets wat de jongen zei, liet hem echter abrupt stoppen. 'If you really want me, you’ll have to prove it,' liet hij de Hollow wat verward. En plotseling ontglipte de bijzondere jongen hem. Vergeefs probeerde hij de zuignappen in werking te stellen, maar hij was al over de rand verdwenen. Op zijn vier poten slingerde hij zichzelf naar de rand, waar hij tot zijn uiterste frustratie het water zag wijken. Een combinatie tussen een brul en een grom kwam zijn bek uit, langs de scherpe tanden en de tentakels, deed de grond weer lichtjes trillen. Met vliegensvlugge, sierlijke passen die iets weg hadden van die van een spin, rende hij langs de kliffen af, zijn neus volgend om zo snel mogelijk terug naar zijn prooi te komen. Het leidde hem naar een plek in de kliffen waar hij gemakkelijk kon afdalen, want de jongen achterna springen trok hem niet zo aan. Hij had het geluk dat zijn poten lang waren. Soms was het een last, maar nu kon hij gemakkelijk over de rotsen heen stappen. Daar waar het water begon, hielt hij even halt. Hij rilde bij de gedachten. Zijn twijfel werd echter snel overwonnen toen hij de plaats spotte waar de jongen weer boven kwam. Hoewel het wat onhandig was, liet hij zich vallen in het ziltige water. Of hij daadwerkelijk kon zwemmen, had hij nooit uitgeprobeerd, besefte hij nu. Gelukkig kwam hij snel tot de ontdekking dat zijn lange poten de bodem raakten. Met nog eenzelfde schreeuw, zette hij zijn poten in beweging. De kringen die hij maakte kwamen dichter en dichter bij de jongen. Voorzichtig doen had nu geen nut meer; de jongen wist blijkbaar allang met wat voor iets hij te maken had.

_________________
what beautiful eyes you have...
ಠ:
 


Laatst aangepast door Hollow A op vr mei 12, 2017 11:22 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Oskar Skygge
Captain One Eye
Captain One Eye
avatar

PROFIELAantal berichten : 872
IC-berichten : 172
Registratiedatum : 20-02-17
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: shadow manipulation
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: the memories haunt me, I know that they haunt you too

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   wo mei 10, 2017 3:30 pm


time stood still
the way it did before
IT'S LIKE I'M SLEEPWALKING
23:45. Het was niet eens een zekerheid dat hij echt zou kunnen ontsnappen. Echt ontsnappen was misschien ook niet echt zijn doel. Als hij echt wilde ontsnappen, kon hij evengoed via de schaduwen weg teleporteren. De Hollow zou hem zo onmogelijk kunnen volgen. Maar nee, in plaats daarvan sprong hij van de klif. Misschien om nog een laatste kick te ervaren voor hij de eeuwige leegte in ging. Een laatste adrenaline rush. Of wilde hij het de Hollow expres een beetje moeilijk maken? Hem irriteren, zodat hij er nog meer op gebrand was hem te vermoorden? Hij was meer benieuwd dan bang of het wezen hem nog zou volgen.

Het water trok hem naar beneden, hij vocht tegen het gewicht van zijn kleren. Een bloedstollende schreeuw weerklonk en hij draaide zijn hoofd naar de kust. Het opspattende water verraadde dat de Hollow weer dichterbij kwam. Oskar haalde diep adem en dook weer onder. Hij wist dat er hier ergens in de buurt een stroming zat die hem naar het strand zou trekken.

Zo kon hij de Hollow weer wat meer irriteren. De tweede poging was meteen al succesvol. Oskar werd nogal door elkaar geschud en naar het einde toe kwam hij in ademnood, maar hij wist dat hij het kon halen. Net toen hij dacht dat hij zijn adem niet meer kon inhouden, voelde hij zand onder zijn handen. Hij duwde zichzelf overeind en hapte naar lucht. Met een beetje moeite struikelde hij het strand op. Hij draaide zich om naar de zee, waar de Hollow nog ergens moest zijn. ”Tag, you're it”, Grinnikte hij geamuseerd. Dit was eigenlijk best een leuk spelletje.

_________________

If you're lost, you can scream, let my heart scream back
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hollow A

avatar

PROFIELAantal berichten : 8
IC-berichten : 4
Registratiedatum : 28-04-17
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Long lost
Uiterlijke leeftijd: -
Quote: graahhhwh

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   vr mei 12, 2017 11:12 am


Verward draaide Hollow zijn weerzinwekkende kop. De plek waar hij had gezworen dat de jongen onder was gedoken, daar was niets te zien. Tot aan boven zijn middel stond hij in het water, dat hem nu toch aardig begon te irriteren. Hij gromde. Waar was dat mormel van een kind gebleven? Even bleef hij staan. Buiten dat er op de plek waar hij stond geen reflectie van de sterren in het water was, was het haast onmogelijk nu nog te kunnen zeggen waar hij was. Het duurde te lang. Ondertussen had hij allang kunnen ontsnappen. Maar opgeven ging hij nu niet doen. Niet nu hij zo dichtbij was... Zo dichtbij eindelijk eens een maaltje, voor het eerst in dagen. Hoewel het zware water hem lichtelijk tegenwerkte, draaide hij zich om, in de richting van het strand en begon zijn weg uit het water te maken. Dat kind kon niet voor eeuwig in het water blijven, en Hollow zou wel wacht houden als de bijzondere dacht dat de kust veilig was en hij weer aan land zou klimmen. Hij naderde het zand, en enkel het onderste deel van zijn poten was nu nog bedekt met het woelige, zoute water. 'Tag, you're it,' hoorde hij plotseling, niet ver van hem vandaan. Hij draaide zijn kop, en daar, een paar meter verder de kust op. Alweer droop er kwijl van zijn tentakels af. Hij zette ook zijn lange armen op de grond om zijn passen vaart bij te zetten. Het zand vormde modder aan zijn natte lichaam, waardoor de jongen waarschijnlijk wel kon raden dat hij eraan kwam, maar hij schatte zijn kansen goed in. Niemand moest hem uitdagen. Vooral niet als hij hongerig was.

_________________
what beautiful eyes you have...
ಠ:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Oskar Skygge
Captain One Eye
Captain One Eye
avatar

PROFIELAantal berichten : 872
IC-berichten : 172
Registratiedatum : 20-02-17
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: shadow manipulation
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: the memories haunt me, I know that they haunt you too

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   vr mei 12, 2017 3:08 pm


time stood still
the way it did before
IT'S LIKE I'M SLEEPWALKING
23:52. Wat zou er gebeuren als Bluebonnet de klok terug draaide om 12 uur? Zou de Hollow dan verdwijnen? Of had het ook geen effect op hem, net zoals het geen effect had op hen. Zij bleven ook gewoon staan waar ze stonden als de dag wisselde. Als hij het al zo lang zou volhouden. So far so good. Eerlijk gezegd begon hij dit echt leuk te vinden. Een kat en muis spelletje met een moordlustig wezen dat onzichtbaar was en ogen op vrat. Yep. Helemaal zijn ding. Hij wist goed genoeg dat de Hollow niet zou opgeven. Hij wist ook dat het wezen niet volledig achterlijk was en waarschijnlijk wel door zou hebben dat hij naar het land gevlucht was. Maar even genoot hij van zijn superieuriteit over het wezen.

Maar zijn triomf duurde niet lang. De grond daverde lichtjes en hij draaide zich naar rechts. Het was dat hij uitstekend nachtzicht had, mede door zijn peculiarity. En wat hij zag, liet zijn hart weer een tel overslaan om vervolgens weer sneller te kloppen. Boi nu was hij er bij. De tentakels van het monster klemden zich rond zijn borst en tilden hem van de grond. Het was nogal verstikkend, en het hielp ook niet echt dat de hollow nu ook zijn keel dicht kneep. Yep. Helemaal zijn ding. Van uit het bos, dat ongeveer een honderd-tal meter van hen verwijderd was, weerklonk een ijzige huil. Gevolgd door nog 4 andere stemmen. Svart. En hij had vriendjes meegebracht.

_________________

If you're lost, you can scream, let my heart scream back
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Hollow A

avatar

PROFIELAantal berichten : 8
IC-berichten : 4
Registratiedatum : 28-04-17
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Long lost
Uiterlijke leeftijd: -
Quote: graahhhwh

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   vr mei 19, 2017 10:23 pm


De tentakels om zijn nek voelde zo goed. Dagen had hij gewacht op een moment als dit. En nu lag dat eindelijk voor het oprapen. Het was alsof hij de smaak van de sappige oogballen al kon proeven. Maar hij was er natuurlijk nog niet. Helaas moest hij eerst nog wat moeite verrichten voor zijn eten. Tenminste, dat was wel zo netjes. Zodat de boel niet rommelig zou worden. Met een grote grijns ontblootte hij zijn vele tanden en trok zijn tentakels strakker om hem heen. Pas als hij zoveel lucht van zijn slachtoffer had onttrokken dat hij niet meer zou bewegen, zou hij echt toeslaan. Omdat hij nu eenmaal alles met zijn tentakels moest doen, was het op deze manier gewoon handiger. Wights jaagde zo niet, die pakte het heel anders aan. Maar goed, zij hadden hun handen terug. En de Hollow wilde niets liever dan hetzelfde doormaken. Met elk oog dat hij consumeerde groeide zijn hoop, maar ook weer zijn teleurstelling. Maar dit, dit voelde beter dan wat dan ook. Hij was zo verzeild geraakt in de een trans dat hij niet eens merkte dat een afstotelijk gehuil over de kliffen had weerklonken. Tot hij plotseling een scherpe pijn voelde in zijn kuit. Met de jongen nog altijd stevig in ze tentakels klemmend, draaide hij zich verwilderd om, maar hij leek niets te zien. Tot plotseling een hele roedel wolven ontstond uit zijn eigen schaduw. Het verwarde hem immens, en voor de eerste paar seconden stond hij enkel bewaasd naar de beesten te kijken. Het moment duurde niet lang, enkel tot een van de schaduwen zijn schaduw leek aan te vallen, en de pijn weer terugkeerde. Hij schreeuwde. Niemand pakte hem zíjn prooi af! Hij besefte dat hij snel moest handelen. Nu sneller dan ooit. Dan moest hij het maar anders aanpakken. De pijn in zijn kuit deed hem op zijn knieën vallen, maar hij was vastberaden niet op te geven. Hij was nu zo dichtbij... Hij wist ook dat de schaduwbeesten niet op zouden geven. Hij moest snel een beslissing maken. Het enige dat hij nu nog kon zijn, waren de prachtige, glanzende ogen. Als in een reflex staak hij een vrije tentakel uit, terwijl hij voelde hoe hij naar achteren werd gesleurd. Zijn prooi ontglipte hem half, maar hij was weer in staat hem op te vangen. Het was nu of nooit, dus strekte hij zijn tentakel zo ver mogelijk uit, was in staat in de buurt van zijn oog te komen, en stak het scherpe uiteinde in het oog van de jongen. De pijn werd ondragelijk. Een was beter dan niets. Met nog een gebrul liet hij de jongen vallen, en terwijl hij voelde hoe de beesten zich van hem af bewogen om op weg te gaan naar de jongen, zag hij zijn kans schoon om op een drafje de kliffen weer op te klimmen en zich terug te trekken. Dit was waarom ze niet in de buurt van het huis mochten komen... Daar waren tientallen met dit soort venijnige trucjes. Verontwaardigd schudde hij zich uit. Was het het waard geweest? Hij zou het snel genoeg zijn, als hij zijn maaltje tot zich zou nemen op een rustig plekje in het bos, nog altijd in de stille hoop dat dit misschien het laatste ingrediënt was dat hem zou doen veranderen.

_________________
what beautiful eyes you have...
ಠ:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Oskar Skygge
Captain One Eye
Captain One Eye
avatar

PROFIELAantal berichten : 872
IC-berichten : 172
Registratiedatum : 20-02-17
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: shadow manipulation
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: the memories haunt me, I know that they haunt you too

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   za mei 20, 2017 1:35 am


time stood still
the way it did before
IT'S LIKE I'M SLEEPWALKING
23:56. Het was een vreemde ervaring. Van op een afstand zag het er vast uit alsof hij aan het zweven was. Alsof dat zijn peculiarity was en hij kon vliegen, of de zwaartekracht kon uitschakelen. De realiteit was iets minder aangenaam. Vooral omdat zijn luchtpijp zowat werd vermorzeld. De hollow probeerde ook op de een of andere manier zijn longen zelf kapot te knijpen, alsof dat het proces van stikken zou versnellen. Helaas voor het wezen had hij nog iets wat ribben waren. Al leek hij zich daar niet veel van aan te trekken. De tentakels spanden zich zo hard om zijn borstkas heen dat hij bijna dacht dat ze één voor één als dunne twijgjes zouden breken.

Maar nog voor dat gebeurde, werd hij ineens wild heen en weer geslingerd. Oskar probeerde te bevatten wat er gebeurde, maar hij snapte er niet veel meer van. Ineens liet het monster hem vallen, maar ving hem toen weer op. En toen.. Was er de scherpe, snijdende pijn in zijn oog. In shock zijnde opende hij zijn mond en slaakte een rauwe schreeuw. Vol afschuw voelde hij hoe zijn oog uit zijn oogkas werd getrokken, met een misselijkmakend geluid. Hij voelde hoe hij met een smak tegen de grond terecht kwam, maar registreerde niks meer van de buitenwereld.

Het enige wat nog door zijn hoofd speelde, was de verschrikkelijke pijn en de realisatie dat hij een oog kwijt was. Trillend bracht hij zijn hand naar zijn gezicht, dat langs de linkerkant nat en plakkerig was. Hij hield zijn hand vervolgens in zijn nu beperktere zichtveld en zag dat het rood kleurde. Bloed. Oskar voelde zijn maag samentrekken, zijn keel zat helemaal dicht en hij wist niet eens zeker of hij nog leefde. Hollows lieten hun prooi nooit gaan.

Het was Svart die hem uit zijn paniek trok. De wolf blafte, jankte, gromde, tot hij op keek. Met zijn neus duwde hij hem richting het bos, richting de schaduwen. Teleporteren. Met alle kracht die hij wist te verzamelen, stond hij op. De wolven wrongen zich onder zijn armen door, ondersteunden hem zo. Half strompelend werd hij tot in de schaduwen gebracht. De misselijkheid overspoelde hem weer, maar hij forceerde zichzelf. Hij teleporteerde, niet eens doelgericht, en zo kwam hij in de keuken van de villa terecht. Snikkend zakte hij in elkaar op de keukenvloer, nog altijd maar half beseffend aan welk noodlot hij net was ontsnapt.

_________________

If you're lost, you can scream, let my heart scream back
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pippa Fraser

avatar

PROFIELAantal berichten : 83
IC-berichten : 21
Registratiedatum : 24-04-17
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Mermaid
Uiterlijke leeftijd: 6
Quote: Alleen mensen zonder fantasie vluchten in de realiteit.

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   za mei 20, 2017 4:14 pm

De klok sloeg twaalf uur en op hetzelfde moment vlogen de goudachtige ogen van Pippa wagenwijd open. Het was donker onder de grote berg met knuffels waarin ze zich een paar uur eerder had begraven. Normaal gesproken glipte het kleine meisje meestal zodra de lichten om 21:00 uit moesten meteen uit bed om bij Akeyna in het schuurtje buiten het huis te gaan slapen. Dat bracht haar tot rust en bij de tijger voelde ze zich altijd veilig. Sinds de lockdown waren de buitendeuren echter op slot gegaan. Het had haar onrustig gemaakt. Zelfs overdag was ze onrustig en het voelde alsof ze nauwelijks sliep, alhoewel ze zover ze zelf wist de hele nacht in dromenland doorbracht. Ze wist niet dat ze elke avond in trance naar de maan staarde die precies om twaalf uur voltooid raakte en in combinatie met haar onrust de zeemeermin in Pippa liet ontwaken.
Langzaam rees het charmante meisje waarin de oude Pippa nauwelijks te herkennen was op, terwijl de knuffels van haar afvielen. Doelgericht liep ze met gracieuze schreden haar kamer uit en op weg naar de voordeur, waar ze net als elke avond ervoor werd tegengehouden door het slot. Met een lichte adem draaide ze zich toen langzaam om en voelde hoe het intense verlangen naar de maan en de zee haar meetrok naar de keuken, waar het maanlicht door de grote ramen de ruimte verlichtten. Zodra ze een stap in het schijnsel zette voelde ze hoe de energie van de maan haar vulde. Ze ademde het betoverd in waarna het haar longen en aderen vulde en liet tintelen. Sierlijk sprong ze op het aanrecht om zo het glas van het raam aan te raken. Ze zat daar in kleermakerszit met gerechte rug in haar Lionkingpyjama'tje lade zich op met de liefde van de maan, toen opeens een koude luchtvlaag haar huid streelde. Met een ruk draaide het zeemeerminnetje haar hoofd om en schok ontzettend van de plotselinge aanwezigheid van een mens. Verschikt vloog ze op en ontblote sissend haar tanden, waarbij een niet goed opgeruimde pannetje op de grond kletterde. Mensen waren hetgeen wat zeemeerminnen het meest verachten in de hele wereld. Al eeuwigheden brachten ze de natuur met hun oneindige egoïsme slechts gevaar en probeerden de waterwezens te vangen voor eigen doeleinden. Vandaar ook alle mythen en sagen over de de zeemeerminnen die schepen verwoestten en de personen erop probeerden te laten verdrinken. Pippa was nu echter nog steeds in menselijke vorm en zag dus al snel dat deze jongen haar niet snel kwaad zou doen. Dat de mensenjongen kwetsbaar was rook ze met haar gevoelige zintuigen nog eerder dan dat haar ogen het registreerden. Hij was gewond en niet zo'n klein beetje ook. Bijna dierlijk maar toch ook sierlijk kwam ze van het aanrecht af en bewoog zich op handen en voeten dichterbij. Betoverend als ze was tilde ze met een vinger onder zijn kin, het hoofd van de jongen zacht omhoog en kwam met haar gezicht ongepast dichtbij het zijne terwijl ze het bloedende gat in zijn hoofd in zich opnam. Ze keerde haar ogen daarna doorgrondend naar zijn betraand oog en siste met haar nimfse dialect 'Stupid humanboy'. De zeemeermin wist maar al te goed dat de jongen binnen no-time leeg zou bloeden als er niet snel iets gedaan werd. Met haar prachtige stem begon ze zachtjes en mystiek te zingen om hem verder in haar trance te krijgen en de pijn te verzachten alsof het een drug was. Omdat ze nog geen volgroeide zeemeermin was werkten haar gaven niet op iedereen, maar ze kon het in ieder geval proberen. Het huis vulde zich door het zingen met een magische sfeer terwijl de zeemeermin met de wond in het gezicht van de jongen begon te verzorgen. Enkele druppels water verlieten de kraan en door de gebaren met Pippa's hand vlogen ze naar de jongen, waar ze de wond schoonwasten. Vervolgens blies ze het rode gat voorzichtig droog en hielp zo ook de bloedplaatjes zodat het bloed kon stollen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Louise Bluebonnet
Momma Burd
Momma Burd
avatar

PROFIELAantal berichten : 1327
IC-berichten : 137
Registratiedatum : 02-10-16
Leeftijd : 20
Accounts :
. Louise
. Ethan
. Clarke
. Parker
. Carina
. Maybel

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 34
Quote: Intelligence without ambition is a bird without wings

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   di mei 30, 2017 11:13 pm





Will you still love me when I'm no longer young and beautiful?


Slaap. Wat dat was, was ze al weken geleden vergeten. Altijd had ze gedacht dat de lus haar niet ouder zou maken, maar nu bleek het tegendeel bewezen. Haar spiegelbeeld begon er steeds vermoeider, meer gefronst en ingevallener uit te zien. Rouw en zorgen hadden zich tussen haar slaappatroon in gewrongen al voor het incident werkelijk had plaatsgevonden, en sindsdien had ze vrijwel geen oog meer dichtgedaan. Het was niet dat ze kinderen niet vertrouwden zich aan de regels te houden -zij wisten ook heus wel welke gevaren er op de loer lagen, en als dat niet zo was, had Sam daar tijdens het ontbijt deze morgen wel voor gezorgd- het was dat ze die vreselijke wezens niet vertrouwde. Wat waren ze aan het beramen? Waarom hielden ze zich op afstand na de tuin binnengedrongen te zijn? Ze had stukje voor beetje uitgevogeld dat het geen Hollow was geweest die Effy had aangevallen. Er waren immers geen sporen aan te treffen op haar lichaam die erop wezen dat ze gewurgd was, zoals Louise wist dat Hollows jaagden. Het was een Wight geweest die dit haar had aangedaan. En om de een of andere reden matte dat de ymbryne nog meer af. Hollows mochten dan onzichtbaar zijn, maar niet zo onzichtbaar als Wights waren. Ze verstopten zich tussen de mensen die Louise iedere dag weer in vertrouwen nam. En dat vertrouwen nam af, iets wat haar volledig gek maakte. Ze merkte het aan zichzelf, als ze tijdens het opscheppen van de soep een kind wantrouwig lang aankeek, op zoek naar enige afwijkingen in de iris, speurend naar klauwen die plotseling vanonder het hongerig omhoog gehouden bord vandaan zouden schieten. Ze moest het doen, dat wist ze, maar waarom was er zo moeilijk een balans te vinden tussen oprechte alertheid en volslagen paranoia?

Sommige nachten wist ze gewoonweg dat het niets zou worden. Dat ze zich nog beter nuttig kon maken met door het huis te patrouilleren dan op de rand van haar bed te blijven zitten. Dat was precies waarmee ze nu bezig was. Een derde ronde met lichte stapjes door het huis. Om zich ervan te verzekeren dat iedereen sliep, en bovenal veilig was. De planken die kraakten wist ze inmiddels als geen ander te vermijden. Langs alle slapkamers, naar beneden... iedere plek in het huis inspecteerde ze. Het gevoel van opluchting bij de eerste keer dat ze dit deze nacht deed, was niet genoeg om haar weer met een gerust hart haar bed in te krijgen. Het tweede klaarblijkelijk ook niet. Tussendoor had ze alleen de dagwisseling plaats laten vinden. Er waren tijden geweest dat ze er een spektakel van had gemaakt, maar tegenwoordig verspilde ze haar kostbare energie niet meer aan zaken die met een simpele draai van de wijzers volbracht konden worden. Ze zocht tijdens haar ronden niet daadwerkelijk naar of alles nog wel veilig was. Ze zocht naar een excuus om haar onrustige lichaam te geven wat het wilde. Ze geeuwde. Natuurlijk was ze moe, maar Louise wist dat het geen zin had om naar haar bed terug te gaan. Met zware benen struinde ze de trap af. De keuken dan maar.

Wat was het toch met de keuken, dat ze de laatste tijd zo vaak wenste dat ze er niet heen gelopen was? Dat ze niet gezien had wat ze zou gaan zien. Kleine Pippa zat naast een snikkende gestalte, die beduidend ouder was maar wie ze niet direct kon identificeren. Als ze meteen had gezien wat er aan de hand was, had ze waarschijnlijk haar voeten niet kunnen bewegen. Nu echter, was het verschil dat ze zich eerst naar de twee toe haastte en het toen pas zag. Ze probeerde zichzelf staande te houden, ze probeerde het echt uit alle macht. Maar toen ze Oskars gezicht zag, kon ze het niet helpen dat haar benen haar gewicht niet langer konden dragen. Ze greep zich vast aan de rand van het aanrecht terwijl ze het probeerde te laten lijken alsof ze geheel vrijwillig ging zitten. Geluidloos blies Louise de samengeperste lucht in haar longen langzaam naar buiten en deed toen wat ze zo goed kon; uitschakelen. Ze schoof haar benen onder zich, opende de la boven hen en trok de EHBO-kit eruit. 'I see you have already cleaned it...' sprak ze enkel zo kalm mogelijk tegen het roodharige meisje. Het enige waarop ze zich focuste was de wond. Niet de oorzaak, noch de consequenties. Niet nu. Na een nauwkeurige, klinische blik te hebben geworpen, trok ze haar conclusie. 'You can go back to bed now, dear.' Als haar toon niet duidelijk maakte dat ze geen tegenspraak duldde, dan was het wel hoe Louise haar geen blik waardig keurde. Pippa was een koppig meisje, dus de kans was groot dat ze haar handen alsnog vol aan haar zou hebben na deze opmerking. Haar blik gleed af naar het inmiddels geopende, rode kistje. Naald en draad. Het moest compleet gehecht worden, en iedere minuut die ze verspilden, gaf het gapende gat meer kans een broeikas voor infectie te worden. Natuurlijk wist Louise dat leeftijd een nogal los concept was in haar lus, maar het was toch wat tegenstrijdig en bovenal onverantwoord om een meisje van zes in het midden van de nacht een handmatige oogoperatie bij te laten wonen.

 


@Oskar & Pippa
932

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t10-louise-catherine-left
Oskar Skygge
Captain One Eye
Captain One Eye
avatar

PROFIELAantal berichten : 872
IC-berichten : 172
Registratiedatum : 20-02-17
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: shadow manipulation
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: the memories haunt me, I know that they haunt you too

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   di mei 30, 2017 11:53 pm


time stood still
the way it did before
IT'S LIKE I'M SLEEPWALKING
00:05. De kracht om te vechten, was verdwenen. Hij kon alleen maar trillend tegen de keukenkast aanleunen. Overeind komen om iemand te zoeken en om hulp te vragen, zat er ook niet meer in. De shock kreeg nu pas echt grip op hem, net als het feit dat hij echt wel koud had. Zijn kleren waren nog doorweekt van de duik in het zeewater en op dit uur van de nacht brandde er geen vuur in de keuken. Hij was dan wel ontsnapt aan de Hollow, maar hij was er nog steeds redelijk zeker van dat hij alsnog zou sterven. Dat maakte hem niet bang tho. Het was het idee dat iemand hem morgenochtend zou vinden. Hoe het verhaal de ronde zou doen dat hij had opgegeven op het moment dat hij eigenlijk veilig was. Maar hij wist niet hoe hij dit moest oplossen. Hij wist niet hoe hij kon stoppen met huilen, of hoe hij zijn stem moest gebruiken om iemand te roepen.

Het probleem leek zichzelf echter op te lossen. Het was hem nog niet opgevallen, maar hij was zeker niet alleen in de ruimte. Pas toen er iets op de grond viel met een nogal heftige knal, schrok hij op. Paniekerig zocht hij naar de bron van het geluid. Nog voor hij die echter vond, zag hij hoe een jong meisje van het keukenaanrecht sprong. Ze was heel sierlijk, het had iets magisch en betoverend. Ze kwam op hem af, en hij wilde zijn hoofd wegdraaien. Hij kon echter niet van haar wegkijken. Met zijn ene nog functionerende oog volgde hij elke beweging die ze maakte, tilde gewillig zijn hoofd op en liet haar intens naar zijn gezicht staren.

De woorden die ze fluisterde, verstond hij niet. Misschien luisterde hij ook niet echt. Wat ze zong daarentegen, daar luisterde hij wel geboeid naar. De klanken maakten hem zo gefocust op haar stem dat hij even vergat wie hij was en waar hij zat. Hij ontspande zich een beetje, het trillen nam wat af. Opnieuw werd zijn aandacht volledig vastgehouden door één iets, waardoor hij eveneens niet merkte dat er nog een toeschouwer was. Pas toen het met rood haar omrande gezicht van Louise Bluebonnet in zijn nu beperktere zichtveld verscheen, brak de betovering van het gezang en werd hij terug de realiteit in getrokken.

'You can go back to bed now, dear.' Zei de vrouw net tegen het meisje, dat bijna een kleinere kopie leek, door de opvallende haarkleur. Bed. Wat wilde hij graag naar bed. Of nee, gewoon slapen. Hier en nu, als het moest. De vermoeidheid sloeg op hem neer als een golf, en meteen was duidelijk dat zijn aandacht compleet wegviel en hij als een zombie-versie van zichzelf tegen de kast aan leunde, klaar om in slaap te vallen.

_________________

If you're lost, you can scream, let my heart scream back
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Pippa Fraser

avatar

PROFIELAantal berichten : 83
IC-berichten : 21
Registratiedatum : 24-04-17
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Mermaid
Uiterlijke leeftijd: 6
Quote: Alleen mensen zonder fantasie vluchten in de realiteit.

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   do jun 01, 2017 10:30 pm

De éénogige jongen was opgeschrokken van het gevallen pannetje, maar leek ook al snel weer afgeleid door het kleine zeemeerminnetje dat voor hem verscheen. Hij leek al meteen wat door haar betoverd te zijn en liet haar benadering en handelingen gewillig toe. Ook het zingen leek te helpen, aangezien hij wat meer leek te ontspannen en het trillen bijna stopte. De wond was verschoont en een tijdje zat Pippa naast hem terwijl ze kozend, zachtjes een plukje haar uit zijn gezicht veegde en hem zo steeds dieper in een waas bracht. Na een tijdje hoorde ze zachte voetstappen de trap af komen. Door haar gevoeligheid nam ze het zelfs waar door de nauwelijks voelbare trilling van de grond onder haar. Angst bleef achterwege. Ze herkende de roodharige eigenaresse in het huis door haar met de ochtend steeds meer naar voren komende menselijke karakter. De kleine Pippa die na nog wat uurtjes weer wakker zou worden en geen enkele vrees voor de mensheid had. Die deze nacht hoogstens als niets meer dan een vage droom zou herinneren. Alhoewel de zeemeermin vrij rustig bleef, stopte ze met zingen en richte ze haar ogen op de grond om haar andere zintuigen behoedzaam te spitsen. Ze voelde en hoorde hoe de vrouw met een snelle pas naderde en vervolgens hoe haar hartslag haperde toen ze de jongen in haar zicht kreeg. Natuurlijk zou ze wel geschokt zijn, maar dit was eigenlijk geen van de zeemeermin haar zorgen, alhoewel ze ergens ook wel de behulpzaamheid van haar menselijke kant op voelde komen. De volwassene had een EHBO-kit tevoorschijn getoverd en leek nu ook door haar patiënt te zijn opgemerkt. Zijn hartslag steeg weer en de pijn leek weer terug te komen. De oogleden van het meisje sloegen nu even naar de ymbryne op. 'I see you have already cleaned it...' Door de herkenning van de stem was er misschien een glimp van de normale kleine Pippa in de ogen van de zeemeermin op te merken. De zin die daarop volgde kwam bijna een beetje kil binnen en in een vloek en een zucht was de bekende Pippa weer verdwenen. Geen mens zou haar ooit iets commanderen! Zij had de jongen gevonden en verzorgd en dus had de zeemeermin naar haar mening haar rechten. Zij en zij alleen zou beslissen over haar eigen lot en die van haar vondeling. Haar ogen straalden wilde afkeuring uit naar de vrouw en een zacht en waarschuwend gesis kwam uit keel te voorschijn. Het was dat ze op een voor haar vreemde manier het beste voor deze jongen wilde dat ze afstand van hem deed. Het bewustzijn van de gewonde leek langzaam weg te ebben en Pippa wist dat hij bij miss Bluebonnet de juiste verzorging zou krijgen. Met nog wat onvoorspelbare en vervaarlijke ogen strak op de vrouw gericht kroop het meisje dus op haar iets wat dierlijke manier achter de jongen langs de schaduw van het keuken aanrecht in waarvandaan alleen haar ogen nog wat licht weerkaatsen en keek vanaf hier nog even toe. Dat de roodharige vrouw haar geen blik waardig had gegund maakte haar niets uit. Ze bleef totdat ze ervan verzekerd was dat ze niets meer voor de jongen kon betekenen en verliet toen geruisloos de keuken.

Normaalgesproken zou het meisje in trans weer in haar bed terecht gekomen zijn, maar door haar verstoorde ritueel dwaalde ze nog lang door het huis voordat ze ergens opgerold tot een klein bolletje, achter een kast in slaap viel.

[Pippa out]
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Louise Bluebonnet
Momma Burd
Momma Burd
avatar

PROFIELAantal berichten : 1327
IC-berichten : 137
Registratiedatum : 02-10-16
Leeftijd : 20
Accounts :
. Louise
. Ethan
. Clarke
. Parker
. Carina
. Maybel

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 34
Quote: Intelligence without ambition is a bird without wings

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   di jun 06, 2017 9:13 pm





Will you still love me when I'm no longer young and beautiful?


Een gesis trok even haar aandacht. Ze wist dat het Pippa was, die in haar zeemeerminnengedaante duidelijk niet tevreden was met hoe Louise haar op dit moment behandelde, maar toch keek ze even om. Soms beangstigde het haar hoe het kleine meisje zo verwilderd uit haar ogen kon kijken, en hoe gevaarlijk ze overkwam. Haar sproetjes leken als sneeuw voor de zon verdwenen wanneer de kleine Pippa je deze blik gaf. Even maakten ze oogcontact. Later zul je me bedanken, was iets dat ze met haar lichaamstaal schijnbaar duidelijk probeerde te maken. Het was waar, als het meisje wist wat de twee uitkomsten waren voor haar -ofwel een oogoperatie en een trauma verder, ofwel nu terugkeren naar haar bed met de minste zorgen die ze in deze situatie zou kunnen hebben- was ze Louise waarschijnlijk enkel dankbaar geweest voor het feit dat ze haar nu wegstuurde. Zo probeerde ze altijd maar te denken als haar kinderen zich onredelijk gedroegen, of woedend op haar waren. Eindelijk leek ze het te beseffen en kwam in beweging. Pas toen ze haar aandacht weer tot Oskar keerde, wist ze dat het niet de meest slimme beslissing was geweest haar ogen voor die tijd van hem af te houden. Toen ze hem had aangetroffen was hij al niet veel meer geweest dan een zielig hoopje, maar nu leek hij volledig ingestort. Even hapte ze naar adem, en trok hem toen aan zijn schouder overeind. Ze ondersteunde zijn hoofd een klopte in het voorbijgaan lichtjes tegen zijn wang. Haar handen waren koud, zoals haast altijd wanneer ze geen kop thee vasthield. Ze hoopte dat het hem weer wat bij zou brengen. Niet dat ze hem bij volledige bewustzijn wilde voor wat ze op het punt stond te doen, maar ze wilde beslist niet dat hij halverwege wakker zou schrikken. Dat zou nog wel eens roet in het eten kunnen gooien. Haar hand gleed langs zijn wang naar beneden, naar zijn nek, waar ze twee vingers op zijn halsslagader legde. Zwak. Hij had natuurlijk veel bloed verloren, en iets werkelijk traumatisch meegemaakt. Het bloed en adrenaline bevroor haast in haar eigen aderen wanneer ze zich probeerde te verplaatsen in zijn schoenen. Het was haar grootste angst. Voor geen goud zou ze ooit oog in oog komen te staan met die melkwitte ogen, of erger... het onzichtbare. Louise kraakte haar schouders, bond haar pluizige krullen in een staart en greep naar de feloranje doos die ze even geleden van de plank had weten te grijpen. Hoe was haar inmiddels een raadsel. Oskar hield ze vast, terwijl ze de keuken afspeurde. Was Pippa al vertrokken? Haar reflecterende ogen verraadde haar schuilplekje in de schaduw. Het duurde niet lang voordat ze stilletjes opstond en vertrok. Ze wachtte tot het meisje de ruimte helemaal had verlaten, en strekte toen haar been om met haar voet de deur achter haar dicht te slaan. Het hout kraakte standaard. Normaal ergerde dat de ymbryne mateloos, maar nu prijsde ze zichzelf gelukkig met haar eigen alarm. De keuken was vanaf nu verboden terrein voor al haar kinderen. 'Oskar,' sprak ze zachtjes, sussend, terwijl haar handen rommelden in de verbanddoos. 'Don't worry, I'm only trying to help you.' Haar trillende handen kregen de draad niet door het oog van de naald. Ze haalde eens diep adem en stak toen in een tweede poging het stukje draad in de kleine opening. Met een flesje alcohol ontsmette ze het touwtje. Haar misselijkheid slikte ze weg. Ze moest niet denken aan wat ze nu ging doen. Ze moest denken aan Oskars veiligheid. Louise rechtte haar schouders, zette de palm van haar hand ergens ter hoogte van zijn jukbeenderen en sprak toen; 'This will hurt. But it can't hurt more than what that monster did to you. And we will get through it, together.' Nog even veegde ze het zweet van haar voorhoofd en stak toen, zonder enige emotie, de naald onder in zijn ooglid.




@Oskar
702

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t10-louise-catherine-left
Oskar Skygge
Captain One Eye
Captain One Eye
avatar

PROFIELAantal berichten : 872
IC-berichten : 172
Registratiedatum : 20-02-17
Leeftijd : 22
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: shadow manipulation
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: the memories haunt me, I know that they haunt you too

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   wo jun 07, 2017 9:32 pm


time stood still
the way it did before
IT'S LIKE I'M SLEEPWALKING
00:12. Waar de pijnloze staat die het kleine roodharige meisje veroorzaakte even weg glipte, werd die vrijwel onmiddellijk vervangen door iets anders. Een andere pijnstiller. Hetgeen alleen bewusteloosheid kon veroorzaken. Diep vanbinnen wist Oskar dat als hij er nu aan toe gaf, hij niet meer wakker zou worden. Maar hij wilde er niet meer tegen vechten. Hij had al genoeg gevochten, genoeg zijn best gedaan. De kilte sloeg hem terug om het hart, vertraagde zijn hartslag nog meer. Vaag was hij zich nog bewust dat hij werd omhoog getrokken, een hand die lichtjes tegen zijn kaak aan kwam. Het wekte hem opnieuw een beetje, drukte het eindeloze zwart achteruit. Maar zou het genoeg zijn?

Zijn lichaam rilde opnieuw, zijn volledige aandacht was terug bij de onmenselijke pijn die door zijn hele lichaam trok. Waar de tentakels van de hollow hadden gezeten, waren nu diepblauwe plekken te zien. Zijn ribben deden pijn bij elke ademhaling, evenals zijn keel. 'Oskar,' Hoorde hij een stem zeggen, hij kon niet meer bepalen wie tegen hem sprak, maar het haalde zijn aandacht even weer weg. Het was alsof zijn brein niet meer in staat was om op twee dingen tegelijk te focussen. 'Don't worry, I'm only trying to help you.' Probeerde de stem hem gerust te stellen. Veel protest zou er niet meer uit hem komen, hij had er simpelweg de kracht niet voor. Ook niet om zich af te vragen hoe ze hem ging helpen.

De druk van een hand was te voelen, alsof die hem tegelijk probeerde tegen te houden als gerust te stellen. ’This will hurt. But it can't hurt more than what that monster did to you. And we will get through it, together.' Zei de stem, en voor hij kon vragen wat ze precies bedoelde, voelde hij een scherpe steek ter hoogte van zijn oogkas. In een schok spande hij al zijn spieren aan, wat hem een nieuwe pijngolf bezorgde. Zachtjes kreunde hij van de pijn, hij wilde zo graag wegvluchten, maar zijn lichaam was op. Een bezorgde miauw was te horen, en hij voelde een licht gewicht op zijn bovenbeen. Hij hoefde niet eens te kijken om te zien wie of wat het was. Het was Svart, in de gedaante van een kleine kat, die zich tegen zijn hand aan nestelde. Opnieuw kon de jongen zijn focus verleggen, naar de zachte vacht van de kat. Hij zette zich schrap tegen de kast, terwijl de steken elkaar regelmatig opvolgden.

_________________

If you're lost, you can scream, let my heart scream back
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Wake up   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Wake up
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Wake up Sleepyhead!

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c l i f f s
-
Ga naar: