Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Story Time

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Parker Sullivan
1 outta 7
1 outta 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 34
IC-berichten : 7
Registratiedatum : 30-04-17
Accounts :
. Parker
. Ethan
. Louise
. Clarke
. Akeyna

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Animation || Life to the Lifeless
Uiterlijke leeftijd: 5
Quote: 'Oops...'

BerichtOnderwerp: Story Time   do mei 25, 2017 9:21 pm


Docks of England, February 17th 1938

Hij vond het wel grappig, de manier waarop iedere uitademing direct in een klein wolkje veranderde die verder en verder omhoog stegen. De kleine jongen zag er een tikkeltje hulpeloos uit, met de wollen muts die overduidelijk een paar maten te groot was en continu over zijn ogen zakte en de wanten van schapenhuid waarin hij zijn vingers nauwelijks nog kon bewegen. De omgeving, de stalen constructies en verroeste onderdelen oogden wellicht wat kil en onvriendelijk, maar voor Parker voelde het als zijn thuis. Vele uren had hij doorgebracht om en rond de fabriek van zijn vader. Vooral als het huis weer eens te druk was om zichzelf te horen denken. Natuurlijk hield hij van zijn broertjes en zusjes, maar het kleine arbeidershuisje was soms simpelweg te opeengehoopt om te kunnen ademen. Een buitenstaander zou zeggen dat de lucht buitenshuis niet veel beter was om in te ademen, maar hij was het gewend om alles wat de fabrieken en de schepen uitstootten in zijn longen te krijgen. Hij wist zogezegd niet beter. Parker maakte een klein huppelpasje. Om de een of andere reden was hij gelukkiger hier dan binnen de vier muren van zijn huis. Soms had hij het gevoel dat hij er niet helemaal bij hoorde. Zijn broertjes en zusjes hadden alle acht aansluiting bij elkaar gevonden. Natuurlijk waren er botsingen hier en daar, maar zijn familie vond elkaar steevast in weer een ander gezelschaps- of balspel. Parker was niet een van hen. Hij was vaak te vinden op het kamertje dat hij met zijn drie oudere zussen deelden. Ofwel met zijn neus diep in zijn boek gestoken ofwel bewapend met potlood en zelfs kostbaar papier als hij geluk had. En dat werd niet altijd gewaardeerd binnen de hechte groep. Het maakte hen bang, dus was Parker al snel gestopt met het tot leven brengen van zijn creaties als hij niet alleen was. En alleen, dat was hij zelden in zoveel aanwezigheid. Eenzaam, dat kon je misschien wel van hem zeggen.

Het jongetje lichtte even op toen hij zijn vader zijn pauze zag houden tegen een paar kisten aangeleund. 'Daddy,' piepte hij enthousiast, terwijl hij zichzelf aan hem opdrong door zijn hoofd tussen zijn arm door te wringen. De man zette zijn thermoskan neer en liet zijn jongste zoontje wat onwennig toe. Trots liet hij het prentenboek zien. Hij was maar al te opgewonden om te laten zien dat hij het al helemaal zelf kon lezen. Hij werd omgeven door collega's, maar dat maakte Parker niet eens zoveel uit. Zijn vader lachte naar de andere arbeiders, en knielde toen naast hem neer. 'Parker,' begon hij, met gedempte stem. 'Not here, alright boy?' Met grote ogen keek hij naar het boekje dat hij in zijn handen hield. Oh... natuurlijk. Soms vergat hij even van zijn... probleempje, zoals zijn ouders het graag afschoven. Toch mocht hij van geluk spreken dat ze nog voor hem wilden zorgen, gezien ze er beiden lange tijd van overtuigd waren dat hij bezeten en duivels was. Parker knikte. Hij moest misschien maar eens teruggaan, zijn moeder zou het nooit goedvinden als hij zo lang weg was. Dan zou ze nooit de leugen geloven die hij haar had verteld over dat hij zou gaan voetballen met wat klasgenootjes. Zijn vader was wat laconieker, maar ook hij had hem zojuist een nee laten horen, en Parker kon het niet helpen dat hem een naar gevoel van afwijzing bekroop. Hij liet zijn hoofd zakken en draaide zich om. Voor hij het wist, zetten zijn voeten hem in beweging en brachten hem steeds sneller vooruit. Iets wat allicht niet al te doordacht was, want de sneeuw was op veel plekken veranderd in een dikke ijslaag. Het duurde niet lang voor hij zijn balans niet meer kon houden en uitgleed. Gelukkig voorkwam een onbekende massa zijn val. Geschrokken duwde Parker zichzelf iets naar achteren zodat zijn gezicht niet langer begraven was in een donkere jas, en keek omhoog naar de gestalte tegen wie hij was aangebotst. Het viel hem op dat de man, ondanks zijn donkere haar en gelaatstrekken, over een helder paar blauwe ogen beschikte. Pas toen hij zich weer op eigen benen begaf, zag hij wat de scherpe punt van zijn boek en de klap hadden aangericht. Onder het gat dat de kaft van het boek in zijn jas had geboord, zat nu een wond. Geschrokken keek hij omhoog. Als de man in iets leek op zijn ouders, zou hij nu een grote uitbranden kunnen verwachten. 'Ex... Excuse me sir. I'm re-really sorry,' hakkelde hij. Parker had niets liever willen doen op dit moment dan zichzelf voor de kop slaan. Waarom belandde hij toch altijd in dit soort situaties?

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t382-parker-sullivan#7824
Thomas Shelby

avatar

PROFIELAantal berichten : 201
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 21-11-16
Leeftijd : 19
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Fast healing
Uiterlijke leeftijd: 20
Quote: Do I look like a man that wants a simple life?

BerichtOnderwerp: Re: Story Time   vr mei 26, 2017 8:25 pm




Geratel van een motorblok weergalmde door de drukke straten. Een gitzwarte Bugatti T44 Fiacre uit 1928 bewoog zich kalm voort tussen de wemelende mensen met hier een daar een paard met een verweerde wagen. Achter het stuur bevond zich een jongeman, verborgen onder een zogeheten flat cap. Terwijl hij met zijn ene hand stuurde, griste zijn andere hand een zakhorloge uit het zakje van zijn gilet. Hij moest opschieten. Alhoewel de zaken goed liepen bij Shelby Company Limited, en het geld met bakken binnenstroomden, was het bijna tijd om richting de fabriek te vertrekken. Een tijdelijk baantje, puur om te zien hoe de boel in elkaar stak. Zijn zaak was groeiende, en zo ook de vraag naar export. Sinds ze bij de coppers bekend waren met transport over de weg, had Thomas zich beseft dat ze hun handel op een andere manier het land uit moesten transporteren. En wat was een betere weg dan over zee? Een complete eigen dock? Niks via, via. Thomas wilde de kans verklikt te worden terugschroeven naar nihil. Mensen vreesden hen -de Blinders- wat een opening gaf door te klimmen naar de absolute top. De dood van Billy Kimber had daar zeker aan meegeholpen. Billy, fucking, Kimber. Eens een grote bookmaker geweest, eentje die heerste over de paardenraces in het noorden van Engeland. Voor een jaar terug waren ze vijanden geweest. Billy die zijn "eigendommen" beschermde, Thomas die zich omhoog vocht. Een strijd tussen twee bendes, die Billy uiteindelijk bekocht met een kogel door diens hoofd. Nu Thomas' eigen mannen op de racebanen in het noorden stonden, was het tijd om door te trekken richting London. Maar voordat hij daarmee aan de slag ging moest eerst het handeltje van de haven afgesloten wezen.
Enkele straten verder werd de motor afgeslagen, nadat hij de auto geparkeerd had langs de kant van de weg. Op de stoep, nog geen twee meter van de Bugatti vandaan, bevonden zich twee mannen. Donker, maar warm gekleed. Ook zij droegen de bekende flat cap, die hun haren bedekten. Zonder enige woorden te wisselen stapten ze naar voren terwijl Thomas uit de auto klom. Ze knikten slechts een keer naar elkaar, voordat Thomas wegliep en zij wegreden met de wagen. Aankomen bij een fabriek in een toerwagen zou niet overkomen, dus ging hij te voet. Zoals het hoorde, was hij van mening. Momenten zoals deze herinnerde hem eraan dankbaar te zijn voor wat hij allemaal had. Het deed hem aanvoelen als een "normaal" mens, in plaats van een gevreesde man.
Dat een vreemde kracht hem op een onplezierige wijze staande hield, kwam dan ook aan als een soort shock. Een lichte frons vormde zich op zijn voorhoofd, niet helemaal beseffend wat er nou precies aan de hand bleek. Wat echter wel naar boven kwam zetten was een akelige druk, ter hoogte van zijn bovenbeen. Al gauw realiseerde Thomas dat het niet ging om een persoonlijke aanslag, maar om een kind. Zijn blauwe ogen vonden de blik van het jongetje, dat geschrokken terug keek. Normaliter zou Thomas hem nu geheel flippen. Agressief reageren, diegene helemaal in elkaar slaan, misschien eindigend in de dood. Zo ging dat eenmaal, het leven in criminaliteit was geen pretje. Echter ging dit om een kind. Jong, onschuldig, puur. Hij had een zwak voor kinderen. En dat was geen geheim. Intussen had hij twee vingers gebracht richting de plek wat zo onwennig aanvoelde. Onder zijn huid voelde hij licht gescheurde kleding, gevolgd door wat nats. Thomas wendde zijn blik van het ventje af, richtend op zijn nu bebloede vingers. Shit. Wat moest hij nou? ,,It's alright boy," reageerde Thomas gecentreerd, wetende dat er geen opzet aan te pas was. ,,Just a little accident, don't sweat it, do you hear me?" De man merkte op dat de pijn geleidelijk aan weg trok. Binnen een paar seconden zou de wond niet eens meer te zien zijn. Hij wist het en wat kon hij eraan doen? Het gebeurde automatisch, zonder enige inspanning. Was het verstandig plots weg te draaien, zodat dit ventje het niet opmerken zou. Daarentegen zou zo'n actie juist weer opvallen. Thomas besloot te blijven staan, net te doen alsof er niets aan de hand was. ,,Are you alright? You did not go through your ankle or anything." Zoekend naar enige compagnie van deze onbekende speurde hij de omgeving af. Geen inwoner die zich naar hen toe snelde. Geen vader of moeder die schreeuwde dat hun zoontje uit moest kijken.  En doordat Thomas op de omgeving bleef letten, vergat hij even dat de open wond stukje bij beetje dicht trok.


_________________
"Will you ever return to me?"

[T H E M E] [T R I B U T E] [V O I C E]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Parker Sullivan
1 outta 7
1 outta 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 34
IC-berichten : 7
Registratiedatum : 30-04-17
Accounts :
. Parker
. Ethan
. Louise
. Clarke
. Akeyna

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Animation || Life to the Lifeless
Uiterlijke leeftijd: 5
Quote: 'Oops...'

BerichtOnderwerp: Re: Story Time   ma jun 05, 2017 10:52 pm

Het contrast tussen de twee had haast niet groter kunnen zijn. Buiten hun opvallende verschil in lengte en bouw -Parker was een klein, mager jongetje en deze vreemdeling een boven hem uittorende en breedgeschouderde man- waren hun verschillende standen duidelijk op te merken. Het viel hem direct op dat zijn kledij nu niet echt het soort kwaliteit was dat je bij hem in de wijk zou aantreffen. En hij had dat vuil gemaakt. Er zat zelfs een gat in. Vandaar dat de kleine jongen wat angstig naar boven bleef kijken, als aan de grond genageld, en niet wetende wat hij nu moest doen. Wat als zijn papa nu voor zijn ongelukje moest betalen? Dat geld hadden ze vast niet, en hij was al niet opperbest gestemd geweest zojuist. De man wendde zich tot de wond onder het gescheurde stof, en toen hij zijn vingers weer weghaalde, zaten ze onder het bloed. Verschrikt volgde Parker de bewegingen van zijn hand. Dat beloofde niet veel goeds. Maar tot zijn uiterste verbazing, sprak hij; 'It's alright boy.' Parker richtte zijn blik op de blauwe ogen. Ze leken echt niet boos. Vraagtekens waren duidelijk van het gezicht van het kereltje af te lezen, maar de man had nog meer te zeggen. 'Just a little accident, don't sweat it, do you hear me?' Nog wat onwennig na deze vriendelijke benadering, knikte hij langzaam. Hij stond al klaar om zijn excuses nogmaals aan te bieden en vervolgens zo snel mogelijk deze situatie te ontsnappen voordat hij zich zou bedenken, maar toen gebeurde er iets vreemds. Degene tegen wie hij zojuist was opgebotst vroeg zowaar hoe het met hem ging. Parker moest moeite doen om zijn mond niet te laten zakken. Dit was nieuw voor hem. Zorgzamer dan hij ooit mee had gemaakt, zeker voor iets wat zijn schuld was. Of hij door zijn enkel was gegaan. Hij schudde zijn hoofd en strekte zijn nek iets verder, alsof hij bang was dat de vriendelijke man niet zou kunnen horen wat hij te zeggen had. 'No sir, I'm alright, thank you. Are you...?' Hij had willen vragen of de verwonding die hij deze meneer had bezorgd ook in orde was, maar merkte halverwege dat de onbekende, blauwe ogen afdwaalden. Alsof hij geen interesse meer toonde. Dat kon Parker wel begrijpen. Hij had wellicht nog een drukke dag voor de boeg en zat natuurlijk niet te wachten op een klein jongetje dat dat zou komen verstoren. Hij schoof het boek weer onder zijn arm en besloot zelf maar even een kleine blik op de wond te wagen voordat hij de man uit de weg zou gaan. Een frons verscheen op zijn gezicht terwijl hij ernaar keek. Toen realiseerde hij zich wat er aan de hand was. 'Oh...' prevelde hij, meer in zichzelf, 'I must have made it up.' Het was iets dat wel vaker gebeurde. Een hersenspinsel van de vijfjarige dat zonder enige pardon tot leven kwam. Hij vroeg zich af wat hij meestal deed in zo'n situatie, en vroeg toen; 'Are you real?' Dit was toch echt de meest effectieve manier om erachter te komen of de man, die onrealistisch aardig scheen en wonden had die vanzelf heelden, zijn eigen fantasie was die sprak, en over zijn schaamte was Parker inmiddels wel heen. Plotseling viel zijn oog op een druppeltje bloed dat langzaam van de punt van zijn boek afrolde. Het viel in de sneeuw. De jongen keek ernaar. En toen, na enige tijd weer omhoog. Soms begaf hij zich plotseling in situaties waarvan hij even van niets meer zeker was. Maar daar hield hij wel van.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t382-parker-sullivan#7824
Thomas Shelby

avatar

PROFIELAantal berichten : 201
IC-berichten : 23
Registratiedatum : 21-11-16
Leeftijd : 19
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Fast healing
Uiterlijke leeftijd: 20
Quote: Do I look like a man that wants a simple life?

BerichtOnderwerp: Re: Story Time   zo jun 25, 2017 6:29 pm




Geen volwassene te bespeuren. Hier en daar liepen wat verdwaalde mannen, in slonzige kleren, sommigen met besmeurde gezichten. God wat irriteerde het Thomas dat dit jongetje alleen over de straten zwierf. Hadden ze geen enkel besef wat voor gevaren er op deze straten rondliep? Gaven ze er dan totaal geen reet om dat ze hun kind in een oogwenk kwijt konden zijn? De urgente drang zich te ontfermen over deze jongen  was hoog. Nooit had Thomas Charles alleen gelaten. Geen enkel moment. Geen seconde. Wanneer hijzelf, of zijn toenmalige vrouw Grace, niet aanwezig waren, dan was er oppas. Wellicht dat de Shelby familie onder andere omstandigheden waren, maar dan nog. De gedachten over zijn zoon maakte hem verdrietig. En voordat dat invloed zou krijgen op de omgeving, schudde Thomas zijn gedachtes weg.   Ofwel, een poging tot. Het moment dat hij de jonge jongen aankeek, verbeelde hij even Charles te zien. Ze hadden immers wat vergelijkingen; waaronder de donker blonde haren. Kwa leeftijd leken ze ook niet veel te schelen. Hij betrapte zichzelf erop en deed hard zijn best om stabiel te blijven. Want oh, wat was hij labiel geweest. Met de dood van Grace, maar het overlijden van hun kind had hem gesloopt. Thomas betwijfelde of het ooit zou herstellen.
Dat de jongen aangaf dat hem niks mankeerde deed hem even goedkeurend knikken, zonder de jongen aan te kijken. Altijd had hij nog de hoop iemand te spotten die gehaast aan zou komen lopen. Het drong dan pas ook laat door dat de onbekende diens zin niet had afgemaakt. Thomas knipperde even met zijn ogen, waarna hij een vragende blik niet kon onderdrukken. Een afgebroken zin wekte nieuwsgierigheid uiteraard. Alleen had hij het al kunnen weten. Hij had zelf af kunnen maken, die zin. De frons die op het kleine voorhoofd was getekend liet hem merken dat er iets afweek. Zo subtiel mogelijk schoof Thomas zijn hand wat voor de wond. Lichtjes voelden zijn vingertoppen aan de huid. Als nieuw, zo zacht als de ronde billetjes van een baby. Angst drong bij hem binnen. Had deze jongen het gezien? Zelfs zijn eigen familie was niet op de hoogte van zijn kracht. Ze waren zigeuners, ongetwijfeld dat ze zouden denken dat hij behekst was. Een gedachte die Thomas met hen deelde. Het was een vloek. En wat betekende het voor deze jongen? De vraag die deze stelde deed hem een wenkbrauw verontwaardigd omhoog trekken. ,,Excuse me?" Zijn stem kreeg een indringend randje. ,,Do I not look réal to you?" Hoewel dit slechts om een kind ging, besloot Thomas dit niet zomaar te laten gaan. Het antwoord dat hij zou geven zou hem inzicht kregen in de gedachtes van dit jongetje en dat had hij hard nodig. Aan de andere kant; wie zou een jongetje geloven dat verhalen rond bazuinde over magie? Kinderen hadden een ruime fantasie. ,,Of course I am real. I'm Thomas Brewster." Zijn blik gleed naar beneden, naar het boek dat het kind vast hield. De beschadiging was hem niet ontgaan, maar negeerde het. ,,Tell me, boy, what's your name? And what's your book about?" Eenmalig bekeek hij de tijd van zijn zakhorloge; bijna tijd om aan de slag te gaan. Well, fuck that. ,,Come, let's find a place where it's warm and where we can sit. Maybe even have a cup of hot choco."



_________________
"Will you ever return to me?"

[T H E M E] [T R I B U T E] [V O I C E]
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Parker Sullivan
1 outta 7
1 outta 7
avatar

PROFIELAantal berichten : 34
IC-berichten : 7
Registratiedatum : 30-04-17
Accounts :
. Parker
. Ethan
. Louise
. Clarke
. Akeyna

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Animation || Life to the Lifeless
Uiterlijke leeftijd: 5
Quote: 'Oops...'

BerichtOnderwerp: Re: Story Time   vr jun 30, 2017 12:08 am

De kleine jongen probeerde zich te herinneren of hij ooit een verhaal had gelezen waarin deze man werd beschreven. Hij kon het niet zich voor de geest halen. Noch had hij het idee dat hij zijn gezicht ooit getekend had. Hij herkende het in ieder geval niet. Vandaar dat hij het toch echt moest vragen. De man leek inmiddels zelf ook door te hebben dat zijn wond spontaan genezen was. Maar zijn vraag leek hem te verontwaardigen. 'Excuse me?' Parker kromp ineen, het boek in zijn armen klemmend. 'Do I not look réal to you?' Vluchtig opende hij zijn mond om te protesteren -dat was het niet. Of eigenlijk was dat precies wat het was, maar het was niet zijn bedoeling het zo naar deze meneer over te laten komen. Maar voor hij de juiste woorden had gevonden, stelde de man zichzelf al voor, hem ervan verzekerend dat hij een echte verschijning was. Hij knikte langzaam, zich overdenkend dat de man -als hij niet meer was dan een fictief karakter of een tekening- te snel een naam had verzonnen en daarmee wel echt moest zijn. Terwijl Parker zijn blik omhoog richtte, liet de meneer Brewster zijn ogen naar beneden dwalen. Hun blikken hadden elkaar ergens te midden gekruist. 'Tell me, boy, what's your name? And what's your book about?' Parker richtte zijn aandacht op het boek en aarzelde toen. Hij mocht niet met vreemden praten. Maar zijn familie had hem wel meer regels opgelegd die hij niet volgde. Vaak omdat ze hem niet nodig leken, en bovendien maakte het hem kwaad als hij iets niet mocht wat al zijn familieleden wel leken te mogen. Zoals tekeningen maken, of ombeurten een stuk uit het voorleesboek lezen voor het slapengaan. Zijn vader had hem eerst verteld dat hij nog te langzaam las, maar nu zijn kleine zusje ook mocht lezen, kon hij zich niet langer schuilhouden achter dat excuus. Natuurlijk, Parker wist dat hij anders was, maar hij voelde zich niet anders. Hij voelde zich vreemd. En dat was iets dat niet door hemzelf kwam. Dus opende hij zijn mond, en begon met volle moed: 'My name is Parker Sullivan, sir. And my book...' hij stopte in zijn zin, zich realiserende dat hij overmoedig was geweest. Hij liet zijn vingers even over de kaft glijden. 'I can't tell you what my book is about, because I can't read it.' Er klonk iets melancholisch in zijn stem door. Een gemis. Hij besefte dat het klonk alsof hij de woorden niet kon lezen omdat hij daar te dom voor was, en wilde zijn verspreking corrigeren maar werd afgeleid door Thomas' woorden. 'Come, let's find a place where it's warm and where we can sit. Maybe even have a cup of hot choco.' De ogen van het kereltje dat zich ongeveer een meter onder hem bevond, werden waarschijnlijk twee keer hun normale grote. 'Hot choco?' vroeg hij ongelovig. Even keek hij achterom. Niet dat het uitmaakte, hij wist dat zijn vader toch niet naar hem op zoek zou gaan. En alle argwaan die hij even geleden nog jegens Thomas had gevoeld, was volledig weggeëbd door zijn maar al te gulle aanbod. Hij had het waarschijnlijk een of twee keer gehad, waarvan een keer voort was gekomen uit het lezen uit een kerstverhaal, maar kon de zoete smaak haast al op zijn tong proeven. 'Well thank you mister Brewster. And for the record... you dó look real.' Hij wilde niet dat hij zich nog steeds beledigd voelde, en wilde al helemaal niet zijn kansen op het kopje warme chocomel verkleinen. Hij drukte het boek tegen zijn jas en keek omhoog. Sinds hij niet echt bekend was met waar het warm en fijn was en chocolademelk geserveerd werd, wachtte hij maar op de instructies van de man die hij even geleden ontmoet had.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t382-parker-sullivan#7824
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Story Time   

Terug naar boven Go down
 
Story Time
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» [RPG] Wolf Story
» The Lion King Fan Comic ~ Taka's Story
» This time I'm nog leaving without you
» My story Corner
» Story of my horses

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Outside of the loop
 :: o t h e r . p l a c e s
-
Ga naar: