Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Een sterk verhaal

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Een sterk verhaal   ma jun 05, 2017 5:57 pm

De eeuwig herhalende zon stond helder bovenaan de hemel. Er waren echter maar weinig mensen buiten de mooie villa van miss Bluebonnet te vinden. Sinds de lock-down was het huis Een drukke plek geweest. Iedereen hing er een beetje rond en alhoewel ouders in de normale wereld hun kinderen tegenwoordig vaak de buitenlucht in moesten jagen, omdat ze vastgeplakt zaten achter hun computers, begonnen de meesten er nu naar te verlangen. Laurice was hier zeker één van. Ze had door het belangrijke nieuws aan het ontbijt heen geslapen, maar toen ze het even later van de andere peculiars te horen had gekregen was het wel even slikken geweest. Ze had jaren in een verschrikkelijke en kale kamer in een gesticht opgesloten gezeten en nu dit? Toen ze eindelijk vrij was gekomen had ze zich voorgenomen om zich nooit, maar dan ook nooit meer op te laten sluiten. Natuurlijk was dit een opgesloten gevoel voor eigen bestwil. Ze had al het één en ander gehoord over groot gevaar in de lus, maar ze had eigenlijk geen idee wat het allemaal nou precies inhield. Ze had er in bed veel over liggen tobben. Zou ze de regels negeren? Terwijl ze wel onwijs dankbaar was dat de vogelvrouw haar had opgenomen, kon ze er echt niet meer tegen dat mensen het beter voor haar dachten te weten. Vanochtend had ze op het punt gestaan om gewoon over het strand te gaan hardlopen met haar dolk opzak zoals ze dat al meerdere keren had gedaan na haar aankomst. Ze kon er echt niet tegen om zo stil te zitten! Met al die mensen om zich heen was het zo moeilijk om alle nieuwe indrukken een plaatsje te geven en even weer alles op een rijtje te zetten. Terwijl ze die ochtend dus uit haar raam had gehangen besloot ze dat ze van zichzelf pas naar buiten mocht gaan als ze zich wat meer in de informatie over dat beruchte gevaar had verdiept. Ze was niet bepaalt het persoon dat bang was voor pijn of voor de dood. Dat had ze allemaal al wel in een zekere zin meegemaakt. Ze moest echter ook geen domme dingen doen, puur uit koppigheid. Na de lunch had het helderziende meisje zich dus naar de bieb des huizes begeven met een grote kan thee.
Behalve tijdens het rondneuzen in het huis nadat ze er net was aangekomen was ze nog niet in dit gedeelte van de villa geweest. Het was echt huge man! De boekenkasten torenden zich boven haar uit en ze had echt geen idee waar ze moest beginnen met zoeken. Was de informatie überhaupt in boeken te vinden?

Deze hele wereld van lussen en peculiars was voor de brunette nog steeds zo bizar. Toen ze erin terecht kwam was ze er echt van overtuigd dat ze toch echt wel geschift was zoals alle mensen dat haar hele leven al duidelijk hadden willen maken. Nu zat ze er middenin en was nog steeds niet over de onzekerheid heen gekomen. Hoe moest je bewijzen dat je leven dat je denkt te leiden werkelijkheid was? Misschien gebeurde het allemaal in haar fantasie terwijl ze in werkelijkheid in een verschrikkelijke trans was geraakt en lag haar echte fysieke lichaam nu ergens in het hoekje van haar kamer in het gekkenhuis kwijlend te creperen. Wie weet? Ze had de onzekerheid echter ver weg verdrongen. Ze wou er gewoon niet meer over na denken. Misschien zou dat ooit nog komen. Ze hoopte echter van niet want het was echt shit.

Ze liet haar twee verschillend gekleurde ogen over de rijen boeken glijden en keek toen om zich heen om te kijken of er misschien geesten aanwezig waren die haar wellicht beter op weg konden helpen. Ze zocht even tussen de rijen met kasten, maar zag niemand, zelfs niet de nogal aparte, dolende vrouw die Laurice de vorige dagen de hele tijd gestalkt had. Zo vreemd! Toen het meisje enkele dagen geleden in de woonkamer zat had de vrouw haar onophoudelijk super creepy aangestaard. Ze had haar haren in een groezelige doek gewikkeld en haar huid was helemaal uitgemergeld. Laurice had een beetje ongemakkelijk naar haar geglimlacht aangezien ze liever niet toe wou geven dat ze de geest een beetje eng vond en dus keihard bevooroordeelde, maar toen de geest na een halfuurtje staren opeens in een hysterisch lachen was uitgebarsten, was Laurice maar een beetje geschrokken weggelopen. Sindsdien doemde de dode steeds uit het niets op. De ene keer zat ze op de gang en de volgende keer hing ze raar te doen op een plank aan de keukenmuur. Laurice rilde, dat wijf kwam ze liever nooit meer tegen.

In de bieb vond ze wel een jongen. Misschien dat hij haar kon helpen? Een beetje onhandig met haar theekannetje in haar hand schraapte ze even haar keel. "Hey jij, weet jij misschien waar ik een boek kan vinden met de informatie over ehm..." Ja, hoe zou ze het noemen. Het gevaar... Dat was zo mega vaag. " Over lussen en peculiars en eh, gevaarlijke wezens enzo" Ze trok een afkeurend gezicht over haar eigen verwoording. Jezus wat was er mis met haar. Nouja, ze hoopte maar dat de jongen haar zou begrijpen.

[Voor Levi, is deze zo goed?]

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Levi Salguero
Salt Bae
Salt Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 179
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 24-05-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchinner, Tawnee

Adelais

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Salt King
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Whatever

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   wo jun 21, 2017 1:06 pm

Biebs werden zo slecht verzorgd, het was een soort curse als je het hem vroeg. Geen idee waarom hij dan zelfs een stap hierbinnen had gezet. De vele boeken hadden vaak teveel stof en de meesten vonden het teveel werk elk boek van het rek te halen om ook de planken vrij te maken van het vuil die eronder rustte. Hij daarentegen, hoe gestoord dat deel van hem ook was, vond het een uitstekend plan om de bieb binnen te gaan en dit te gaan doen. Lezen was niet echt iets voor hem. Hij deed het soms eens voor school maar verder was hij niet zo gezet op dat gehele gedoe. Misschien was het omdat hij snel iets opnam en dingen zoals verhalen voor hem zeker geen tweemaal mochten verteld worden. Ondanks dat hij niet eens alles onthield was er altijd het vage herinneren die hem mateloos irriteerde bij zo'n kwestie. Maar goed. Hier was hij dan met een emmer water en wat kuisproduct, klaar om de ruimte vrij te maken van het vuil die het bevatte. In zekere mate kon men hem gek verklaren als hij het idee zou uitspreken. Maar Levi had geen vrienden en ook niemand om die dingen tegen te vertellen... En zelfs als hij ze zou hebben zou hij niet eens de moeite nemen om het te zeggen. hij vond het een strak plan dus het was in uitvoering gebracht in no time. Kalm plaatste hij de emmer neer en begon hij eerst met wat boeken van het rek te halen om vervolgens met een vochtig doekje van uit de emmer de houten planken schoon te maken. Uiteraard was hij bij de bovenste planken begonnen, aangezien het stof naar beneden kon vallen en je anders extra moeite moest doen. Dus wat had hij genomen om daar aan te komen? Een mooie ladder die hier ergens stond voor de dwergen te helpen de bovenste kastendingen te bereiken. Eenmaal klaar hiermee plaatste hij de boeken netjes terug op de volgorde die doorheen de bieb werd aangehouden. Een mooie orde was ook iets dat snel een schone indruk gaf, al zei hij het zelf.

Nadat hij ongeveer bij de onderste ding zat van deze kast had hij al opgemerkt dat iemand ook de ruimte was binnen gekomen. Ergens was het iets om nieuwsgierig van te worden. De bieb was namelijk vaak wel leeg, maar nu blijkbaar niet. Het was niet dat hij zich nieuwsgierig of zelfs beschaamd voelde, in fact, he didn't even care. Zij was met haar zaak bezig en hij met de zijne, zoals het hoorde dus. Hij vervolgde de acties en has even gekeken naar het water dat helemaal vuil begon te worden en een licht donkere kleur kreeg. Hij rilde er even van bij de gedachte met zijn kop in dat ding te vallen... maar sloeg die gehele duistere fantasie even van zich af te duwen. Toen hij net klaar was met de boeken van de onderste rek terug te zetten hoorde hij iemand. "Hey jij, weet jij misschien waar ik een boek kan vinden met de informatie over ehm..." Hij keek even op vanuit zijn hurkende positie. Zijn leren handschoenen waren doorzopen met het vieze zeepsop en hij vroeg zich toch wel af waarom hij dit bleef doen. met die dingen. Hm... in het vervolg een plasticje over doen. Dat zou vast wel helpen ofzo.  "Over lussen en peculiars en eh, gevaarlijke wezens enzo" Wauw. leek hij serieus op de bibliothecaresse ofzo. Alsof hij zelf wist waarover ze het had om mee te beginnen. Kon ze niet naar dat vogelmens gaan. Dit was haar vuile huis en dus haar boeken, want haar bieb en haar verantwoordelijkheid. het klopte allemaal in zijn hoofd en mensen moesten allemaal zo lastig en onlogisch zijn hngg. "Nee," zei hij enkel kort waarna hij opstond en even de emmer vastnam om kalm deze op een tafel te zetten. Hij deed even een handschoen uit en raakte het water aan met een vingertop. Eerst langzaam maar daarna sneller veranderde de bovenste laag van zeepsop in zout om daarna ook de rest het water te veranderen toen hij zijn hand wat dieper liet gaan. Toen dat klaar was rekte hij zich even uit en deed hij de handschoen terug aan. Hij wist precies wat hij met deze emmer vol zout ging doen.

_________________


VOICE - THEME


♥♥♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   do jun 22, 2017 12:41 pm

De jongen die Laurice had aangesproken zat op zijn hurken bij een boekenkast. Even keek het meisje bedachtzaam naar de doorweekte handschoenen die hij droeg terwijl hij duidelijk bezig was de hele kast een grondige poetsbeurt te geven. Haar vraag leek hem een beetje te irriteren terwijl hij een beetje kortaf, maar met een rustige stem simpelweg antwoordde met een "Nee". Laurice glimlachte verontschuldigend. "O, oke, ik ga zelf wel even zoeken dan." Ze had sowieso niemand lastig willen vallen met haar onnozele probleempjes. Ze stond even ongemakkelijk stil terwijl ze snel probeerde te bedenken hoe ze dit aan ging pakken. Ze wist helemaal niet eens hoe al die dingen heetten, dus hoe moest ze het dan op gaan zoeken? Ze wou echter wel zo snel mogelijk weer verder gaan. Niet eens omdat ze het nou druk had of zo, maar eerder omdat ze niet nog meer tot last wou zijn. Net als dat ze vroeger nooit haar ouders tot last had willen zijn, waar de jongen haar een beetje aan deed denken, alhoewel ze dat zelf nog niet echt besefte. Ze was het gestoorde kind met de mislukte ogen geweest waar in de hogere en rijkere kringen absoluut niet mee te pronken viel. Haar ouders hadden haar dan ook altijd genegeerd en achterwege gehouden. Alhoewel ze er niets aan had kunnen doen lag het misschien zelfs wel in de aard van mensen om graag te willen voldoen aan de wensen van je ouders. Om goed genoeg te zijn. Maar ja, met haar ouders was het niet bepaald gelukt aangezien ze uiteindelijk in het gesticht was gedumpt...

Lussen, dat was het. Als ze dat woord nou op kon zoeken zouden de andere begrippen en informatie van zelf wel volgen. Voordat ze op zoek ging naar de letter L in de boekenschrappens draaide ze zich nog even om naar de jongen die ondertussen met de emmer sop naar een tafel was gelopen. "Volgens mij zijn er trouwens nog plastic handschoentjes in de..." gefascineerd viel ze midden in haar zin stil toen ze zag hoe de jongen met zijn blote handen het sop van daarnet op een magische wijze in iets wittigs en hards veranderde. Was dat... zout? Waarschijnlijk zou ze nooit aan al die rare dingen in deze wereld wennen. Misschien was dat ook wel de reden van zijn aparte handschoenen, dus hield Laurice maar op met praten. Misschien had hij haar nog niet eens gehoord. Ze wachtte even af of hij nog zou reageren. Anders kon ze misschien doen alsof ze niets meer gezegd had en zich op haar onderzoek gaan focussen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Levi Salguero
Salt Bae
Salt Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 179
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 24-05-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchinner, Tawnee

Adelais

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Salt King
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Whatever

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   vr jun 23, 2017 12:31 am

Ze stond er eerst maar met haar bek vol tanden staan glimlachen naar hem. Wat wilde ze van hem? Geez. "O, oke, ik ga zelf wel even zoeken dan." Zonder ook maar iets terug te zeggen of aan te geven dat ie had gehoord draaide hij zich weg van haar om verder te werken aan wat hij bezig was. Hij mocht dan wel niet normaal zijn, hij hield zich tenminste terzijde. Dit odd-eyed wezen niet. Het kwam hem irriteren terwijl er veel betere bronnen waren om lastig te vallen dan hem. Toen hij dan ook na enkele seconden het water in zout had veranderd had hij der wel gehoord met haar. "Volgens mij zijn er trouwens nog plastic handschoentjes in de..." en de abrupte stop was niks nieuws voor hem. Enkel in verhalen zoals die van jezus zag je waar meneer water in wijn veranderde. Boy wat wilde hij dat wel kunnen. Alles zou beter zijn dan zout. Iets dat in kleine hoeveelheid aangaf maar in overmaat dood, verderf en droogte meegaf. Het was een chemisce stof die voor balans zorgde in de biologische wereld van onder andere de mens. Maar goed allemaal school talk als je het hem vroeg. Hij zag het gewoon aan zijn extreme dorst en ga zo maar verder. Niet te vergeten aan wat voor schade hij al had aangericht voor hij in lussen terecht was gekomen. Hij was een klein ventje, niet echt een slungel of mager, maar toch. Het was niet dat mensen geen respect voor hem hadden, maar hem soms gewoon iets te ver durfden te duwen. En tja, hoe emotieloos hij ook kon zijn, had hij ook zijn grenzen of zijn needs. Het was hem wel eeens gebeurd dat hij een arm had laten verdwijnen in zout. Maar dat was allemaal voordat hij de handschoenen had gehad. de lederen dingen beschermden de wereld van zijn zoutige gave. Geen idee wat god in gedachten had toen hij deze maakte. "I know," zei hij even kortaf waarna hij de emmer optilde nadat hij zijn vrije hand weer gehandschoend had. Hij plaatste het op de grond en keek naar het zout in de emmer. Zonder op te kijken haalde hij zijn bek weer op. "You know, dit is niet de vreemdste gave die je hier gaat zien," het was overduidelijk dat ze nieuw was en ze moest weten dat dit niet het hoogtepunt was. Op plekken zoals deze moest je niet verbaasd zijn als mensen van het ene het andere maakten of begonnen te vliegen door de lucht. levi had bij lang ook nog niet alles gezien maar het was dan ook voor hem geen verassing meer als er iets nieuws gebeurde. Waarom? vrije simpel... Niks verraste of verbaasde hem echt, dat was hoe de man was gemaakt. Zo geboren, zo opgegroeid en waarschijnlijk ook zo sterven als die dag er ooit wel zal komen. Oh well, misschien beter, had ie eindelijk een keer rust aan zijn kop.

_________________


VOICE - THEME


♥♥♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   wo jun 28, 2017 11:52 pm

Laurice dacht bijna dat de jongen haar niet gehoord had en liet haar ogen al op een boekenkast vallen met boeken die begonnen met een L, waar ze naar op weg was, toen de jongen toch nog antwoordde. "I know," zei hij vrij kortaf, wat Laurice nog wat schuldiger liet voelen. Ze had de abrupte stop in haar zin niet beledigend bedoelt of zo. "Echt vet," glimlachte ze dus om hem ervan te verzekeren dat ze niets verkeerds bedoelde en keerde zich toen naar de boeken. Al meteen vond ze een boek met 'Lussen' als titel, maar zag dat het allerlei knopen en lussen waren die gebruikt werden voor het zeilen. Niet echt waar zij naar op zoek was. "You know, dit is niet de vreemdste gave die je hier gaat zien," ging de jongen verder. Ze keek op van de kaft van het boek en zag hoe de jongen de emmer die nu gevuld was met zout, op de grond had gezet. Wat ging hij ermee doen? "Ja weet ik," zei ze terwijl ze het boek weer terug op zijn plek in de kast plaatste en zoekend verder keek in de rij. "Ik zal er nog wel aan wennen" verzekerde ze hem. Zelf vroeg ze zich nog af of dat ooit het geval zou zijn. Hoe konden al die coole en interessante gaves ooit gewoon worden? Ah, helemaal op de onderste plank vond ze een boek in het oud Engels dat over het onderwerp leek te gaan. Ze sloeg het open op een random bladzijde en blies erover in een poging om ze stof eraf te krijgen. Het was een vrij dik en zwaar boek waar duidelijk aan te zien was dat het al heel wat jaartjes oud was. Geïnteresseerd in wat het boek te vertellen had liep ze langzaam naar de dichtstbijzijnde tafel, waar ook Levi bezig was terwijl ze al opende de oude, verkleurde en gerafelde bladzijden begon te bestudeerde. Toen ze met moeite haar handen had vrijgemaakt van de theekan, het kopje en het boek op de andere kant van de tafel ging ze al lezend zitten. Nu ze zich wat beter kon concentreren vielen haar ogen op een zwart-witte foto met een vrouw rond de 30 die haar met een strakke blik aankeek. Haar haren waren opgebonden in een nette knot. Het gezicht gaf Laurice op de één of andere manier het gevoel van vage herkenning. De afbeelding was echter al zo oud dat dit echt niet mogelijk was. Toch? De verschillend gekleurde ogen van het meisje gleden omlaag langs de bladzijde waar de naam en het geboorte- en sterfjaar van de vrouw genoteerd was. Elena Widowbird {1880-1908}
Nope, dit gezicht was misschien nog wel het laatste wat ze zou kunnen herkennen. Dat wijf leefde echt een eeuw geleden!
Voordat ze verder bladerde dacht ze aan haar thee. Ze had niet voor niets dat hele ding mee naar boven gezeuld. Thee was echt haar beste vriend geweest tijdens het afkicken van de drugs waar ze buiten de lus afscheid van had genomen. Het was zo lekker verwarmend en rustgevend. Zucht, liefde!
Ze keek vragend op naar de andere jongen in de bieb, Wil je ook? Het is Groene thee." Niet dat ze verwachte dat hij het zou willen, maar ze kon het altijd vragen.

_________________


Laatst aangepast door Laurice Andersson op za jul 15, 2017 2:57 pm; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Levi Salguero
Salt Bae
Salt Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 179
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 24-05-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchinner, Tawnee

Adelais

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Salt King
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Whatever

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   wo jul 12, 2017 12:54 pm

Hij vond het allemaal een beetje overdreven woordgebruik van deze dame. Niks persoonlijk uiteraard, want hij vond dit voor iedereen wel zo. Hij was gewoon nogal iemand die alles irritant en te lastig vond. Oh well, voor iedereen zijn eigen ding so be it. Rustig keek de zwartharige jongen dan ook even naar haar. Ze had woorden uitgesproken die alles behalve handig voor hem waren. Niet dat zij het kon weten, maar aan de andere kant moest hij het ook niet aan haar neus hangen. "Echt vet," sprak ze even op zijn woorden. Hij was ondertussen bezig geweest met de emmer en in zijn ooghoek had ze de dame gezien. Ze was opzoek naar een boek over iets randoms dat hij nu al vergeten was. Nja, als hij even zou nadenken zou het zou weer bij hem opkomen, maar moeite doen om dat boven te halen was iets dat hij niet deed. Hij was soms een gigantische luie zak op dat vlak. Kon je het kwalijk nemen? Hij zag er namelijk geen waarde in lol. Hij wilde er dan ook niks mee te maken hebben. Toen hij de opmerking maakte leek ze al een nuttig voorwerp in haar hand te hebben. Good for her. Hij zuchtte even zachtjes en keek naar zijn handen, die inmiddels alweer gehandschoend waren. "Ja weet ik," Goed ze wist iets, moest hij haar niet helpen. Niet dat hij dat van plan was als haar antwoord anders was geweest, het was gewoon nu dat hij minder idiotic moest doen dan anders. "Ik zal er nog wel aan wennen" Hij knipperde even rustig en wilde een zucht uitlaten, maar dan opnieuw, hij kon deze even tegenwerken. Nieuwelingen waren altijd zo'n pain. Hij had er misschien nog plezier aan kunnen hebben als het binnen zijn interesses viel maar dat deed het niet. Ze was eentonig, saai, maar vele dingen in zijn leven waren dat. Weinig mensen, of zeg maar eerder geen mensen, waren van interesse voor hem. Hij wilde uiteraard wel dingen, hij had ook needs, maar hij had het moeten accepteren jammer en helaas. Nu was hij gewoon een smakeloos iets; droog en leeg en zonder enige intentie zijn leven beter te maken. Als hij er niks aan deed en anderen er niks aan deden zou hij altijd zo blijven. Maar levi had gewoon geen zin om er moeite voor te doen, zo koppig kon hij wel nog zijn. Rustig keek hij dan ook naar de meid, die het boek naar de tafel bracht en erin begon te bladeren. Oud en bestoft, iets dat zijn uitgedroogde handen nog meer liet jeuken dan anders. Hij kon er weinig aan doen, want wat moest hij anders? Hij had gewoon niks voor ogen. Kijk naar haar, ze had wel iets voor ogen. Moest hij jaloers zijn? Neh, wat was dat zelfs. Hij had die term al zoveel gehoord maar nog nooit had de man er echt iets van gevoeld, gezien wel. Mensen werden snel jaloers. Mensen waren zwakke wezens, dat had hij al van jongs af aan geleerd maar nooit iets mee gedaan. Nja, wat kon hij zeggen, hij was zelf een mens right? Zal wel.
Nu ze bezig leek te zijn was het wel allemaal goed en wel. Het was tijd om weg te gaan. Hij kon zijn dag beter benutten dan staren naar een chick die niet eens wist waar ze het over had. Dus toen hij dan ook door zijn knieën ging om de emmer zout even te bekijken, moest hij even opkijken bij haar woorden die volgden op zijn actie. "Wil je ook? Het is Groene thee." vanuit zijn gehurkte positie fronste hij even op het voorstel die hij voorgeschoteld kreeg; namelijk groene thee. Hmn. Hij hield wel van thee. Hij dronk er genoeg in zijn thuisland, dronk er genoeg in de vorige lus. Hij had misschien zijn kalmte kunnen bewaren door het drankje, nu voelde hij gewoon helemaal niks meer, dus nood eraan had hij niet. Dat betekende uiteraard niet dat hij het niet wilde. Hij stond dan ook snel terug overeind en knikte even naar de dame. "Sure," sprak hij kalm met een lichte zucht. Hij had het niet zo willen laten klinken, maar aan de andere kant had hij geen moeite willen doen om het anders te maken, dus het was maar zo geworden. Misschien jammer en helaas, maar zo zat hij in elkaar. "Waarom ga je gewoon niet naar Ymbryne van de lus?" klonk er al snel na zijn instemming. Ja, het was toch logisch dat als ze vragen had ze beter naar de baas kon gaan. Maar als ze uiteraard niet de herseninhoud daarvoor had moest hij haar maar helpen zeker. Geen idee, werkte het dan zo? Was dit dan aardig zijn? Ja, ja aardig genoeg hoor.

_________________


VOICE - THEME


♥♥♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   zo jul 16, 2017 7:16 pm

De jongen zat gehurkt bij zijn emmer met... zout? Toen Laurice hem had gevraagd of hij thee wilde. Het antwoord bleef niet lang uit, want de jongen stond al snel weer overeind en zuchtte terwijl hij antwoord gaf. "Sure." Door de zucht leek hij nog steeds geërgerd te zijn, maar deze keer negeerde het meisje het gewoon. Het aanbieden van de thee was een aardig gebaar geweest, dus als de jongen daar problemen mee had was het zijn eigen probleem. Hij was vast chagrijnig omdat hij als straf op schoon moet maken. Dat dat een straf was had Laurice vanzelf aangenomen. Ze had eigenlijk niet verwacht dat de jongen ja ging zeggen, dus had ze haar kopje net volgeschonken en had al net weer de dop op de kan willen draaien. Ze moest nog maar een extra kopje bij het mini wasbakje in de bieb halen. Ze had er bij haar binnenkomst al één zien staan. Die kon ze wel even afspoelen. Met een glimlach duwde ze haar eigen kopje naar de jongen. "Here you go," zei ze waarna ze opstond om het andere kopje te halen. "Waarom ga je gewoon niet naar Ymbryne van de lus?" Bij zijn vraag keek ze over haar schouder en draaide zich toen om zodat ze achteruit richting de wasbak liep en tegelijkertijd antwoordde. Ze had de ymbryne eigenlijk nog helemaal niet zo veel gezien sinds dat ze in de lus aan was gekomen. Nadenkend tuitte ze haar lippen een beetje en haalde toen haar schouders op. "Mwah, ze heeft vast wel betere dingen te doen," zei ze toen. Ze had de vrouw natuurlijk ook een beetje ontweken door het feit dat ze heftigste fase van het afkicken zat toen ze hier aankwam. En gezien haar jeugd had ze niet al te veel met gezaghebbende mensen. Niets met volwassenen in het algemeen. Die hadden haar ook nooit gewaardeerd, dus waarom zou ze? Ze glimlachte nog een keertje naar de jongen waarna ze achter een kast langs het laatste stukje naar het wasbakje liep. Yes, er stond inderdaad nog een kopje. "Heeft ze jou wel alles over het leven hier geleerd?"Vroeg ze terwijl ze het ding schoonmaakte en iets luider sprak. Met de kast ertussen moest het voor de jongen alsnog goed te verstaan zijn. Ze was alweer op haar weg terug naar de tafel en om de hoek van de kast, toen ze even stil kwam te staan bij het raam. Een griezelig gestalte in de tuin, waar het raam op uitkeek trok haar aandacht. Ze droeg de smerige kleding en had nog steeds het groezelige ding op haar hoofd. De geest... Laurice kneep haar ogen even samen. Wat deed ze? Dat enge, dode wijf?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Elena Widowbird
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 7
IC-berichten : 2
Registratiedatum : 15-07-17
Leeftijd : 19
Accounts : - Laurice Andersson
- Pippa Fraser
- Skyler Williams
- Elena Widowbird
Woonplaats : Kaasmaas
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 28
Quote: Нет дыма без огня

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   zo jul 16, 2017 7:49 pm




т дыма без огня



Zonnestralen staken in haar rug, maar warmte voelde ze al lang niet meer. Het gras? Het gras was... groen en... Het zou vast fris moeten ruiken, maar voor Elena Ananyev leek het vaal. Het trok haar aandacht niet eens. Evenmin deden de bloemen en bomen dat. Natuurlijk kon ze het allemaal zien, tuurlijk tuurlijk, maar het geruis... Het geruis en de eeuwige pijn! De stemmen en gezichten van mensen die ze lang, lang geleden gekend had. Het was of alles binnenkwam, maar niet goed door haar hersenen kon worden opgenomen. Het was zo druk en ook juist helemaal weer niet. Ze moest van alles... Ja ze moest, maar ze wist niet meer wat. Hier waren er heel veel mensen ja, hier. Al die drukte. Het was maar vervelend. Ze had al veel te veel onrust in haar hoofd. Alleen maar zelfs. Alsof alles uit elkaar lag en ze van het ene gevoel, gedachte en gebeurtenis naar de ander oversprong... Zo onrustig. OnRuStIg! Maar haar hersenen werkten niet meer goed genoeg om daar nog iets mee te doen. Het was nog niet eens zeker of ze het wel besefte. Ze vloog zo mee met van alles wat er door haar hoofd schoot. Ze stond in de tuin. De tuin wie wat waar? Geen idee. Maar ze voelde iets bij het huis waar de tuin aan toebehoorde. Ja dat was hetgeen wat haar hier naartoe trok. Maar ze stond in de tuin en deed eigenlijk niets. Ze stond stil. Haar doffe ogen op de hemel gericht, maar toch ook weer niet. Men kon van een afstandje denken dat ze daar de vogels bekeek. Misschien dat je er vanuit kon gaan dat ze figuren in de wolken zocht. Niets waar veel actie in zat. Maar iets in de manier zoals ze was geworden, iets in de manier waarop ze stond en iets aan haar uiterlijk en haar ogen. Het kon je de stuipen op het lijf jagen. Daarbinnen. Binnen in haar hoofd speelde zich van alles af. En niet zoals gezonde mensen dat zouden ervaren. Het ging razendsnel en niets sprong er echt uit. behalve dat ene zinnetje soms. Ze moest . Ja ze moest. Moest dat ene, maar wat? Dat er iets veranderde in de dingen waar ze aandacht op probeerde te leggen was slechts te merken aan haar pink die opeens zenuwachtig begon te bewegen. Ze voelde het wel! Ja er was iets. Iets doorbrak haar gedachtes!!! Het waren... Het was iemand. Maar waar waren mensen. Mensen? Die ENE!!! In een fractie van een seconde draaide ze zich om met wijd opengesperde ogen. Ogen die meteen strak op de kijkers van het meisje daar in de verte waren! Die ogen.... Blauwwww en brrrruinnnn!

[OOC:] Meet my new bebe hubba hubba pale ]



_________________

t h e m e
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Levi Salguero
Salt Bae
Salt Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 179
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 24-05-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchinner, Tawnee

Adelais

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Salt King
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Whatever

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   zo jul 23, 2017 3:58 pm


Het bleek zo te zijn dat ze niet eens voorbereid was op een positief antwoord. Waarom hij dit wist? Vrij simpel, het feit dat ze maar een kopje had staan en het voorstel wel al naar voren had geduwd. Was het voor hem dan echt gemeen ofzo om dan positief te antwoorden? Nee, ze leerde hier vast wel uit en zo niet dan had ze pech en moest ze haar goede daden maar voortzetten. Zo'n meiden kwamen ook niet vaak ergens he, ah tja, niet zijn probleem, echt niet de zijne. Ze schoof echter de volgeschonken kopje naar hem toe en eerlijk gezegd gaf het hem wel een authentiek gevoel ofzo. Het deed hem denken aan vroeger, voor hij helemaal eh... Een zwart gat in zijn geheugen had gehad of iets in die trant. Kalm keek hij van het kopje the naar de ander en terug. Zijn kalme emotieloze ogen waren nu even gericht op haar. "Here you go," zei ze en hij knikte even uit dankbaarheid naar haar. Rustig nam hij het kopje in zijn handen, de warmte straalde niet langer door op zijn handpalmen opdat hij voor eeuwig aan de handschoenen gebonden was. Misschien was het deze kleine dingen die hem ook beetje bij beetje verbitterden. Hij had een gave om van op te kijken maar hell wat een pain om te dragen. Kalm nam hij na zijn woorden een slokje van de the, die nog mild zijn tong verbrande. Het deerde hem echter niks, het was zo het best vond hij. Als de the nog warm genoeg was om je mond licht te verbranden maar niet te hard zodat de smaken en het warme water je even tot rust konden brengen. Oh man, hij hield zoveel van the. Het was enkel een beetje jammer dat zijn gave het geheel een tikkeltje zoutig maakte... Oh Well je kon ook niet alles hebben in je leven right. "Mwah, ze heeft vast wel betere dingen te doen," klonk er. Hij keek even op na nog een hete slok naar binnen te werken en fronste even. Wat voor logica was dat, ze was hiervoor toch, die vogellady dan. Oh whatever... Ze moest het maar weten eigenlijk. Maar aan de ene kant kon het zijn dat ze dat niet wist. Ah de dilemma.. Wilde hij haar wel helpen? Neh eigenlijk echt niet, god wat een motivatie had hij ook weer om het leven beter te maken. Het was ook allemaal iets te lastig hoor, dus kon je het hem kwalijk nemen? Ondertussen was de dame alweer uit zijn gezichtsveld verdwenen, vast opzoek naar iets ofzo. "Dat is kinda haar job weet je, dus het is niet vreemd als ze er tijd voor vrij maakt," sprak hij op zijn gebruikelijke eentonige manier van doen. Hij nam nog een slokje van zijn groene thee en voelde al hoe het zout wat minder op zijn smaakpapillen zaten, het was weg gespoeld maar niet volledig vervaagd. Het stelde hem voor even tevreden. Anders was het altijd zo... Ugh... Het was er altijd. Hij hoorde hoe ze bezig was terwijl hij kalm verder sipte aan zijn drankje. Heerlijk, lekker toch. Groene thee, ja, het was zoiets dat niet bij hem paste maar damn wat dronk ie het graag. Koffie was ok maar thee deed het hem toch altijd hoor. "Heeft ze jou wel alles over het leven hier geleerd?" Hmn? Hij die hulp nodig had? Please dat zou echt een Joke van de eeuw zijn. Hij kantelde zijn kop daarom even en plaatste het kopje thee even neer. Kalm keek hij naar het waterachtige goedje die nog wat na rimpelde in zijn ietwat ruige actie. "dit is niet mijn eerste loop," sprak hij kalm als uitleg op haar vraag, het was immers zo. Hij kende best al alles van loops en dergelijke. Het was eerder een hello goodbye als hij haar zou zien. Vragen had hij niet, hij probeerde het gewoon met inzicht op te lossen en vaak kwam hij wel op een goed iets uit.
Toen hij haar echter hoorde terugkeren, keek hij bijna in een automatische reactie op. Het was toen hij zag dat ze bleef staan en naar iets bleef staren dat hij een wenkbrauw optrok. De zoutman stond even kort op na enkele seconden en wandelde naar haar toe. Naar wat zat ze te staren? Toen hij even keek door het raam en letterlijk niks zag, keek hij even fronsend naar haar en zuchtte even. Kalm nam hij wat stapjes terug en schudde even lichtjes zijn hoofd, man ze was gewoon gek of iets in die aard, kon niet anders. Kalm pakte hij het gevulde kopje om nog een slokje te nemen en daarna even te zuchten. "ben je gek of is het je bijzonderheid?" tja kon van alles zijn als je in dit huis zat. De meeste waren toch al zo goed als het noorden kwijt, hij inclusief. Maar dat hoefde niemand te wete . Het feit dat hij alles had omgegooid om zijn ideale verleden te vormen, het was enkel natuurlijk geweest.

_________________


VOICE - THEME


♥♥♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   ma jul 24, 2017 6:50 pm

Levi had haar kopje dankbaar opgepakt en nam een sipje terwijl Laurice was opgestaan om het andere kopje bij de wasbak te gaan halen. "Dat is kinda haar job weet je, dus het is niet vreemd als ze er tijd voor vrij maakt," hoorde ze de jongen zeggen toen ze net de hoek van de boekenkast om was gegaan. Haar rechter mondhoek krulde een beetje spijtig op. Ja, wat hij zei was waarschijnlijk best waar, maar alhoewel het Bluebonnets werk was, wilde Laurice haar alsnog niet extra belasten. Gezien het hele ding met Effy en alles... Ze dacht terug aan het mooie, lieve geesten meisje dat haar naar de ingang van de lus begeleid had. Dat hele moordlustige monstergebeuren... "Ja... misschien.." zei ze wat afwezig terwijl ze het kopje begon om te spoelen, waarna ze hem gevraagd had of de vrouw hem wel alles over het lusleven geleerd had. "dit is niet mijn eerste loop," antwoordde hij alsof dat genoeg informatie was. Aha, leek Laurice geluidloos te zeggen voordat ze werd afgeleid door de geestenvrouw daarbuiten. Gefascineerd maar tegelijkertijd ook met lichtelijke afgrijzen keek ze hoe de vrouw doodstil in de tuin leek te staan. Niets aan haar bewoog... Zo creepy... Ze was er nog steeds niet uit what the fuck er mis met haar was. Lichtelijk merkte ze dat de jongen uit de bieb naast haar was komen staan, maar ze was te opgenomen in haar gedachten om er veel aandacht aan te besteden. Hij was toch bijna meteen al weg. "ben je gek of is het je bijzonderheid?" Ze legde haar hoofd peinzend een beetje schuin. "Beide," antwoordde ze vaag. Ze maakte haar ogen tot spleetjes toen ze toch een minuscule beweging dacht te zien zag. Of toch niet...

"FUCK!"Met een klap liet ze zich in één beweging hard, plat op de grond vallen terwijl ze angstig om zich heen keek. "Fuck fuck fuck!" ontsnapte het bang en gestrest uit haar mond. Als een gek begon ze naar de zitzakken te tijgeren die nog best een stuk van haar verwijderd waren. Waar moest ze zich anders verstoppen. Ze zweerde het, dat fucking shit kreng had haar recht in de ogen gekeken! O my god! Er was echt iets niet goed met die bitch en Laurice wou er echt niets mee te maken hebben! Sowieso zou die creep van een geest straks naar boven, de bibliotheek in komen zweven! Vooral omdat Laurice had gemerkt dat de laatste geesten die ze tegen was gekomen opeens voorwerpen konden bewegen en alles was ze helemaal uitgeflipt. Als het al een gave had, had ze hem helemaal niet onder controle! Vroeger hadden de geesten dat nooit gedaan! Hoe raar ze ook waren! Ze waren dwars door haar heen gegaan en alles! Maar nu! O dit liet haar helemaal uitflippen! Bijna! Ze was er bijna! Met haar arm helemaal uitgestrekt wist ze de punt van één van de kussens vast te grijpen en naar zich toe te trekken.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Elena Widowbird
Deceased
Deceased
avatar

PROFIELAantal berichten : 7
IC-berichten : 2
Registratiedatum : 15-07-17
Leeftijd : 19
Accounts : - Laurice Andersson
- Pippa Fraser
- Skyler Williams
- Elena Widowbird
Woonplaats : Kaasmaas
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 28
Quote: Нет дыма без огня

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   ma jul 24, 2017 8:00 pm




т дыма без огня


Het waren die ogen die haar zooo fascineerden. Niets trok nog haar aandacht. Ze verdwaalde in het constante, prikkelende, slaapgevoel op haar huid en de drukte. De drukte van het alles. Al die dingen, die als een zwerm muggen haar hoofd omcirkelde. Maar die ogen, als dat ze door een verrekiker uitvergroot werden leken ze haar in zich op te zuigen. Ze zagen en namen van alles in zich op... Iets eraan... Ze kon er niet aan ontsnappen en dat gevoel! Ze werd er helemaal gek van! Ze wou het van haar hebben, maar ze wist niet wat! Het geruis zoefde door haar hoofd en ze sloeg met haar hand voor haar gezicht alsof ze het hiermee weg dacht te kunnen halen. Ze zag het meisje en ze was opeens weg. Het was... Niet uit te drukken. Ze wou het terug! Langzaam begon ze zich door de lucht naar het meisje te bewegen.Haar in vieze, oude lappen gebonden voeten kwamen langzaam van de bodem en daar ging ze de wind maakte haar gek! Maar die ogen! Bij het raam aangekomen voelde ze er langzaam doorheen. Raam weg! Ze stond al midden in een grote boeken kamer en meteen begonnen de bladzijden onophoudelijk te fluisteren! Als papiertjes die in haar hoofd sneden! Met een schel gilletje verloor ze zich en begon ze te jammeren en mepte uit onmacht een voorwerp op de grond, wat haar weer liet schrikken!!! Ze hoorde voorwerpen uit het levende bestaan niet te kunnen beïnvloeden! Met haar grote, doordraaiende ogen keek ze naar haar hand en pakte hem vast met de ander. Gevoel! AAAh!!! schelle stemmetjes namen haar hoofd alsof ze net een overdosis had gehad en begon te trippen!


_________________

t h e m e
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Levi Salguero
Salt Bae
Salt Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 179
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 24-05-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchinner, Tawnee

Adelais

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Salt King
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Whatever

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   vr jul 28, 2017 9:57 pm


Haar antwoord op zijn eerdere woorden was kinda afwezig en al snel wist hij dat er dus niet op in moest gaan als het zo was, wat voor nut had het ook als de ander zo weinig interesse toonde in wat hij te zeggen had? Het was niet zo dat iedereen zoals hem moest worden, hij vond het in feite heel irritant. Negeren van hem was gewoon not done, hij negeerde anderen toch ook niet? Het toebeten van een reactie was nog steeds niet negeren weet je, zelfs een blik op de ander richten en leven aangeven was al genoeg, maar zelfs zij deed dat niet na zijn volgende woorden. Had ze een stomp in haar koppie gekregen? Met een blik die irritatie uitstraalde bleef hij dan ook naar haar kijken, disrespect vol was het gewoon. Je kon een asshole zijn, maar een asshole zonder manieren was vaak over de streep heen hoor, zoals deze hier. Zij was niet eens het eerste, ze was gewoon niet beleefd. Ze was gewoon rude af. Hij had in zijn verleden altijd een goed gemanierde opvoeding gehad en voor hem was het dan ook ergens belangrijk gewoon soms eens wat respect te tonen. Natuurlijk als de ander het verdiende. Hij had respect getoond naar haar toe, want hij was niet weg gelopen, maar zij begon zijn advies nu straal te negeren. Dat was nu pas eens laag. Het zou zeker de toekomst gaan beïnvloeden, dat was zeker. Uiteindelijk had hij dan maar de vraag gesteld aan de ander, zodat hij kon weten of het echt iets belangrijks was of hij met een leggit reden een meisje mocht gaan slaan. "Beide," WEDEROM EEN ANTWOORD DIE DUIDELIJK GEEN ENKELE FUCK GAF. respect mensen, werd het wel nog aangeleerd aan anderen. Als je respect kreeg moest je respect terug doen right, hij had al zelf geen idee meer hoe het zat als hij zo naar die jonge chick keek. Sigh. Hij nam dan maar weer een sip van zijn groene thee. Die verdomde jeugd ook altijd.
"FUCK!" Hmn? Hij sipte kalm verder aan zijn thee terwijl hij haar in zijn ooghoek in de gaten hield, weinig echter interesse lag in zijn blik. Ze was helemaal aan het flippen zo te zien en dat was ergens goed voor haar, maar hij ging niks doen want het was niet zijn probleem en nu zou hij ook even respect my ass doen. "Fuck fuck fuck!" Hmn? Hij knipperde even en plaatste zijn kopje neer en schonk wat meer thee in voor zichzelf aangezien hij leeg begon te raken en hij wel genoot van het goedje. En als ze toch niks ging doen zou het koud worden. Hij had een hekel aan koude thee, het verpeste het zo hard, hij moest er echt niks van weten! Kalm keek hij naar het tafereel, naar hoe die gekke chick naar de zitzakken liep en een kussen vastgreep en deze voor zich hield. "Maak je maar geen zorgen, monsters kunnen je hier niet pakken," mompelde hij zachtjes, sarcastisch en ergens ook best geïrriteerd. Het was eerder als een soort spot bedoeld, aangezien hij helemaal niet wist waarom ze aan het flippen was en kleine kinderen wel vaker dit soort gedrag vertoonden. Misschien was haar gave wel om een klein kind te zijn, zou hem niks verbazen om eerlijk te zijn. Kalm sipte hij verder aan zijn thee. Zijn andere hand werd de lucht in gegaan waardoor een straaltje zout de emmer uit kwam en zich tot een mesje vormde waarna hij het ding voor de ander liet zweven. In zijn andere hand had hij nog steeds het kopje vast terwijl hij er af en toe aan sipte. "Hier als je een wapen nodig hebt voor dat monster," zei hij rustig. Ja, voor dat onzichtbare beest, kon hij haar toch niet mee helpen weet je.

_________________


VOICE - THEME


♥♥♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   zo jul 30, 2017 12:46 pm

De geest was zo freaky! Laurice was helemaal uitgeflipt en als een malle richting de zitzakken getijgerd. Angstig had ze het voorwerp voor zich getrokken en vanaf daar toegekeken. Fuck, die jongen zag natuurlijk niets, maar dat kreng zou hem niets doen... toch?

Ze voelde een kleine windvlaag toen de vrouw eerst met haar gestoorde hoofd en later gevolgd door haar smerige lichaam door het raam vloog. Laurices adem stokte toen het wezen onrustig om zich heen keek. Ze leek alles en niets te zien, terwijl haar blik schichtig door de ruimte ging. Het leek zich binnen haar gestoorde kop tot een climax op te bouwen waardoor ze uiteindelijk met een schel gilletje de handschoen van de jongen op de grond mepte die hij daarvoor op de tafel had gelegd om dat spul in die emmer op te toveren. Laurice schok ervan, maar het joch leek er niets van te merken. Ze zag nu pas hoe hij chagrijnig haar kant op keek. O dit was zo genant, maar waarom keek hij haar op die  manier aan? Wat verbazing zou ze logischer vinden. Veel aandacht kon ze er echter niet aan geven, want de geest die eerst nog crazy ging met haar handen tegen haar hoofd, leek haar interesse voor de jongen te delen. Met grote, enge ogen bekeek ze hem over zijn schouder en... what the fuck? Rook ze nou aan zijn hoofd? Gross... Maar wat moest ze doen? Met paniekerige ogen probeerde ze hem te seinen dat er een creep achter hem stond, maar zijn blik leek geen haartje te veranderen. Hij keek haar daarentegen geïrriteerd aan. "Maak je maar geen zorgen, monsters kunnen je hier niet pakken." Versteld van zijn antwoord op haar probeersels schudde ze een beetje ongelovig haar hoofd. Door zijn woorden had de vrouw echter ook opgegeven en zijn blik gevolgd. Fuck! Laurice maakte zich zo klein mogelijk, maar betwijfelde of het überhaupt zou helpen. "Maak je maar geen zorgen, monsters kunnen je hier niet pakken," hoorde ze de jongen, duidelijk niet geïnteresseerd. Voorzichtig durfde ze over de rand van haar schuilplaats te kijken en zag een zouten mesje voor zich zweven. What the fuck? Dat was niet het enige. De vrouw had haar blijkbaar zeker wel gezien en stond nu super dichtbij terwijl haar hoofd met schokkende bewegingen haar kant op had gekeken. Voordat Laurice het wapen had kunnen pakken begon de geest bij het zien van hetzelfde voorwerp helemaal te flippen. Als in een schrikreactie griste de geestenvrouw het voorwerp uit de lucht en wierp het woest in de richting van de niets vermoedende jongen. "Dude, watch out!" riep Laurice geschrokken. Ze gooide de zitzak met een smak tegen de geest. Hoe kon het wezen dit allemaal doen?! Dit was zo fucking lijp!

[OOC: Ik verwerk Elena maar even bij Laurice haar post if you don't mind hehe]

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Levi Salguero
Salt Bae
Salt Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 179
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 24-05-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchinner, Tawnee

Adelais

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Salt King
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Whatever

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   do aug 03, 2017 10:52 am

Kalm sipte hij verder aan zijn thee nadat ie zijn praatje had gedaan. Ja, ze was gewoon niet goed in haar hoofd en dat liet ie gewoon merken. Hoe moest hij anders omgaan met haar? Het leek echter wel zo dat de ander het niet leek te merken of eigenlijk helemaal niks ertegen wilde doen... Ze had echt heel weinig respect, of... Neh, die optie moest hij maar verwerpen. Anders had hij het weer fout en dat was alles behalve wat hij wilde. Kalm had hij dan ook een wapen gemaakt uit zout voor haar. Het vormen van dit soort dingen was niet zo heel moeilijk en vergde dan ook niet veel energie. Toch... Het ergerde hem ergens. Nja.. Whatever. Hij liet zijn hoofd wat zakken en begon verder te sippen aan zijn drankje. Zijn beide handen rond het ding geslaan, ookal voelde hij niet veel van de warmte door zijn leren handschoenen gaan. "Dude, watch out!" Ietwat vragend keek hij op... Waarbij zijn ogen meteen groot werden en hij zowat aan de kanten dook voor het zoutmes dat zijn kant opvloog. Met een knal kwam hij neer op de grond waarbij hij even zacht kreunde. Meteen keek de zwartharige man furieus op, waarbij het wapen meteen tot stilstand kwam opdat hij het beviel. Hij wist ook dat hij met gemak het ding tot een halt zou kunnen hebben gestopt eerder, maar damn, hij was gewoon zijn thee aan het drinken... MOest iedereen hem altijd storen als hij het eens comfortabel had? Hij vond het heel... Heel irritant; nee hij vond haar heel irritant; mateloos irritant eigenlijk! Verdorie wat een kutkind was dit!
Hij schoot op en rechte zijn schouders even om met een kalm en bijna dodelijke blik naar de vrouw te kijken. Hij zag er meestal gewoon non caring uit, maar zijn houding gaf weg dat hij op dit moment iets meer was dan alleen dat. HIj was boos en nog niet zo'n beetje ook. Met een blik van zijn blauwe kijkers schoot het eerder genoemde zoutmes naar voren om gevaarlijk voor de nek van de ander te blijven hangen. Levi ging weer zitten op zijn stoel, maar bleef haar strak aankijken. Hij had haar proberen te vermoorden, of zo zag het er toch uit, en dat kon hij gewoon niet aanvaarden weet je. "What the fuck is wrong with you?!" zei hij enkel even met een licht verheven stem terwijl hij haar bleef aankijken. Het wapen bleef er strak hangen, niet langer een vriendelijk iets voor te helpen; maar een voorwerp die duidelijk klaar was haar te verwonden mocht het nodig zijn. HIj was klaar met rond de pot te draaien. Ze mocht doen wat ze wilde maar met messen gooien was gewoon not done.

_________________


VOICE - THEME


♥♥♥:
 
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   do aug 03, 2017 2:46 pm

Met een kleine kreet had ze de verschrikkelijke geestenvrouw met een harde klap op de grond gemept en keek toen geschrokken om om te kijken of de jongen nog leefde. "Holy fuck! Are you oké?" Ze zag dat de jongen het mes gelukkig had kunnen ontwijken, aangezien hij snel opstond. Ze schrok echter wel een beetje van zijn woedende blik die nu recht op haar gericht was. Tuurlijk was hij chagrijnig... maar waarom keek hij háár zo aan en flitsten zijn ogen niet paniekerig om zich heen, op zoek naar de voor hem onzichtbare aanvaller? Ze keek nog even schichtig naar achteren om te checken of het verschrikkelijke wijf daar toevallig was komen staan, maar zag dat zij nog jammerend met de zitzak op haar hoofd was blijven liggen. Ze keek net weer terug om toen ze opeens iets in haar hals voelde prikkelen. Wow holy fuck! Met grote, geschrokken ogen deinsde ze iets terug, maar merkte dat het zoutmes strak voor haar hals bleef hangen. Ze deed haar best om niet nog verder in paniek te schieten. en keek de jongen iets ongelovig aan... Ze kon het echter niet helpen om zich vrij klein te voelen onder zijn boze blik. Ze moest het hem natuurlijk uitleggen. Het was logisch dat hij niet snapte. Ze haalde even voorzichtig adem waarna ze hem had willen vertellen over de geestenvrouw, maar werd al meteen onderbroken door zijn iets verheven stem. "What the fuck is wrong with you?!" Meteen sloeg ze haar ogen droevig neer. De zin raakte haar. Trok haar terug in het verleden. Terug in haar onzekerheid. Ze kon er gewoon niets aan doen, maar zou het van zichzelf wel moeten. Waarom? Hoezo kon ze niet voor één keer normaal doen? De freak die ze was. "I'm so, so sorry..." zei ze waarbij haar stem iets brak. Shit, ze wou helemaal niet zo zwak zijn. "I really didn't mean to hurt you..." ze zei het heel gemeend en haar schuldgevoel was duidelijk van haar ogen af te lezen. Ze had niemand in gevaar willen brengen. Ze was eigenlijk nog niet eens echt verantwoordelijk voor wat er gebeurt was, maar zo voelde ze zich wel. Dit soort dingen gebeurden immers altijd alleen maar bij haar. Ze had iets moeten doen, al had ze geen idee wat. Ze snapte er überhaupt allemaal niets van. Waarom the fuck ze dit kon zien... of dacht te zien. Dat die wezens er waren. Ze had nooit geweten wat ze ermee aanmoest... Ze was gewoon één grote mislukkeling geweest en dat wist ze ook wel... Fuck! Ze keek de jongen kwetsbaar aan, maar vermande zich snel. "I see ghosts... that's my 'peculiarity'," Bang voor het mes was ze niet. Ze leefde immers toch al half in het hiernamaals. Het was puur die blik. De teleurstelling die ze iedereen bracht.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Een sterk verhaal   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Een sterk verhaal
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» The 43th Hungergames
» [Verhaal] Seasons
» Vampire,Wherewolf etc.

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: f i r s t . f l o o r :: l i b r a r y
-
Ga naar: