Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Courageous or Stupid?

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Alastor Amarith
Internet Explorer
Internet Explorer
avatar

PROFIELAantal berichten : 153
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 29-06-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchilla, Tawnee

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Zombie
Uiterlijke leeftijd: 15 y/o
Quote: The dead should be dead, they can't love, that's why they're dead

BerichtOnderwerp: Re: Courageous or Stupid?   do aug 24, 2017 10:26 am




lack of passion


Hij deed het gewoon voor zichzelf en voor anderen. Hij wist wat een pain hij echt kon zijn, zichzelf zijnde en zichzelf laten gaan. Het was een voorzorg, geen... Afsluiting, geen straf. Er kon geen straf op een voorzorg geplakt worden right? NEe, zo moest hij niet gaan denken. Hij was al vrij negatief ingesteld dus het zou hem zeker niet helpen als hij zo bleef denken over de dingen. Als hij nu eens een positieve manier van denken in zichzelf bracht, dan zou alles zoveel beter gaan. Maar nee, hij wist dat het niet anders kon zijn... Hij zou voor eeuwig in deze duisternis zitten. Hij wilde uiteraard een remedie hebben voor wat hij was, maar als hij wel degelijk een bijzonder kind was dan... Dan was er geen helpen aan. Waarom zou er anders een toevlucht oord zijn voor de bijzonderen? waarom leefden ze niet gewoon buiten deze eeuwig durende dag? Juist ja... Na het gesprek met Skyler had hij zich vage dingen kunnen voor halen van interviews en documentaires over gifted... Hoe dan ook had hij nooit de connectie gelegd tussen gifted en het feit dat hij nog leefde. Er waren immers genoeg films over doden die terug kwamen, al dan niet van een curse... Of van een ziekte. Een van de twee was het meestal. Dus hoe kon hij het in vredesnaam iets goeds noemen? Zoals een gift? Het was niet iets waar hij iets aan had. Hij leefde gewoon in een wereld die voor hem een hell was geworden. Hij hoorde gewoon op die plek te zijn, maar in de plaats van daar te zijn, bracht hij de torture naar hier. Met zijn vuile wensen en zijn vuil lijf, zijn vergiftigde gedachten en zijn inhumane manier van functioneren. Als men wist wat hij was, zoals deze jongen hier voor hem... Zou hij dan nog zo de moeite doen om hem te helpen? Waarschijnlijk niet. Alastor was een eenling, hij had niemand die zoals hem was en dat wist hij. Er was niemand waarmee hij samen zou kunnen de pijn wegdenken. Er was niemand die hem zou kunnen begrijpen. Het eten van je vrienden, van mensen die je wilde helpen. Het eten van onschuldige kinderen en dieren die iemand lief had. Hij was een monster, iets dat gedood moest worden... Maar hij kon niet sterven... En dat was zijn grootste probleem... Niet alleen kon hij niet dood, hij wilde ook niet dood. Hij was zo bang dat het op een dag gewoon zou stoppen en wat dan? Hij wilde niet weten wat er dan achter kwam... Hij wilde niet weten wat voor hell dan zou komen. Als het nog erger was dan hier... dan... Dan wist hij helemaal niet hoe hij dat zou moeten gaan slikken... HIj was nu al verloren... Als hij eenmaal dood zou zijn zou hij helemaal in duizend stukjes kapot vallen. Hij was fragiel, hij was... Onstabiel... EN hij kon niet veel verdragen. Waarom... Waarom moest hij, van alle mensen op de wereld, juist met dit probleem zitten? Waarom waren er geen anderen die het hadden...? Waarom moest hij juist zo eindigen tot de rest van zijn dagen...
Daarom, om al die spijt en pijn, had hij zich omgedraaid en weg gesneld van de ander. HIj wist dat het niet veilig kon zijn om bij zo'n... Kind te zijn... L... Wel meteen kneep hij zijn ogen toe toen zijn gedachten afzwakten in een soort van minder humane staat en het algemeen gewoon... TTrager werd, alsof een soort slijm in zijn hele productie werd gegooid die het allemaal gewoon trager en dikker maakte. Hij wist dat dit niet goed was en hij wist dat watertanden over een persoon helemaal niet... Ok was... Maar wat moest hij doen? Wat moest hij in vredesnaam doen?! Toen het kind dan ook plots voor hem sprong kwam hij abrupt en snel, voor hem dan toch, tot stilstand. Hij had zichzelf gedwongen.. maar hij had nog niet door wie het was tot na enkele tellen;.. Het kind van eerder, het kind die zijn naam nu wist. ”Please don’t leave! Not yet!” Klonk er van het jongetje af. Even knipperde Alastor langzaam met zijn ogen. HIj wist niet goed wat te doen tegen hem of wat te zeggen. Hij kon niks anders dan zeggen dat hij weg moest, maar hij had ook nog niet door wat de ander had gezegd, opdat zijn normale functioneren weer was opgestart. LAngzaam drong het tot hem door... Waarom? ”My name is Seji. Let’s be friends. I’ll be there for you!” Geschrokken, dat was hij, waardoor zijn ogen meteen wat wijder werden... Het woord friends, was iets dat hij wel meteen snapte... Maar het gaf hem meer een trauma dan iets anders, waardoor tranen meteen in zijn eigen ogen sprongen en hij een paar stappen terug nam... Hij wilde niet... Hij kon niet... Hij mocht niet! "I can't!" zei hij meteen van slag, luid en duidelijk. Hij wist niet eens wat de ander had gezegd, het was gewoon dat ene woordje... Hij was gewoon... Hij kon gewoon niet. VRienden kon hij niet doen, dat mocht hij niet doen. Hij was een beest en een monster, dat kon hij niet... Dat moch- hij... Hij wilde hem geen pijn doen. "I don't wanna hurt you, please, stay away!" zei hij meteen in paniek. DE laatste keer dat iemand hem met dat woordje had benoemd... Had hij diezelfde persoon diezelfde nacht nog verorberd. En de mensen daarvoor? Die hadden vaak hetzelfde lot als die laatste. Tranen begonnen langs zijn ogen te glijden waarna hij hevig zijn hoofd schudde. "We can't be friends! I can't have friends!" zei hij meteen, duidelijk van slag, duidelijk bang.. HIj wilde dat het stopte... Please...


keep those demons on a leash


Sean ♥


_________________








Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 20
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Courageous or Stupid?   do aug 24, 2017 2:23 pm






Voor een moment had het geleken alsof Seji de jongen kon geruststellen. Voor een moment had het erop geleken dat de jongen even bij zinnen kwam. Maar dat was van korte duur. Seji wou de volgende stap zetten; elkaar voorstellen en vrienden worden. Een naam kreeg hij nog, maar vervolgens draaide Alastor zich van hem af en zei hij hem dat hij uit zijn buurt moest blijven. Seji snapte maar half waarom Alastor dat zei. Eigenlijk snapte hij het helemaal niet, maar hij wist wel meteen dat niemand het verdiende om alleen te zijn. Seji was al vaak alleen en vond het verschrikkelijk. Dat was ook één van de redenen waarom hij soms wat vervelend kon zijn, in tegenstelling tot nu. Nu was hij lief. Poeslief. Seji zou Alastor dan ook niet weg laten lopen. Hij wou zijn nieuwe vriend niet zo weg laten lopen. Hij was in een paar snelle passen voor de jongen geschoten en dwong hem zo tot een halt.

De helderheid die Alastor had gehad leek van korte duur. Zodra Seji hem smeekte om niet weg te gaan, leken de woorden niet direct tot de jongen door te dringen. Seji vervolgde echter al snel en stelde zichzelf voor, waarna hij met een glimlachje voorstelde om vrienden te worden. Echter voegde hij er al snel smekende woorden aan toe. Hij wou de jongen niet nu al verliezen. Die woorden leken sneller door te dringen en niet op een positieve manier. Alastor’s ogen verwijden zich. Voor een moment keek hij geschrokken totdat er plots tranen in zijn ogen verschenen en de jongen een paar stappen afstand nam. Meteen keek Seji de jongen bezorgd aan, maar hield hij zich nog in om de afstand weer te overbruggen. Hij wou de jongen niet weer overweldigen, maar hij wou er wel voor hem zijn.

"I can't!" zei Alastor meteen. Seji zijn ogen verwijde zich. Verbaasd keek Seji de jongen aan. Alastor klonk van slag. Seji slikte eens. Was het dan zo erg dat hij vrienden met hem wou worden? "I don't wanna hurt you, please, stay away!" vervolgde Alastor in paniek. Seji keek op van die woorden. Was dat de reden? Hij merkte de tranen op die zich losmaakte uit Alastor’s ogen en nu over zijn wangen begonnen te glijden. De bezorgdheid kwam terug. Nee hij vond het zeker niet leuk om Alastor zo te zien. De jongen schudde hevig met zijn hoofd. "We can't be friends! I can't have friends!" zei Alastor uiteindelijk. Hij klonk van slag, in paniek en bang. Seji slikte opnieuw. Hij wist wat hij wou doen, maar wist niet of dat goed en verstandig was. Wat als Alastor gewoon geen vrienden wou? Dat was een domme vraag. Iedereen wou vrienden. Iedereen wou iemand hebben. Iedereen had iemand nodig.

Seji nam een hap lucht om zijn moed bijeen te rapen, waarna hij een kleine stap in Alastor’s richting nam. ”You have to!” riep Seji nu naar hem. Hij balde zijn handen tot vuisten. Hij voelde zijn scherpe nagels in zijn handpalmen zinken. ”You say you don’t want to hurt me, but by saying that you don’t want to be friends, you hurt me very bad!” vervolgde Seji op dezelfde toon. Nu verschenen er echter ook in zijn blauwe ogen tranen. Hij was er zelf wat verbaasd over, maar al snel gleden de tranen over zijn wangen heen. Hij probeerde ze nog wanhopig weg te vegen, maar ze bleven maar komen. Zijn moedig houding leek als sneeuw voor de zon weg te smelten. ”Everyone deserves a friend. You too,” vervolgde Seji terwijl zijn stem wat zachter werd en hij snikte. Hij schuifelde dichter naar Alastor toe. Opnieuw hief hij zijn handen op. Hij legde ze tegen Alastor’s gezicht aan. Zelf nog altijd snikkend en huilend begon hij de tranen weg te vegen van Alastor’s wangen. ”.. Please,” smeekte Seji hem opnieuw.

{OOC: liedje om in de mood te komen: klik




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Alastor Amarith
Internet Explorer
Internet Explorer
avatar

PROFIELAantal berichten : 153
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 29-06-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchilla, Tawnee

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Zombie
Uiterlijke leeftijd: 15 y/o
Quote: The dead should be dead, they can't love, that's why they're dead

BerichtOnderwerp: Re: Courageous or Stupid?   vr aug 25, 2017 2:10 pm




lack of passion


Tranen stroomden van zijn gezicht af. Beelden van vroeger kwamen voor zijn ogen... Hij kon geen vrienden hebben, hij was een moordenaar... Die konden geen vrienden hebben... Hij kon geen vrienden worden met... Voedsel. Een steen viel op zijn maag bij dat besef en even beet hij op zijn onderlip. Hij stond niet bovenaan de voedselketen, hij... Hij leefde niet boven hen. Dat kon hij niet toelaten in zijn manier van denken, dat kon hij gewoon niet! Hij snikte even zachtjes en probeerde stabiliteit te zoeken tegen de muur. Hij dacht dat hij weg zou draaien, weg zou vallen. Hij wist niet waarom hij plots aan dat soort dingen dacht! Hij had het nooit echt overwogen om zo te denken maar na al de invallen die buiten de loop waren gebeurd... was het enkel natuurlijk dat hij zo begon te denken right? Een konijn kon ook geen vrienden orden met een wolf.. En heb je ooit een uil en muis in vrede samen iets zien doen. Hij beefde onder de gedachte. hij wilde helemaal niet zo zijn. Zijn gave was het zijn van een roofdier, een monster in zekere zin... Hoe kon hij daar vrede in nemen? Helemaal niet. Zijn vermoeide geest trok hem en zijn dode lichaam nog meer neer... Maar hij bleef maar doorgaan en doorgaan! En dit kind tegenover hem... Hij zou het nooit snappen en hij zou het ook niet over zijn hart kunnen krijgen om het aan hem uit te leggen. Wat moest hij dan zeggen? Dat hij mensen at? Dat hij hem kon opeten op elk moment? Dat hij zijn familie en vrienden kon vermoorden enkel en alleen omdat hij honger had? Dat hij mensen zag zoals... Zij geroosterde kip zagen? Hij probeerde er kalm bij te blijven, hij had een menselijke kant die wist dat het niet ok was, niet normaal... maar er was een kant aan hem die dat wel vond. En ze waren altijd in een bepaalde strijd met elkaar, een intiem gevecht voor de controle over het lichaam. Honger of menselijkheid, mentale of fysieke pijn...? HIj moest steeds kiezen tussen die twee en dat terwijl de ene sterker werd als de ander an het roer stond. HIj wist ook dat hij wel degelijk zichzelf teveel tegenhield. Hij wist dat hij daarom niet te vertrouwen was... Maar hij kende zijn eigen rare, dode lichaam nog niet helemaal...
De kleine jongen nam een stap naar hem toe. De tiener keek hem even aan, zijn ogen nog steeds groot van shock. Alastor wilde geen vrienden om meerdere redenen en eentje ervan was de voorgespelde reden. HIj wilde meteen een stap terug nemen maar... Hij stond al tegen de muur geplakt en kon eigenlijk geen kant op. Seji was ook een heel stuk sneller dan dat hij was. Hij was traag, sloom en de jongen hier voor hem leek sneller te zijn dan de gemiddelde mens. Niet dat Alastor dat door had, maar het was wel zo. Tranen bleven komen... Het was eigenlijk echt een vraag waar ze vandaan kwamen en van wat ze gemaakt waren maar je kon het wel allemaal magisch noemen als sommige mensen in het verblijf dingen konden laten vliegen... ”You have to!” De dode jongen kromp even wat ineen door de toon waarop de ander tegen hem sprak. Hij viel op de grond, tegen de muur gedrukt, alsof hij een poging deed zichzelf door de grond te laten zinken... En dat probeerde hij ook. Hij wilde nu dolgraag door de muur vallen en in een andere kamer eindigen, of zelfs buiten... Of hij zou echt heel graag een willen worden met de decoratie en vloer... Hij wilde dit niet meer horen, hij wilde dit niet opnieuw willen meemaken! Hij werd gek van zichzelf en zijn eigen verleden, zijn eigen handelingen, zijn eigen gedachten! Waarom kon niemand hem ooit eens serieus nemen, zelfs als het duidelijk was dat hij het gewoon niet kon! Hij kon niet verdorie luisteren okay! Waarom leek het zo lastig om gewoon zijn woorden voor waarheid te nemen! Het was zo, het was verdomd zo okay!

Verwoed was hij, over zichzelf en het feit dat de ander iets probeerde dat hij niet kon maken. Hij kon het gewoon niet maken okay en hoe hard hij ook wilde, niks zou helpen. Hij wist het al zo lang en hij wilde gewoon duidelijk zijn. Mensen wegduwen was het beste wat hij kon doen momenteel... ”You say you don’t want to hurt me, but by saying that you don’t want to be friends, you hurt me very bad!” Hij slikte even en zag toen dat er iets veranderde aan de jongen... Er leek iets aan zijn gezicht te veranderen die Alastor langzaam zag als huilen. Het kwam pas laat binnen en met een onzeker gezicht gevuld met schuldgevoel staarde hij nu naar het kind. HIj was niet aardig geweest, hij had een kind laten huilen! HIj was werkelijk waar verschrikkelijk! TOen de woorden dan ook binnen drongen voelde hij zich alleen maar slechter... Hij kon gewoon niet ok... Wat was er nu zo erg aan dat hij niet kon..? Hij was gewoon niet zoals anderen, er waren miljoenen andere mensen in het gebouw die dolgraag de vriend van deze jongen wilde zijn... Daar was hij zeker van... maar hij kon niet een van hen zijn. Alastor was een lijk, hoe kon een lijk in vredesnaam... Oziets doen? Naar een kind toe? Dat was een schande! ”Everyone deserves a friend. You too,” Wel meteen keek de jongen schuin weg en slikte hij even. Hij was op de grond gevallen eerder door het feit dat het alles een beetje teveel werd voor hem... Emotional dan toch. Hij mocht blij zijn dat het fysiek niet te zwaar werd voor em... Dus daar was hij wel tevreden over, iets waar hij toch positief op zou kunnen terugkijken. ”.. Please,” Hij schudde even zijn hoofd en keek op... DE ander had zijn handje tegen zijn gezicht gezet en even slikte de jongen terwijl hij het kind aankeek... Hij wist niet wat hij moest doen om de ander tegen te houden, om de ander... Weg te krijgen... Hij was hulpeloos... Wanhopig...
"I... I'm not normal... Seji..." zei hij even op een licht trillende stem... Hij slikte even en probeerde de dorre smaak in zijn mond weg te krijgen, maar het werkte niet. HIj kon enkel even kijken naar het kitkatkindje, voordat hij zijn ogen weer afweek van hem. "I... I could hurt you.." zei hij even zachtjes waarna hij slikte. "Y... You can't touch me... Please..." zei hij even terwijl hij het handje van zijn gezicht probeerde te halen. "When I make a friend... I... I'll always end up... Hurting them..." zei hij zachtjes. "And... I can't control that..." fluisterde hij er zacht achter. "S... So... Please... I... I only want the best for you..." probeerde hij er zacht achter te plaatsen. Zijn woorden en zinnen, het klonk allemaal als een mess in zijn hoofd... Hij kon ook gewoon niks eh...


keep those demons on a leash


Sean ♥


_________________








Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 20
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Courageous or Stupid?   vr aug 25, 2017 4:20 pm






Alastor leek de afstand te willen behouden. De jongen zette zichzelf tegen de muur aan. Hij had een geschokte uitdrukking op zijn gelaat staan, maar dat weerhield Seji er niet van om door te gaan. Hij zou Alastor niet zomaar laten gaan. Waarom konden ze geen vrienden zijn? Ja Alastor zei dat hij hem pijn zou doen, maar dat kon Seji niet schelen. Hij wou niet de enige vriend verliezen die hij nog maar net had gemaakt. Seji probeerde moedig te zijn en probeerde duidelijk te maken dat Alastor vrienden met hem moest worden, maar emotie overspoelde hen beiden. Alastor zakte op de grond neer tegen de muur aan. Tranen begonnen langzaam in Seji’s ogen te branden. Hij probeerde Alastor te overtuigen, maar uiteindelijk smeekte hij hem. Hij wou hem niet kwijt. Met zijn duim probeerde hij Alastor’s tranen weg te vegen terwijl bij hem zelf de tranen over zijn wangen bleven rollen.

Alastor schudde zijn hoofd naar Seji’s woorden. Snikkend keek Seji hem aan. "I... I'm not normal... Seji..." zei Alastor met een trillende stem. Seji begreep het niet. Iedereen hier was toch abnormaal? Dat was de reden waarom ze zich in het verblijf bevonden. De jongen slikte waarna hij zijn blik weer afweek. Seji keek Alastor wat afwachtend en hoopvol aan. Hij weigerde hem op te geven. "I... I could hurt you.." herhaalde Alastor zachtjes en slikte opnieuw. Seji klemde zijn kaken op elkaar. Hij wou dat niet horen! Hij snapte niet wat Alastor met zijn woorden bedoelde. Op wat voor manier zou de jongen hem pijn kunnen doen? Seji deerde het niet. Het maakte hem niet uit. Hij wou gewoon vrienden zijn! "Y... You can't touch me... Please..." vervolgde Alastor terwijl hij Seji’s hand wou wegduwen.

Seji schudde meteen zijn hoofd en legde koppig zijn andere hand ook tegen Alastor’s gezicht aan. Hij weigerde om Alastor los te laten. Het voelde aan als opgeven en dat wou hij niet. "When I make a friend... I... I'll always end up... Hurting them..." zei Alastor zachtjes. Seji slikte eens. "And... I can't control that..." voegde Alastor er fluisterend aan toe. De jongen leek er erg mee te zitten en wellicht was het ook beter als Seji naar hem luisterde en afstand nam, maar hij kon het niet, hij wou het niet! "S... So... Please... I... I only want the best for you..." eindigde Alastor zijn woorden. Opnieuw schudde Seji met zijn hoofd. ”I don’t care!” reageerde Seji meteen. Opnieuw fel, maar dit kwam door de emoties die hoog opspeelde.

”You’re the third one to tell me what to do and what not to do! But I don’t want to leave you. Even if you hurt me. I don’t care!” ratelde Seji door, even vergetend dat zijn gezelschap wat minder goed tegen geratel kon dan de normale mens. ”I just.. I just.. I just want to be with you.. be your friend!” sprak Seji tussen het snikken door. Hij begon heviger te huilen. Hij zag hoe Alastor al onder hem weg glipte. Nee. Hij wou dat niet. Hij boog naar de jongen toe. Hij legde zijn armen om zijn hals heen. Hij verborg zijn hoofd in zijn Alastor’s hals. ”Please, please, please, please!” snikte Seji terwijl de tranen die op zijn wangen lagen druppelde op Alastor’s schouder en hals. ”Please don’t leave me. Please be my friend,” smeekte hij Alastor opnieuw. ”Please please please,” vervolgde hij. Hij zou doorgaan totdat Alastor zou toegeven. Hij zou hem niet los laten. Hij zou hem niet laten gaan.




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Alastor Amarith
Internet Explorer
Internet Explorer
avatar

PROFIELAantal berichten : 153
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 29-06-17
Accounts : Melvin, Levi, Alastor, Riven, Matthew, Sean, Chinchilla, Tawnee

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Zombie
Uiterlijke leeftijd: 15 y/o
Quote: The dead should be dead, they can't love, that's why they're dead

BerichtOnderwerp: Re: Courageous or Stupid?   za aug 26, 2017 8:21 am




lack of passion


Het was duidelijk in dit scenario dat Alastor helemaal niet kon omgaan met kleine kinderen... Hij was namelijk zelf nog een soort klein kind. Hij was mentaal zoveel achter op andere mensen, zelfs toen hij nog niet dood was. Het had dus niet echt iets temaken met het feit dat hij aan het rotten was... Of wel? Geen idee eigenlijk. Hij slikte echter even... Emotioneel was hij heel instabiel en hij was ook onwijs onschuldig op zoveel vlakken. Wat Alastor ook zei op dit moment, tho, leek helemaal niet te helpen bij de ander. Hij was maar bezig met zijn hoofd te schudden en de jongen kon enkel denken aan dat hij gewoon niet inzag wat het probleem was. De dode jongen kon het hem niet kwalijk nemen, hij zag er op het eerste zicht vrij normaal uit right? Dus wat was het probleem dan? Hij wist het gewoon niet en kantelde zijn hoofd wat waarna hij even zijn tanden op elkaar klemde... Hij probeerde het allemaal in te houden, maar boos... Dat kon hij niet zijn. Dat was een emotie die Alastor waarschijnlijk nog nooit had gevoeld. Hij had verdriet en hij had angst, maar nog nooit was woede een deel geweest van hem. En nu, nu probeerde hij het op te wekken, alsof het gewoon een switch was die je gewoon kon omdraaien en dan was het er, maar zelfs hij wist dat dat niet zou werken. Hij probeerde dan maar boos te worden op zichzelf, maar hoezeer hij ook dingen boven haalde om de emoties op zichzelf los te laten... Hoe banger hij van zichzelf werd. Hij voelde zich geen enkel beetje boos, enkel diep teleurgesteld in zichzelf... En ook gewoon heel erg verdrietig en slecht. Hij voelde zich immens slecht eigenlijk.. Alsof hij alles verkeerd deed... hij had een kind laten huilen; een klein kind... Eentje die hem gewoon te vriend wilde houden... Hij was echt een slecht persoon, hij verdiende dit leven niet. Hij verdiende onder de grond te liggen met al de andere lijken die zoals hem waren. Hij beet even op zijn onderlip om een gesnik te onderdrukken. Hij wilde niet meer janken. Hij was de oudste hier... Dus dan was het zijn job te doen wat hij moest doen right? Hij wist eigenlijk niet zo goed hoe je met kids moest omgaan maar Alastor kon een poging wagen natuurlijk. Hij zou persoonlijk gewoon zien wat hij zelf het beste zou aanvaren... Maar Seji was helemaal anders dan hem. Hij was onzeker en zou... Als hij in Seji's schoenen stond, waarschijnlijk meteen opgegeven hebben. Dat was het verschil tussen hen.
Toen Alastor een hopeloze poging waagde om het handje van de ander weg te duwen, reageerde deze enkel door zijn andere hand ook tegen zijn hoofd te leggen. Hij kneep even zijn ogen dicht en slikte, helemaal niet klaar zijnde voor de plots reactie van de ander die hij zojuist had uitgevoerd. Alastor had immers gehoopt dat de ander gewoon zou loslaten. Maar de kleine had duidelijk andere plannen dan dat. Stilletjes verstijfde de jonge tiener dan ook... Hij was stil, durfde zijn mond niet te openen op de actie die de ander had uitgevoerd. Niet nadat hij was uitgesproken na een rij heldere woorden. De uitleg was toch wel kristalhelder geweest... Dus het kon gewoon niet anders dan dat de ander hem geloofde right? Hem voor het zekere nam rightie? Oh... Wat had hij het mis... ”I don’t care!” Klonk er meteen van de jongen af op een toon die fel en schril in zijn oren klonk. Wel meteen kromp de dode jongen wat ineen terwijl hij de kleinere gast aankeek met schuldbewuste en licht bange ogen. Hij wist niet goed wat te zeggen. Door de actie en het geroep was hij stil en onzeker geworden en hij wist niet wat hij moest doen tegenover een jong kind. Hij was duidelijk mentaal sterker dan dat hij was. Of niet zo zeer... Geen idee... De hersens van de zombie waren kapot en daardoor waren zijn emoties al een hele opdracht. Daarbij, zoals eerder vermeld, had Alastor altijd een opvallende emotionele achterstand en leek hij een stuk gevoeliger te zijn dan zijn leeftijdsgenoten. Hij wist zelf niet waarom dat was, maar het was zo. ”You’re the third one to tell me what to do and what not to do! But I don’t want to leave you. Even if you hurt me. I don’t care!” De lange zin kwam helemaal niet binnen, maar de luide tonen wel. Het maakte hem onzeker over zichzelf, alsof hij het nog niet genoeg was... En hij staarde daardoor enkel met grote ogen naar de jongen. Hij was niet meer echt aan het huilen, hij had dat namelijk even gedaan uit schok... Het kind die echter zijn handen langs zijn gezicht had geplaatst was wel nog steeds aan het huilen en Alastor vroeg zich af of dit echt allemaal door hem kwam? Had hij dit gedaan? Was hij gaan huilen omdat hij was gaan huilen of had het een andere oorzaak? Onzeker keek hij even naar de ander. Hij wist het echt niet.

”I just.. I just.. I just want to be with you.. be your friend!” Klonk er van de jongen af... De dode gast had zich even ingespannen en een poging gewaagd om weg te komen van het kind. Niet dat hij het kind haatte of iets in die aard, het was eerder dat hij gewoon weg moest voordat dit uit de hand liep... Natuurlijk... Maar er gebeurde iets wonderbaarlijks. De ander sloeg zijn armen om zijn nek heen en duwde zich tegen hem aan... Alsof hij hem een knuffel gaf. HIj slikte even verbaasd en verstijfde. Hij wist namelijk niet goed aan wat hij dit verdiend had. ”Please, please, please, please!” Klonk er nog van het jongetje af. Alastor had een schuine blik gericht op het jong dat aan zijn nek ging. Hij voelde de warme tranen tegen zijn onnatuurlijke koude huid en probeerde zich even in te houden... Hij kon niet nu de ander wegduwen of like iets anders gaan doen wat ongelofelijk dom was... Nee, hij zat er gewoon stil te zijn, bijna afwachtend. Zijn ogen verzachten wat toen de woorden van helemaal eerder door kwamen. Hij meende dat toch niet? Nja, Alastor had het besef niet dat het maar een kind was, dat het geen logische dingen kon maken. Dat het niet zijn veieligheid tegen een spel kon afwegen. Dat zag de jongen niet in. Hij dacht gewoon dat hij oprecht was, wat Seji ook was... Maar... Hij kon het niet laten dan dat in zijn achterhoofd te horen maar... Hij wilde dat niet horen! Hij schudde even lichtjes en langzaam zijn hoofd om die gedachten uit zich te halen, wat een stom idee. ”Please don’t leave me. Please be my friend,” Klonk er smekend van het kind af. ALastor keek even voor zich uit en staarde kort naar de muur tegenover hen... Wat een mess was dit geworden, niet? Wat een domme, domme mess! En het kon zo'n simpele dag zijn maar nee... Nee! Hij moest weer komen en alles verpesten! Altijd. Hij haalde even diep adem en zuchtte, ondanks dat er weinig lucht echt zijn lichaam binnen was gekomen... ”Please please please,”
Er viel een stilte, een lange stilte over hem... Hij leek niet echt in gedachten verzonken te zijn, maar dat was hij wel degelijk. Je kon niet zien aan hem wanneer hij echt aan het denken was... Aangezien hij constant zijn hersens aan het werk moest laten gaan. Soms kwam een fractie van een reactie tot stand midden in de tijd dat hij eigenlijk nodig had... maar nu leek hij echt na te denken aan een goed antwoord, een zinnig antwoord. Eentje die hun beide tevreden kon stellen. Hij was niet de slimste, nee, zelfs als hij de tijd ervoor zou krijgen. Hij scoorde onder het gemiddelde van de studenten toen hij nog niet dood was en eindigde altijd als laatste in de klas met meestal een buis. Niet dat hij er veel om gaf, zijn ouders gaven er ook niet veel om. Zij widlen liever hun woede uitwerken op de kleine jongen... Het had hem een beetje kapot gemaakt... Want vanaf dat punt had Alastor liefde gevonden in de slagen van zijn ouders. Misschien dat hij ook liefde terug kon vinden als hij weer slaag zou krijgen... maar hij betwijfelde het. Slagen waren niet hetzelfde als een schotwonde of een steekwonde... Echt niet. Stil haalde hij even wat lucht binnen zodat hij kon praten met de ander, na een minuut of twee van niks te doen leek hij eindelijk te weten wat te zeggen. "Okay..." zei hij zachtjes. "But you have to promise me one thing..." zei hij even terwijl hij een hand op het hoofdje legde van de jongen en deze aaide... Hij sloeg zijn andere arm beschermend om de kleine jongen heen en haalde wederom diep adem terwijl hij hem door zijn haren aaide. "When I don't... Seem like myself... Just... run... okay?" zei hij zachtjes tegen de jongen. "I'll be okay... So... You don't have to worry about me..." zei hij zachtjes... "If you promise me that... i'll be your friend..." zei hij rustig. Het was een voorzorg, echt, maar hij kon niks anders dan dat zeggen. "I'm sorry... for hurting you... I... I really wanna be friends.... I just..." hij haalde even trillerig weer adem... "You could say... that I'm a bit traumatized by my past..." murmelde hij zachtjes tussen zijn lippen door. Hij staarde stil naar de vloer, terwijl zijn armen om de jongen bleven. Hij wist niet zeker of het wel zo slim was dit te zeggen tegen een klein kind... maar het was zijn beslissing geweest... Zijn eerste beslissing, eentje waar hij niet te lang bij wilde stilstaan...


keep those demons on a leash


Sean ♥


_________________








Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 20
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Courageous or Stupid?   za aug 26, 2017 12:20 pm






Alastor zei hem dat hij uit zijn buurt moest blijven. Dat Alastor hem pijn zou doen, maar Seji boeide het niet. Het maakte hem niet uit of Alastor hem pijn zou doen of niet. Of hij gevaarlijk was of niet. Hij wou de jongen niet kwijt, niet al zo snel. Dat was niet eerlijk! Seji had dan ook besloten om Alastor niet zo gemakkelijk los te laten. Hij legde zijn armen om Alastor’s hals heen en begroef zijn hoofd in zijn hals. Hij voelde Alastor’s koele huid tegen het zijne, maar het voelde desondanks het rare lichaamstemperatuur toch vertrouwelijk aan. Tranen rolden over zijn wangen en maakte zich los van zijn gezicht om vervolgens op Alastor terecht komen. Seji had er geen baat bij. Het enige wat hij nu wou, was voorkomen dat Alastor hem achterliet. Zo begon Seji weer te smeken. Hij zou er alles voor over hebben om vrienden te worden met Alastor. Alsjeblieft, het mocht niet zo snel al eindigen.

Er kwam niet meteen een reactie van Alastor. Een stilte viel. Wetend hoe Alastor eerder had gereageerd op de vele woorden, besloot Seji nu wijselijk zijn mond te houden. Hij snikte enkel nog terwijl hij zijn ogen dicht geknepen hield en zich strak tegen Alastor duwde. Hij bleef dan ook dicht tegen Alastor aan zitten. Hij wou niet dat Alastor hem plots kon ontgaan. Nee Alastor zou Seji van hem af moeten trekken, wou hij weg willen komen. "Okay..." klonk het uiteindelijk zachtjes. Seji opende zijn ogen half. Hoorde hij dat correct? "But you have to promise me one thing..." zei Alastor terwijl hij een hand op Seji’s achterhoofd legde. ”Anything!” fluisterde Seji meteen. Hij kroop haast automatisch nog dichter tegen Alastor aan zodra hij een arm om zijn lichaam voelde. Hij voelde vingers door zijn haren glijden. Desondanks alles begon Seji toch zachtjes te spinnen. Het voelde fijn en vertrouwd aan.

"When I don't... Seem like myself... Just... run... okay?" stelde Alastor de eis. Hij sprak zachtjes. Seji keek op van die woorden. Hij wist niet wat Alastor bedoelde met zijn woorden. Ergens wou Seji ernaar vragen, maar hij wou niet twijfelen over zijn beslissing. Alastor mocht niet twijfelen over zijn beslissing. "I'll be okay... So... You don't have to worry about me..." legde Alastor zachtjes verder uit. Het klonk niet erg zeker. Seji zou dan ook niet zeker weten of hij Alastor zomaar achter kon laten als hij Alastor anders aan trof. Waarschijnlijk zou hij Alastor terug proberen te krijgen. "If you promise me that... i'll be your friend..." eindigde Alastor zijn voorwaarden. Meteen knikte Seji. ”I promise. I will. I promise,” beloofde Seji meteen, ook al zou Seji die belofte breken zodra de tijd zou aanbreken dat hij Alastor echt zou aantreffen als hij niet zichzelf was.

Seji begon wat luider te spinnen. Hij was blij. Meer dan blij. Hij had eindelijk een vriend gemaakt! Alastor haalde hem uit zijn blije gedachten. "I'm sorry... for hurting you... I... I really wanna be friends.... I just..." begon Alastor, waarna hij trillerig adem haalde. Seji keek wat op, maar wou zijn hoofd niet verwijderen uit Alastor’s hals. Het voelde fijn aan om zo bij hem te zitten. "You could say... that I'm a bit traumatized by my past..." eindigde Alastor zachtjes zijn zin. Seji hief toch wat zijn hoofd op om Alastor aan te kijken, maar de jongen had zijn blik afgeweken naar de grond. Seji glimlachte langs zijn tranen heen. ”It’s alright,” reageerde hij op Alastor’s eerste woorden. ”And don’t worry about the past. We’ll make a great future! With a good friendship, Torri!” stelde Seji Alastor enthousiast gerust met de bijnaam die hij zojuist had bedacht voor zijn nieuwe vriend.




_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Courageous or Stupid?   

Terug naar boven Go down
 
Courageous or Stupid?
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Wat als...?
» Stupid mistake// open

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: g a r d e n s
-
Ga naar: