Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Guns N' Roses

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Guns N' Roses   di jul 25, 2017 1:12 am

Zodra ze haar sneakers had aangetrokken en de timer op haar mobieltje had aan gezet begon ze te rennen. Van het trappetje voor de deur van het huis naar beneden richting het strand. O wat wilde ze nu graag naar het strand! Het was toch niet gezond om zolang opgesloten te zitten in zo'n rot villa! Oke, Laurice was super blij dat ze hier in de lus mocht zijn en was echt bijna alleen maar aardige mensen tegengekomen, maar het was haar echt te veel geworden op dit moment. Ze had de hele nacht in haar bed lopen woelen onder het benauwende gevoel dat ze kreeg. Alsof zelfs de rand van haar slaapshirt haar had geprobeert te wurgen. Ze wist dat het dom was om naar buiten te gaan. Dat was ook de reden dat ze het daarbinnen ook al zolang had volgehouden, maar nu kwam het er allemaal in één keer uit. Ze was er helemaal klaar mee! Het was dan wel half vier 's ochtends, maar er was net genoeg licht buiten om dingen van elkaar te onderscheiden. Ze rende hard en voelde haar dolk in de band rond haar bovenbeen gedrukt zitten. Die fucking monsters! Godverdomme! Ze was zo pissed! Kom dan godverdomme! O god, konden ze nou maar gewoon iets doen! Bam! Even die beesten neerknallen en verder gaan met hun levens, maar nee, ze moesten opgesloten zitten, terwijl die wezens vrij de ruimte hadden. Het was niet eerlijk! Hadden de rollen niet omgewisseld moeten zijn? Iemand die Laurice had zien rennen had misschien gedacht dat ze echt de tuin zou verlaten, maar in plaats daarvan boog ze af zodat ze in ieder geval in de buurt van het huis zou blijven. Het was al zo donker en zo dom was ze nou ook weer niet. Ze moest gewoon zo nodig ontladen! Al was het maar voor even! Zoveel gevoelens waren de laatste tijd bij haar los gemaakt, maar ze had nauwelijks de ruimte gehad het te kunnen verwerken. Laurice had die ruimte van tijd tot tijd zo hard nodig! Al die emoties en gedachten die ze had stapelden zich anders razendsnel op, wat er bij haar zeker een hele boel waren. Ze voelde hoe de wind langs haar wangen gleed terwijl ze met een grote vaart de bosrand benaderde. Hoeveelste rondje was dit? Ze had echt geen idee meer. Ze ging razend snel en legde er al haar energie in. Ze had gisteren na proberen te denken over haar ouders... Dat was eigenlijk de grootste reden dat ze vannacht geknapt was. Terwijl ze rond rende hoorde ze Olivia's lieve woorden van de avond dat ze haar had leren kennen. Het was zo'n fijne avond geweest! Hun vriendschap was eigenlijk tot nu toe haar grootste hou vast geweest. Het meisje was ook nog maar de enige aan wie Laurice zoveel van zichzelf had durven laten zien. De gesprekken van die avond waren echter wel ontzettend diep geweest en veel van de moeilijke dingen die toen omhoog waren gekomen had het helderziende meisje nog opzij gezet voor later. Met al die lieve mensen had ze zich goed groot kunnen houden, maar gisteren was ze iemand tegengekomen die eigenlijk maar heel weinig op haar ouders had geleken en toch was er iets getriggerd. De manier waarop de persoon haar had aangekeken... Ze had zich de hele dag nog in weten te houden omdat ze er niemand mee tot last wilde zijn, maar het was als een tijdbom! Nog veel meer rondjes had ze rond de tuin afgelegd terwijl de herinneringen door haar hoofd waren blijven vliegen. Olivia had gezegd dat het goed zou kunnen zijn dat haar ouders haar tekort waren geschoten... Laurice had er helemaal niet over na durven denken. Ze had zich er slecht om gevoeld om dat überhaupt maar door haar hoofd te laten gaan. Dat shitterige, onzekerige gevoel! God! Ze was er zo ontzettend klaar mee! Maandenlang had het haar nog meer dan normaal zitten treiteren. Vooral door het afkicken had ze er zo mee rond gelopen. Het leek haar wel vanbinnen aan te vreten! Het was er zo sterk, en overal, ze kon gewoon niet meer! Kon ze het maar uitzetten of iets! Nog steeds bewogen haar benen zich in een rap tempo, maar langzaam begon ze moe te worden. Een paar tranen waren over haar wangen gegleden terwijl ze herinneringen van haar ouders door haar hoofd had laten gaan. Ze besefte dat het eigenlijk bijna alleen maar vervelende herinneringen waren. Toen ze heel klein was hadden ze nog wel eens ietsjes gelachen om haar 'fantasie', maar vaak zag ze hen niet omdat ze altijd zo druk bezig waren geweest met hun bedrijf. Het ontvangen van al die rijke mensen van status. Dat was allemaal niet voor kinderen geweest. Niet voor kinderen als zij in ieder geval. Later, toen ze ouder werd, werd het alleen maar erger. Laurice probeerde zo goed na te denken, er moesten toch wel wat goede herinneringen zijn? Ze had het gedrag van haar ouders nooit in twijfel getrokken, tuurlijk hadden ze niet met haar om willen gaan als zij zo onuitstaandbaar was... Maar voor het eerst ging er de vraag in haar hoofd spelen of een goede ouder zijn kind al zo zou hebben afgesneerd en gestraft op zo'n jonge leeftijd. De ijzige, boze ogen van de toen nog zo grote mensen stonden op haar netvlies gebrand. Fuck! Het voelde zo shit! Uiteindelijk kwam Laurice hijgend, langzaam tot stilstand en sloeg haar armen uit onmacht tegen de dichtst bijzijnde boom. en nog een keer en nog een keer. Kon ze de pijn die ze vanbinnen voelde maar voelen aan de buitenkant. Dan zou ze er tenminste makkelijk iets aan kunnen doen. Weten dat het voorbij zou gaan. Snikkend liet ze zich langs het grove hout naar beneden zakken en kwam langzaam tot rust... Wat de fuck was ze eigenlijk aan het doen? Ze was verder van de tuin afgedwaald dan dat ze had gepland... Met haar grote, nog iets natte ogen keek ze nu naar boven en om zich heen. Dat was ook nog zoiets... Wat the fack voor gevaren waren hier allemaal wel niet. Nu besloop haar toch wel lichtelijk iets van angst. Ze hoorde zelfs de vogels niet fluiten... Was dat normaal 's nachts? Ze wist hoe serieus het gevaar was. Keek maar naar Effy, en die andere jongen die zijn oog had verloren. Ze was wel dapper, maar zeker niet dom. Ze wist maar al tegoed dat ze nauwelijks iets tegen zo'n groot kwaad wezen kon maken... In het gesticht had ze wel voor zichzelf leren zorgen... maar het gevaar dat hier schuilde was zoveel groter... Ze kon er niet tegen zich er zo verweerloos tegenover te voelen. Ze zou maar beter snel weer terug gaan. Haar longen brandden nog steeds van de impulsieve actie van daarnet. Het was zo ontzettend fijn geweest om weer even te rennen! Nu moest ze echter ook wel echt weer terug. Voorzichtig stond ze op toen ze opeens vlak achter zich een takje hoorde kraken. Meteen greep ze naar de dolk en draaide zich vliegens vlug om, waarbij ze haar belager met haar onderarm klem zette tegen de boom en haar dolk met de andere hand bij zijn keel legde. Waren die wight wezens niet in mensen vorm?

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
JR
Satan's Kid
Satan's Kid
avatar

PROFIELAantal berichten : 97
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 18-02-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~JR Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Satan's daughter - Grim Reaper
Uiterlijke leeftijd: 18 years
Quote: I am a GOOD girl.

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   wo jul 26, 2017 2:20 pm




I am a GOOD boy.


Genietend van de koele avondlucht, lag JR onder een boom. Hij lag daar met enkele wapens die hij ongeveer een week geleden had gekocht net buiten de lus. Het was moeilijk geweest om de wapens te krijgen. De mensen deden er zo moeilijk over en JR snapte niet waarom. Het kon enkel mensen vermoorden, wat was daar zo erg aan? JR had erom geklaagd, maar het klagen was gestopt zodra hij met een tas vol met wapens terug was gekeerd naar het verblijf. Hij had meteen alles uitgepakt wat leidde tot een totale chaos in zijn kamer. Vervolgens had hij zich gericht op het wapen waar hij het meeste naar uit keek. Het geweer. De eerste keer dat hij het voorwerp had gebruikt, had het hem neer weten te slaan, maar zodra hij het nogmaals had geprobeerd, begon hij de smaak te pakken te krijgen en ging het ook steeds beter. Sindsdien was hij niet meer te stoppen met het gebruiken van de wapens. Het gaf hem een vreemd gevoel dat anderen zouden beschrijven als adrenaline, maar JR was daarvoor nog te mens onbekend.

Vannacht had hij geen zin in slapen gehad. Als Grim Reaper had hij nog nooit geslapen. Nu hij in een mensenlichaam zat moest het wel, maar hij sloeg het nog liever over. Het zorgde ervoor dat zijn slaapritme niet helemaal goed was maar ja. Vannacht wou hij liever zijn wapen vaardigheden verbeteren. Niet iedereen was even blij met het lawaai dat het met zich meebracht, maar dat waren dezelfde mensen die ook al hadden geklaagd om zijn harde muziek. JR besloot die mensen te negeren. Maar toch had hij deze nacht nog geen kogel afgeschoten. Hij genoot voor nu enkel. Waarom gingen mensen in hemelsnaam slapen op het moment dat de lucht het lekkerste aanvoelde? Ondertussen ontrok de duisternis zich van het bos en begon de zon voorzichtig door te komen. JR keek op. Kennelijk was het tijd om terug te gaan. Hij wou het ontbijt immers niet missen. Hij hield van mensen. Hij wou voor geen goud het moment van de dag missen waarop iedereen samen kwam.

Hij liep langs de bomen terug richting het verblijf. Echter kon hij nog niet in de buurt komen of hij zag plots iets scherps en glanzend op zich afkomen. In een reflex haalde hij zijn scythe tevoorschijn en hield het ter verdediging voor zich. Een korte klap was te horen. JR’s blik ging naar de persoon die de dolk vasthield. Hij keek licht verbaasd. ”Good morning!” begroette hij haar vrolijk. Hij liet zijn scythe iets op zij gaan zodat ze elkaar beter aan konden kijken. ”What are you doing so early in the morning?” vroeg JR haar met een glimlach.



_________________

I'm very carefull. My target is only you.
I'll count the seconds and bam bam bam.
Perfect, Reload.

X THEME X

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t254-jr
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   do jul 27, 2017 12:34 am

Laurice was bewust geworden van het grote risico dat ze liep over de grens van de bosrand. De spanning had ze al een beetje op voelen komen naarmate ze zichzelf de lichtte angst aan had gepraat en snel had ze weer naar huis willen gaan. Door het minste geluid dat ze dan ook achter zich hoorde was ze vliegensvlug in actie gekomen door de adrenaline. Ze had maar lukraak gericht toen ze voelde hoe ze iemand hard tegen de boomstam had gedrukt. De dolk die ze dreigend richting de keel had willen leggen werd met een klap van staal op staal opgevangen. Fuck, niet snel genoeg. Ze keek recht in de verbaasde ogen van een Aziatische jongen die ze al wel eens vaker in het huis rond had zien lopen. Snel nam ze de jongen in zich op. What the fuck? Een fucking slachtmes... Zo'n ding dat je alleen maar zag in verlepte plaatjes van de dood. ”Good morning!” Hij scheen het in ieder geval leuker te vinden dan zij. Terwijl ze hem boos aankeek durfde hij zijn slachtvoorwerp iets naar de zijkant te brengen, wat zijn keel technisch gezien kwetsbaarder maakte voor Laurice haar dolk, die ze niet zomaar liet zakken. ”What are you doing so early in the morning?” Was hij niet ook maar een beetje bang voor haar? Het zorgde er alleen maar voor dat ze hem nog vervaarlijker aankeek. Was hij zo vrolijk omdat ze hem niets kon maken? Of was hij gewoon een gestoorde idioot? "Who are you?" siste ze lichtelijk dreigend. Hoe kon ze weten of hij een wight was? Hoe kon ze zo slecht voorbereidt zijn op deze situatie? Ze had gehoord dat iedereen in het huis een wight kon zijn. Ze zagen er immers normaal uit behalve... "Could you like, put your finger in your eye and move it around so I can see if you're wearing lenses?" zei ze terwijl ze haar grip lichtelijk losser maakte om hem de kan te geven zich te bewijzen. Als het een normaal kind was zou dit super raar zijn, maar hij moest het maar begrijpen. Welke sukkel besloop er ook iemand op deze plek om deze tijd? Met zijn vrolijke smoel! Als het een wight was zou ze het snel genoeg aan zijn reactie merken. In dat geval kon ze hem snel genoeg de keel doorsn... Jeez! In het gesticht had ze geleerd zich te verdedigen, maar die gekken scheten het al veel eerder in hun broek.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
JR
Satan's Kid
Satan's Kid
avatar

PROFIELAantal berichten : 97
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 18-02-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~JR Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Satan's daughter - Grim Reaper
Uiterlijke leeftijd: 18 years
Quote: I am a GOOD girl.

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   do jul 27, 2017 4:26 pm




I am a GOOD boy.


JR had verbaasd opgekeken zodra iemand plots naar hem toe stak, maar hij wist zichzelf snel te kunnen verdedigen. Hij zette de tegenaanval niet meteen in. Immers had zijn vader hem duidelijk gezegd dat hij niet te veel mensen mocht vermoorden. En zodra hij zag dat er een lieve jongedame achter de dolk zat, werd zijn humeur spontaan beter. Hij herkende haar als één van de mentoren die rond liep. Een aardig meisje. Zo had hij het gehoord. Hij had zelf nog niet het genoegen gehad om met haar te praten, tot nu. Met zijn eeuwige enthousiasme en vrolijkheid begroette hij haar. Een begroeting die hij niet terug kreeg. Hmm. Dat was jammer. Hij schoof zijn scythe iets op zij zodat ze elkaar beter konden aankijken. Iets waar zij verbaasd over leek te zijn. JR besloot er niks van te denken en vroeg haar wat ze hier zo vroeg in de ochtend deed.

"Who are you?" siste ze bedreigend. JR keek verbaasd op. Waarom vroeg ze het op die manier? JR kantelde zijn hoofd op een vragende manier, besloot de vraag te beantwoorden. ”JR! Nice to meet you,” sprak JR met een glimlach. ”What is your name?” vroeg JR op zijn beurt met enige trots. Ja hij had inmiddels geleerd hoe een basis gesprek met een mens was. Zo kon hij zelf een gesprek beginnen en zich nu voorstellen. Hij wist dat hij de goede vervolg vraag had gesteld, maar de jongedame leek er niet blij mee te zijn. Had hij dan toch wat verkeerds gedaan? Had hij een stap overgeslagen of was hij iets belangrijks vergeten? "Could you like, put your finger in your eye and move it around so I can see if you're wearing lenses?" vroeg de dame haar. JR was met stomheid geslagen. Voor een moment keek hij haar ook alleen met een vragende, verwarde blik en open mond aan. ”What?” zei hij uiteindelijk op een zachte toon.

”Did I do it wrong again?! I tried so hard to be human! For fucks sake!” riep JR nu gefrustreerd uit. Ja vloeken had hij ook geleerd. Je had ook een ‘god darnnit’, maar om God nu op zijn donder te geven daarvoor vond JR wel heel ironisch. Daarbij was hij zelf de zoon van Satan en wist hij niet of zijn vader het op prijs zou stellen als hij de scheppers naam in zijn mond nam. JR besloot uiteindelijk maar te doen wat de jongedame vroeg. Hij snapte niet waarom hij het in hemelsnaam moest doen, maar als het uiteindelijk zou leiden naar een gesprek, dan had hij het ervoor over. Hij liet de scythe met een hand los en stak zijn vinger zonder aarzelen in zijn oog. Fuck dat deed pijn! Ja.. JR had ook nog niet veel pijn beleefd met zijn menselijke lichaam. Hij moest er erg aan wennen en prompt een vinger in je oog steken had JR nog niet gedaan. Tot nu. JR’s oog begon te bloeden van de kracht die hij zelf er achter had gezet. Hij hield zijn hand pijnlijk voor zijn oog. ”Darn.. Why would you want me to do that?!” vroeg JR nu dan ook gefrustreerd. Hij was niet snel gefrustreerd of geïrriteerd, maar hij snapte nou eenmaal niks van deze situatie en hij was klaar met niks snappen van die stomme mensen!



_________________

I'm very carefull. My target is only you.
I'll count the seconds and bam bam bam.
Perfect, Reload.

X THEME X

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t254-jr
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   do jul 27, 2017 11:04 pm

Dreigend had Laurice de jongen gevraagd wie hij was. Als hij een wight was zou ze hem echt iets aandoen! De jongen had zijn hoofd iets schuin gehouden alsof hij er niets van snapte. Was hij dom ofzo? ”JR! Nice to meet you. What is your name?” Meende hij dit nou serieus? Laurice bekeek hem als een boek dat met te kleine letters geschreven was, zodat je je goed moest concentreren om het te kunnen snappen. Ze had hem gevraagd te laten zien of hij lenzen droeg. Dan was ze meteen van het raadsel af. ”What?” vroeg de jongen nadat zijn mond even open was gevallen van verbazing. You heard me, fucker! had ze geïrriteerd willen zeggen, maar haar ogen leken het voor haar te doen. Ze zou echt niet zomaar in dat schijnheilige gedoe trappen!

Nu verdween eindelijk dat vrolijke van zijn smoel en maakte plaats voor irritatie. ”Did I do it wrong again?! I tried so hard to be human! For fucks sake!” Laurice keek nu verrast op. "God damnit!" fluisterde ze. Ze had verwacht dat wights toch wel wat slimmer waren geweest dan dit... Hij zei eigenlijk gewoon letterlijk dat hij niet menselijk was. Ze kon het bijna niet geloven, waardoor het even duurde voordat ze in actie wou komen. Ze wou net haar dolk opgehouden om de jongen een harde klap tegen zijn hoofd te verkopen toen hij een hand richting zijn oog bewoog en deed wat ze gevraagd had. Ze zuchtte van opluchting en liet haar dolk meteen zakken, waarna ze snel een stapje achteruit deed. Fieuw! Dat was close. Hoe kon dat joch zo dom zijn? What the fuck was hij nu aan het doen trouwens? Ze schok toen ze merkte dat hij het niet bij wrijven in zijn oog liet. "O my god, stop! I believe you, it's oke!" Jeez! Zijn oog was gewoon gaan bloeden van de kracht waarmee de jongen bijna zijn oog uit stak. ”Darn.. Why would you want me to do that?!” vroeg de jongen gefrustreerd toen hij stopte en zijn hand voor zijn oog hield. Laurice bedacht zich dat de jongen misschien wel een verstandelijke achterstand had. Hoe kon hij zo... zo zijn als hij was? Meteen voelde ze zich lichtelijk schuldig, maar ja, wat had ze anders moeten doen? Met grote geschokken en bezorgde ogen keek ze hem aan. "I wanted to see if you are a wight... You are not meant to be here and aspecialy not at this time of day, you know?" alhoewel ze nog steeds wel in een wat slechte bui was sprak ze hem nu aardig en bezorgd aan aangezien ze niet wist wat hij voor mentaal iets had. Bij een volwassener persoon was ze waarschijnlijk echt boos geworden. Ze stopte haar dolk weg en keek hem toen weer bezorgd aan. "Are you alright?" vroeg ze nu wat voorzichtiger. Hij zou toch niet huilend naar Bluebonnet rennen toch? Dan was ze zo genaaid! En sowieso zou ze zich dan ook wel een beetje schuldig voelen.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
JR
Satan's Kid
Satan's Kid
avatar

PROFIELAantal berichten : 97
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 18-02-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~JR Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Satan's daughter - Grim Reaper
Uiterlijke leeftijd: 18 years
Quote: I am a GOOD girl.

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   vr jul 28, 2017 11:54 am




I am a GOOD boy.


JR had zijn beste beentje voor gezet om een leuk gesprek te hebben met de jongedame, maar ze deed veel te raar. Alsof hij een vijand was. Alsof hij haar iets wou aandoen. Terwijl zij degene was die een dolk op hem had gericht in eerste instantie. Nonetheless zou JR er alles aan doen om een gesprek te krijgen met de lieftallige dame! Om die reden had hij gedaan wat ze van hem vroeg. Zonder enige genade stak hij zijn vinger in zijn oog. Meteen sloeg hij zijn hand pijnlijk voor zijn oog. Darn dat deed pijn. Hij voelde bloed langs zijn vingers glijden. "O my god, stop! I believe you, it's oke!" riep de jongedame uit. JR keek de dame met zijn goede oog aan. Hij snapte niet waar ze het over had. Wat had hij zojuist bewezen? Hij sprak zijn frustratie nu ook uit. Waarom liet ze hem dit in Satan’s naam doen?

De jongedame keek hem met grote, geschrokken ogen aan. "I wanted to see if you are a wight... You are not meant to be here and aspecialy not at this time of day, you know?" legde ze uit. JR trok een wenkbrauw op. ”Wight?” herhaalde hij vragend. Een begrip dat hij nog niet kende. Hij richtte zich op de woorden die hij wel begreep. ”Still! You’re not meant to be here at this time of the day, but you’re here too! Right? I didn’t make you stab yourself in the eye!” vervolgde JR verontwaardigd. Voor hetzelfde geld was zij een wight. Het kon hem niet schelen. Zolang ze maar gezellig konden praten. Dan maakte het hem niet uit wat je was.

Eindelijk stopte ze de dolk weg. "Are you alright?" vroeg ze hem voorzichtig. JR keek haar aan. Oh dus nu was ze wel vriendelijk. JR slaakte een zucht. Met die irritatie en frustratie kwam hij ook nergens. Hij liet zijn hand zakken, maar hield zijn oog dicht. Het bloed droop in een klein sliertje langs zijn gezicht. Met een handomdraai verdween scythe weer. ”Yeah I’ll be fine. It’s just the pain that I’m not used to,” legde JR uit, schouderophalend. ”So what were you doing here?” vroeg JR nu, alsof er niks aan de hand was. Hij dacht dat hij eindelijk het gesprek kon hebben waar hij op had gehoopt.


_________________

I'm very carefull. My target is only you.
I'll count the seconds and bam bam bam.
Perfect, Reload.

X THEME X

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t254-jr
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   zo jul 30, 2017 11:09 am

De gek had zijn vinger hard in zijn oog gepord in plaats van het zacht rond te bewegen. Laurice kreeg er al bijna rillingen van op haar rug. Het bloed droop er zelfs vanaf. Snel had ze uitgelegd waarom ze het hem gevraagd had, want hij leek er niets van te snappen. Zelfs haar verklaring maakte het niet eens echt helderder in dat koppie van hem. Blijkbaar wist hij nog helemaal niet wat een wight was en dat maakte dat Laurice het iets beter snapte. Ze had de informatie ook nog niet lang geleden opgezocht. Normaal gesproken zou de huisbazin echter dat werk moeten doen. "Didn't Bluebonnet tell you?" vroeg ze dan ook aan de nog chagrijnige jongen. Nog steeds was het super dom van hem om hier te komen. Er was immers duidelijk bekent gemaakt dat je hier groot gevaar liep. Al wist je niet over wat voor gevaar ze het hadden, dan nog! Dan ging je het opzoeken! ”Still! You’re not meant to be here at this time of the day, but you’re here too! Right? I didn’t make you stab yourself in the eye!” Laurice grinnikte iets wat duister. "Yeah, but you should!" zei ze terwijl ze uitdagend haar wenkbrauwen een keer op en neer liet gaan. Haar mond bleef uiteindelijk haken in een schuin grijnsje hangen. Ze had hem nu maar gevraagd of het een beetje met hem ging, aangezien hij bijna zijn eigen oogbal eruit gepopt had. De ander leek weer iets rustiger te worden terwijl Laurice een papieren zakdoekje uit haar zak haalde. Zijn aparte slachtmes verdween in het niets voordat hij antwoord gaf. Was hij de dood ofzo? Die had ook altijd zo'n ding bij. Het deed Laurice echter niet veel. Grappig hoe snel dat veranderde. Een paar weken geleden had ze waarschijnlijk helemaal versteld gestaan. ”Yeah I’ll be fine. It’s just the pain that I’m not used to.” Er verscheen een zorgzame glimlach op het gezicht van Laurice, dat nu ook wat zachter werd. "Here, let me help you a little," zei ze terwijl voorzichtig met het zakdoekje het bloed zo goed mogelijk wegveegde. ”So what were you doing here?” Laurice grijnsde. Niet dat dat hem iets aanging, maar het was wel tijd om iets aardiger te gaan doen. "Fair question," grijnsde ze waarbij ze het zakdoekje verfrommelde om een manier dat het bloed aan de binnenkant zou zitten en ze het weer terug in haar zak kon stoppen. Ze zou het later wel weggooien. "I just had to get out of there you know, so I went for a run." Een flauw glimlachje lag nog rond haar mond. "I'm Laurice by the way," zei ze nog terugkomend op zijn vraag die hij had gezegd terwijl ze hem tegen de boom gedrukt had. "What about you?" Ze was wel benieuwd wat hem hier bracht. Was hij echt zo dom om een nachtelijke wandeling te maken? Niet dat zij recht van spreken had.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
JR
Satan's Kid
Satan's Kid
avatar

PROFIELAantal berichten : 97
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 18-02-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~JR Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Satan's daughter - Grim Reaper
Uiterlijke leeftijd: 18 years
Quote: I am a GOOD girl.

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   zo jul 30, 2017 11:58 am




I am a GOOD boy.


De dame had ervoor gezorgd dat JR zijn eigen oog er haast uit prikte. Nee JR had nog niet helemaal het besef van wat zijn menselijk lichaam wel en niet kon helpen. Hij vervloekte de situatie en had de dame gevraagd waarom hij dat in hemelsnaam had moeten doen. Zij gaf het argument dat het was om te kijken of hij een wight was. Een wat? JR had daar nog nooit van gehoord. "Didn't Bluebonnet tell you?" vroeg de jongedame haar. JR keek op. Uh.. Waarschijnlijk wel. Maar waarschijnlijk was JR zich op dat moment als een klein kind aan het verwonderen over zijn omgeving. Alle informatie die Bluebonnet hem had gegeven was het ene oor in gegaan en het andere oor uit. Het had al voor meerdere misverstanden en problemen gezorgd. Oeps?

Toch! Het was geen rede geweest om JR zijn eigen oog uit te laten prikken! Meteen kaatste JR de woorden terug. Hij vond dat wantrouwen maar niks. Hij wou gewoon een normaal gesprek met iemand voeren. Was dat echt zo moeilijk voor een grim reaper? "Yeah, but you should!" reageerde de dame op zijn woorden. JR keek verbaasd op. Hij zag haar wenkbrauwen dansen. De grip rond zijn scythe verstrakte wat. Hij zou het zo doen. Het enige wat hem tegenhield was de vraag of ze een grapje maakte of niet. JR durfde zijn nieuwe vriendin niet te verwonden. Uiteindelijk liet hij het maar varen zodra de jongedame haar zorg aan hem aanbood. JR liet de scythe verdwijnen en zei haar dat het wel goed ging. Hij had geen flauw idee hoe de wond in hemelsnaam ging genezen en of hij zijn oog nu zo ernstig had beschadigd dat hij niet meer kon zien, maar dat baarde hem geen zorgen.

De gezichtsuitdrukking op haar gezicht verzachtte. Iets waardoor JR zich wat meer op zijn gemak voelde. "Here, let me help you a little," zei de dame waarna ze naar hem toe boog met een zakdoekje. Ergens kreeg JR om zijn hoofd weg te trekken, maar hij weerhield zich ervan. Haar aanrakingen waren voorzichtig en met zorg. JR glimlachte erdoor. ”You’re a kind person,” sprak hij met een warme en dankbare blik in zijn donkere ogen. Vervolgens besloot hij haar maar te vragen wat ze hier eigenlijk deed. Of was ze op wight jacht? "Fair question," grijnsde ze en borg het zakdoekje op. JR volgde haar bewegingen met zijn oog en wachtte af.

"I just had to get out of there you know, so I went for a run." legde de dame uit. Aha! Dus JR was niet de enige die de buitenlucht betrad in de vroege ochten. "I'm Laurice by the way," beantwoordde ze zijn eerst gestelde vraag. Ja ja namen! Blijf bij de les JR! Hiervoor heb je jezelf getraind! ”JR is my name,” stelde JR zich met een glimlach voor. ”Nice meeting you Laurice,” vervolgde hij met de glimlach. Oh wat was hij trots op zichzelf! Eindelijk ging het eens zoals hij hoopte dat het ging. Hij kon wel een gat in de lucht springen, maar hij hield zichzelf in. Hij wou haar nou niet meteen weg jagen met zijn vele energie.

"What about you?" vroeg Laurice op haar beurt. JR keek verbaasd op. ”Me?” herhaalde hij met de verbazing. Hij keek haar kort wat verward aan, voordat hij begreep dat ze aan hem vroeg wat hij hier deed. Juist ja. Nu kwam zijn kant van het verhaal. Kom op JR! JR schraapte zijn keel en haalde het geweer tevoorschijn. ”I was just gonna have some fun with this,” zei JR met een brede glimlach. ”Do you like these toys as well?” vroeg JR. Wat was hij toch goed met een gesprek op gang brengen.



_________________

I'm very carefull. My target is only you.
I'll count the seconds and bam bam bam.
Perfect, Reload.

X THEME X

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t254-jr
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   wo aug 02, 2017 11:04 pm

Laurice had de jongen uiteindelijk maar haar hulp aangeboden. Het was immers niet haar bedoeling geweest hem zijn oog uit te laten poken en het zag er gemeen uit. Iets voorzichtig kwam ze met het zakdoekje dichterbij staan en keek even of de jongen het überhaupt toe zou laten. Hij lachte er echter gelukkig om. ”You’re a kind person.” Die had ze niet verwacht. Ze keek er even verbaasd van op en probeerde er niet van te gaan blozen. "I'm glad you think so," wist ze uiteindelijk te zeggen met een dankbaar glimlachje. De jongen was dan misschien niet de slimste, maar een schatje was hij nu wel.
Ze had hem daarna verteld waarom ze hier was en vertelde hem haar naam, waarna ze de eerdere vraag weer terug vuurde omdat ze zelf eigenlijk ook wel benieuwd was. Waarom zou iemand hier om deze tijd komen als je geen gestoorde gek als haar was? Eerst reageerde de jongen beleefd door ook zichzelf voor te stellen als JR. Een naam die vast ergens de afkorting van was. Ze glimlachte als reactie, waarna ze haar vraag had gesteld. Het leek hem even te verwarren, waarna hij zijn keel schraapte en een voorwerp te voorschijn haalde. Toen Laurice het herkende had ze even de neiging om geschrokken een stapje terug te doen. In tegenstelling was de verbazing alleen in haar blik terug te zien. Jeez, wat moest dat joch met een geweer?! Hij wist dat die dingen niet zomaar wat speeltjes waren, right? Hij glimlachte breed en onschuldig. ”I was just gonna have some fun with this. Do you like these toys as well?” Ze wist eigenlijk niet zo goed hoe ze hierop moest reageren. "You know these aren't just any toys right?" spak ze haar gedachtes toen hardop. Het bracht haar toen echter wel op ideeën... al wist ze zelf niet of het wel zo goed was om zo te denken. "Well, ..." ze schraapte even nadenkelijk haar keel voordat ze toch antwoord besloot te geven op zijn laatste vraag. "I never used it before... But it would be awesome to learn how it works."

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
JR
Satan's Kid
Satan's Kid
avatar

PROFIELAantal berichten : 97
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 18-02-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~JR Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Satan's daughter - Grim Reaper
Uiterlijke leeftijd: 18 years
Quote: I am a GOOD girl.

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   do aug 03, 2017 6:50 pm




I am a GOOD boy.


Laurice had verbaasd opgekeken door JR’s woorden. Kennelijk had ze ze niet verwacht. JR keek haar enkel met een dankbaar en vriendelijk glimlachje aan. "I'm glad you think so," zei Laurice uiteindelijk met een dankbaar glimlachje. JR knikte uiteindelijk. ”My pleasure,” zei JR en keek de jongedame kort met een glimlachje aan. Ja ze was wel aardig. Misschien zou ze hem wat beter kunnen helpen met het verblijf en diens regels. En misschien kon ze hem verder inlichten over deze zogenoemde ‘wights’. JR had er nog nooit over gehoord. Laat staan dat de jongen het nieuws had meegekregen dat er hollows rond dwaalde.

Het gesprek vorderde zich. JR moest zich even terug naar les roepen, maar uiteindelijk wist hij haar vraag te beantwoorden. Met het enthousiasme dat hij voelde, haalde hij het geweer tevoorschijn. Hij zag de verbazing op Laurice’ gezicht die hij wel vaker had gezien wanneer hij het speeltje tevoorschijn had gehaald. Hij snapte het niet zo goed. Het was hem wel opgevallen dat niet veel mensen dit speeltje had, maar het was ook moeilijk te verkrijgen. JR had er veel moeite voor moeten doen, dus misschien was iedereen gewoon stiekem jaloers in plaats van bang. Met lichte trots en enthousiasme legde JR uit dat hij zijn nieuwe speeltje wou gebruiken.

"You know these aren't just any toys right?" vroeg Laurice. JR keek haar wat vragend aan en trok een wenkbrauw. ”Aren’t they?” reageerde hij licht verward. "Well, ..." begon Laurice vervolgens en schraapte haar keel. JR keek haar licht afwachtend aan. "I never used it before... But it would be awesome to learn how it works." zei Laurice uiteindelijk. JR glimlachte spontaan breder. ”Right?! That’s why it’s a toy! It’s fun to play with!” zei JR met het enthousiasme duidelijk te horen in zijn stem. Met de handigheid die hij in de loop der tijd had geoefend, wist hij het geweer snel te laden. Zonder twijfelen hield hij het geweer voor Laurice op. ”You can play with it!” stelde JR voor met een glimlach. Hij vond het op zich niet erg om zijn speeltje te delen. Hij dacht er ook helemaal niet bij na hoe gevaarlijk het voorwerp kon zijn.

{OOC: Misschien moet JR ook nog maar een hollow tegenkomen twisted



_________________

I'm very carefull. My target is only you.
I'll count the seconds and bam bam bam.
Perfect, Reload.

X THEME X

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t254-jr
Laurice Andersson
Mentor
Mentor
avatar

PROFIELAantal berichten : 294
IC-berichten : 66
Registratiedatum : 02-04-17
Leeftijd : 19
Accounts : Laurice Andersson
Pippa Fraser
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Overleden mensen zien
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Magic is all around, you just have to believe

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   zo aug 06, 2017 10:25 am

Toen de jongen opeens een geweer tevoorschijn haalde schok Laurice zeker wel even. Ook gewoon zijn gezicht erbij! Alsof hij de onschuld zelve was. Hoe kwam hij aan zo'n gevaarlijk wapen? Ze wou erom wedden dat miss Bluebonnet er niet van wist en ontzettend boos zou worden als ze erachter zou komen. Zou Laurice het haar moeten vertellen nu ze tot mentor was benoemd? Jach, ze hield er helemaal niet van om zo haar spion te spelen en iedereen te verklikken. Dat was zo niet haar ding. Bovendien kon ze dat soort mensen zelf ook helemaal niet uitstaan. Ze liet de jongen weten dat het niet zomaar speeltjes waren en uit zijn antwoord bleek duidelijk dat dat nooit bij hem was opgekomen. Jeez, kwam hij van een andere planeet of zo? Hoe wist hij zo weinig? Ze moest wel echt iets doen in ieder geval. Ze moest hem zelf naar Bluebonnet sturen.. Of, ze kon de situatie zelf proberen op te lossen. Dan kon ze later altijd nog kijken wat er gebeurde en of ze het vertrouwde. Bovendien liet ze de jongen al weten dat ze de wapens stiekem ook wel gaaf vond. Want damn! Ze had net nog zitten bedenken hoe weerloos ze zich eigenlijk tegen de hollows voelde! Het was haar in ieder geval zo goed als duidelijk dat deze jongen op dit moment in ieder geval maar weinig kwaad in de zin had. Meteen nadat ze had gezegd hoe ze het ook eigenlijk wel super vet zou vinden om te leren schieten, keek hij haar weer enthousiast aan. ”Right?! That’s why it’s a toy! It’s fun to play with!” Laurice kon een klein lachje niet onderdrukken. Als hij eens wist! Hij was zo onwetend! Maar ergens maakte het hem ook wel schattig. Tuurlijk kon hij dit allemaal onschuldig spelen, maar dat leek haar ook wel sterk. In dat geval hij hij niet zijn betoverde slachtmes tevoorschijn gehaald ter eerste verdediging en had hij zijn geheim niet hoeven te verklappen. Oe nu hield hij dat ding wel heel dicht bij haar hoofd. ”You can play with it!” Ze bracht haar hand omhoog en krulde haar vingers om het wapen waarna ze het zachtjes iets de andere kant op duwde zodat het niet meer op haar gericht zou zijn een grijnsde een beetje. " Dude, be a little carefull will you? These things are dangerous and might just kill me if you hold it like that!" grinnikte ze een beetje aangezien ze niet al te bang was voor de dood. Ze wierp even een blik richting het huis en liet de gedachte aan Bluebonnet nog even door haar hoofd gaan. Maar, wie niet weet wie niet deert toch? Ze zou zeker wel oppassen, maar als zij de jongen nou wat veiligheidsregels aanbracht en zichzelf op een goede manier leerde te verdedigen? Uiteindelijk wouden ze toch van die verschrikkelijke wezens kunnen winnen? Of niet soms? Alhoewel ze heel veel respect had voor Bluebonnet was ze sowieso niet meer zo goed in het blindelings volgen van anderen. Ze zou toch wel doen wat in haar ogen het beste was. Met een iets rebels, schuin glimlachje keek ze weer terug naar JR. " What if... I told you everything I know about the dangers of guns, hollows and wights, which you , no offence, apparently know nothing about. And you teach me how to use your... toy?" Het klonk als een goede deal, toch? Sowieso zou ze hem dan meteen leren waarom zijn speeltje eigenlijk misschien zelfs verboden was. Oke, ze wist dat ze het niet echt goed kon praten voor zichzelf, maar ze wou dit zo graag! Al helemaal nu ze met al die shit over haar ouders in haar hoofd zat. Ze had echt iets nodig om haar af te leiden en dit was gewoon zooo vet!

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
JR
Satan's Kid
Satan's Kid
avatar

PROFIELAantal berichten : 97
IC-berichten : 68
Registratiedatum : 18-02-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~JR Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Satan's daughter - Grim Reaper
Uiterlijke leeftijd: 18 years
Quote: I am a GOOD girl.

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   ma aug 07, 2017 11:49 am




I am a GOOD boy.


Laurice moest lachen om zijn woorden. JR negeerde het. Zijn enthousiasme voor zijn speeltje nam de overhand. Zodra Laurice dan ook wat aandacht er aan besteedde en enige interesse liet zien, zei JR meteen dat Laurice er ook mee mocht spelen. Hij hield het voorwerp voor de jongedame voor terwijl een glimlach zijn lippen sierde. Hij hoopte dat ze het geweer zou aanpakken en ermee zou gaan spelen zoals hij had gedaan. Die hoop werd groter zodra Laurice een deel van het speeltje vastpakte, maar de teleurstelling kwam in de plaats van de hoop zodra Laurice het geweer van haar weg duwde. JR keek wat vragend op. " Dude, be a little carefull will you? These things are dangerous and might just kill me if you hold it like that!" grinnikte Laurice. JR trok een wenkbrauw op. ”So?” reageerde hij enkel verward. Hij snapte echt totaal niet wat mensen nou zo verkeerd vonden aan mensen vermoorden. Wat was er in hemelsnaam verkeerd aan om elkaar te vermoorden? Het leek alsof de dood iets slechts was. JR zou zich haast beledigd voelen. Alsof niemand bij hem wou komen in de hel. Het maakte hem in enige zin verdrietig.

Maar hij wou ook zeker meer weten van de mensen en wou zijn vragen dan ook beantwoord hebben. Laurice leek iemand te zijn waar hij deze vragen aan kon stellen. . " What if... I told you everything I know about the dangers of guns, hollows and wights, which you , no offence, apparently know nothing about. And you teach me how to use your... toy?" stelde Laurice voor. JR keek op. Opnieuw trok hij een wenkbrauw op. ”Well I still don’t get why these toys are dangerous, but I would love to learn more about humans and those creatures,” reageerde JR met een glimlach. ”Alright alright! It’s a deal!” gaf hij met de glimlach toe. Hij wachtte niet op een reactie en stelde meteen de eerste vraag. ”Why do people dislike death?” vroeg JR meteen.



_________________

I'm very carefull. My target is only you.
I'll count the seconds and bam bam bam.
Perfect, Reload.

X THEME X

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t254-jr
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Guns N' Roses   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Guns N' Roses
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Roses are red, my hair is blond, we just met and your name is Revon
» And if you think it will never happen again roses turns black~

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: g a r d e n s
-
Ga naar: