Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 ღ Everything burns

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: ღ Everything burns   wo aug 09, 2017 11:05 pm

<3:
 


She sits in her corner, singing herself to sleep
Wrapped in all of the promises, that no one seems to keep
She no longer cries to herself, no tears left to wash away
Just diaries of empty pages, feelings gone astray
But she will sing...till everything burns, while everyone screams
Burning in their lies, burning my dreams
All of this hate, and all of this pain, I'll burn it all down
As my anger reigns, till everything burns

Een keertje kon geen kwaad toch? Maar als ze het nu ging doen, dan was het de tweede keer. Maar aan de andere kant, het gevoel dat ze had gekregen toen ze haar eerste jointje met Gunner had opgestoken, vond ze toch wel heel erg lekker. Het gevoel dat ze eventjes nergens aan hoefde te denken en dat al haar demonen eventjes uit haar hoofd waren. Maar Olivia was bang, bang dat ze verslaafd zou raken aan het gevoel. Bang dat ze niet meer zonder de weed zou kunnen leven en dat ze een junk zou worden. De hunkering naar nog een ervaring met het goedje was na één maal al heel erg aanwezig. Olivia zuchtte diep. Ze trok haar knieën omhoog, sloeg haar armen om haar benen en keek ondertussen gefixeerd naar de joint, die op de grond voor haar leg, terwijl ze haar kin op haar knieën liet leunen. Ondertussen overdacht ze de afgelopen dagen. Het ging slecht met haar, maar Olivia wilde het aan niemand toegeven. Tegen iedereen zei ze maar gewoon dat het goed ging, liegen ging haar beter af dan ze had gedacht. Zolang ze het zelf geloofde, zouden anderen het ook geloven. Het was op momenten dat ze alleen was, zelfs zonder Laurice, dat ze haar gevoelens toonde.

Horen dat ze veranderd was, wilde ze niet. Ze wilde niet horen dat ze zich anders kleedden, dat het eerst altijd brandende lichtje in haar ogen nu gedoofd leek, dat de make up op haar gezicht veel meer was dan eerst. Het interesseerde haar niet meer. Het enige wat ze nog wilde, was niets meer voelen en gewoon uitgaan, dansen, alles vergeten. Het eerste gedeelte, daar had ze nu een oplossing voor gevonden, ook al was ze er niet helemaal zeker door. Alcohol was ook nog steeds een optie, en misschien moest ze nu maar eens iets proberen met een minder alcoholpercentage. Olivia sloot haar ogen. Zelfs deze gedachtes waren teveel voor haar. Misschien moest ze zich maar gewoon laten opeten door de hollows die hier ronddwaalden. Waren ze überhaupt wel hier? Olivia had geen idee. Er was een announcement over geweest, maar ze kon niet herinneren of dat ze op dit veld ook gesignaleerd waren. Ergens leek Olivia het helemaal niet verkeerd om haar krachten door een hollow te laten consumeren, want als haar krachten weg waren, dan kon ze tenminste naar huis. Probleem was wel: waar vond ze de hollow?

Olivia zuchtte zachtjes, pakte de joint op en liet zichzelf achterover vallen in het gras. Ze dook weg in haar oversized spijkerjack, die ondanks de stof, wel heel lekker wijd en zacht aanvoelde. Ze stak de joint in de lucht en keek er naar, terwijl op de achtergrond de sterrenhemel en de maan zichtbaar waren. Ondanks alles was de maan nog steeds Olivia’s favoriete object in het planeet. Haar bijnaam was niet voor niets “Moonlight”. “Why is everything so fucked up, why is everything so fucked up?” zong ze met haar breekbare zangstemmetje, terwijl ze haar ogen sloot en hoopte dat ze kon wegzakken in de aarde onder zich.


Laatst aangepast door Olivia Romano op do okt 19, 2017 12:39 am; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   do aug 10, 2017 5:06 pm

our hearts are fragile like roses
Hij sliep. Zij niet. Het was maar goed ook, hij moest rusten. En misschien dat Clarke in de kamer had moeten blijven om op hem te letten, maar ze was er vrij zeker van dat deze dosis zelfs voor Oskar een goede nachtrust zou veroorzaken. Daarbij, hoe langer ze met haar benen bungelend over de bedrand had gezeten, hoe meer ze over alles leek te gaan piekeren. Het enige dat ze het afgelopen uur had gedaan, was staren naar het plastic zakje op het nachtkastje. Ze had in een handvol lakens geknepen tot haar knokkels net zo wit waren geworden als de pilletjes die zich in de ziplock bevonden. Het uitwerken van de vorige dosis had haar zwaar gevallen. Ze wist dat ze geen nieuwe hoefde te nemen; hij sliep, en in principe hoefde ze hem niet meer aan te raken. Ze wist dat de drugs enkel bedoeld waren zodat ze met hem samen kon zijn en hem niet met haar aanraking zou doden. Waarom wist ze nog steeds niet, maar op de een of andere manier schakelde ze haar bijzonderheid uit. En toch smeekte er iets om meer. Of het haar lichaam was of haar brein wist ze nog niet, maar ze wilde het. Het kon niet. Ze kon niet af en toe. Het moest continu, of niet.

Toen de frisse buitenlucht haar gezond verstand weer bij zinnen had gebracht, wist ze dat het natuurlijk de laatste optie moest zijn; niet. Het gewicht van het zakje brandde in de zak van haar leren jack, en ze vervloekte zichzelf voor het meenemen ervan. Maar nu werd ze gedwongen te kiezen. Tussen hem. En de drugs, of liever gezegd de afwezigheid daarvan. Ze kneep haar ogen dicht en liet de wind voor even de onstuimige krullen uit haar gezicht blazen. Er moest een manier zijn om met hem samen te zijn zonder die dingen. Ze merkte het enkel als ze nuchter was, hoe vreselijk het was dat ze enkel samen konden zijn wanneer ze niet zichzelf waren. Het hoorde zo gewoonweg niet. Haar handen trilden toen ze het zakje ophief tot op haar ooghoogte. In het zwakke schijnsel van de maan kon ze zien hoe voel het nog zat. En toen kwam er een misselijkmakend morbide gedachten in haar op; wat als ze ze allemaal zou nemen? Nogmaals kneep ze haar ogen dicht. Dit keer zo hard dat ze hoopte dat ze alles zou vergeten. Maar in haar hoofd kwam het idee tot leven, en hoe ze dat moest stoppen wist ze niet. Ergens gaf het haar een warm gevoel, nerveus en enthousiast tegelijkertijd. Zou het werken? Zou het haar gave voorgoed kunnen uitschakelen? Een klein stemmetje deed haar zo opschrikken dat ze het zakje had laten vallen en het nog net bijtijds uit de lucht kon grissen. Het was vanachter de begroeiing vandaan gekomen, daar waar het open grasveld een soort weiland vormde, wist ze. Als ze nu door de rozenstruik tuurde, kon ze zien wie zich daar rond dit uur van de nacht in hemelsnaam gevestigd had. In één oogopslag wist ze dat het Olivia was. Clarke had het altijd gezien alsof de twee meisjes complete tegenpolen zouden zijn, en misschien was dat onbewust ook de reden dat ze niet zoveel contact met haar had gehad tot nog toe. Wat het echter interessant maakte, was dat Clarke zag hoe haar handen speelde met een joint. Ze hield haar hoofd even schuin. Dat had ze niet bepaald zien aankomen. Het meisje leek altijd té vrolijk te zijn. Té aardig, té perfect. Overcompenseerde ze voor iets? Toen pas drongen de woorden die Olivia had gezongen tot haar door. Fucked up? Wat het precies was, wist ze niet, maar iets riep haar om de begroeiing heen te lopen en bij haar te gaan zitten. En Clarke gehoorzaamde. 'Dus... Heb je al besloten of je het gaat doen?' sprak ze, ietwat schor, zodra ze voor het meisje zichtbaar moest zijn. Was het gemeen? Wie weet. Om eerlijk te zijn was er iets in haar dat zich heel wat beter voelde bij de gedachte dat iemand erger aan toe was dan zij. Dát was gemeen. Maar het hield haar staande.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   do aug 10, 2017 11:28 pm


She sits in her corner, singing herself to sleep
Wrapped in all of the promises, that no one seems to keep
She no longer cries to herself, no tears left to wash away
Just diaries of empty pages, feelings gone astray
But she will sing...till everything burns, while everyone screams
Burning in their lies, burning my dreams
All of this hate, and all of this pain, I'll burn it all down
As my anger reigns, till everything burns

Eerder in de kamer van Gunner had de nieuwsgierigheid het gewonnen van de twijfel. Maar Olivia realiseerde zich ook, dat als ze nu toe zou slaan, de kans heel groot was dat ze het dan vaker zou gaan doen. En als je het vaker zou gaan doen, was de kans op verslaving heel erg hoog. Olivia sloot haar ogen, ze kon het aanblik van de joint, de maan en de sterren eventjes niet meer verdragen. Duisternis omsloot haar. Duisternis, eindelijk rust. Rust was waar ze naar verlangde. Olivia slikte. Ze hoorde voetstappen, en geritsel van een bosje. De reactie om haar ogen te openen onderdrukte ze. Misschien was het wel een van de Hollows die haar kwam consumeren. Daar zou Olivia op dit moment helemaal geen probleem mee hebben. Dan hoefde ze zich ook niet meer druk te maken of dat ze de joint op moest steken, of niet. Maar de voetstappen klonken niet zwaar, eerder wat lichter, dus ze ging er niet vanuit dat het een van de Hollows was. En dat gevoel werd bevestigd zodra ze een damesstem hoorde, een damesstem die haar wel bekend voor kwam, maar waarmee ze nog niet echt veel contact mee had gehad. Clarke Guerra.

“Dus…heb je al besloten of je het gaat doen?” Olivia opende haar ogen en kwam wat overeind. De joint speelde nog steeds tussen haar vingers in en ze liet eventjes haar ogen van de joint naar het meisje tegenover haar glijden. De meiden hadden nog niet echt veel contact gehad. Olivia wist eigenlijk niet waarom. Het meisje tegenover haar leek haar wel aardig, vroeger was ze waarschijnlijk opgesprongen, had ze haar een Olivia knuffel gegeven en waarschijnlijk de oren van haar kop afgeluld. Maar vroeger was iets wat voor haar op dit moment eventjes dood was. Hoe vrolijk ze vroeger was geweest, hoe depressief ze nu was. Ze kon zich de laatste keer dat ze een knuffel had gehad niet eens meer herinneren. En diep van binnen kon ze best wel een knuffel gebruiken. Olivia besloot dat het meisje te vertrouwen was en ze schonk het meisje een glimlachje, al was het maar een kleintje. “Hoezo? Wilde je hem liever zelf hebben?” zei ze met een brutale grijns en haalde haar schouder een beetje nonchalant op. Haar ogen gleden naar de joint. “Ik heb geen idee of ik het moet doen. Aan de ene kant kan ik het gevoel best wel gebruiken, aan de andere kant heb ik ook niet echt heel veel zin om verslaafd te raken.” Haar ogen gleden van de joint weer naar het meisje. “Wat vind jij?”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   ma aug 14, 2017 10:50 pm

our hearts are fragile like roses

Ze was even stil blijven staan bij haar woorden, maar er was nog een hele afstand te overbruggen naar het meisje waarvan Clarke niet zeker wist of ze die moest afleggen. Olivia kwam overeind, en het leek alsof ze haar ogen haast moest losscheuren van de joint die nog altijd tussen haar vingers speelde. De aanblik ervan deed Clarke als in een soort reflex in de zakken van haar jack grijpen, waar ze het allesbepalende zakje diep in weg had gestoken. Olivia schonk haar een klein lachje. 'Hoezo? Wilde je hem liever zelf hebben?' Clarke's ogen vernauwde zich lichtjes. Dit was niet een antwoord dat ze van haar verwacht had. Het bewees haar vooroordelen maar weer eens, want ze had Olivia altijd gezien als een spring-in-'t-veld. Haar uiterlijk en manier van doen had haar in ieder geval het idee gegeven dat ze hetzelfde gedrag had als een jonge puppy. Om de een of andere reden maakte dat haar nieuwsgierig, en als vanzelf zette ze langzame passen over het grasveld heen. Haar gympen raakten doorweekt van het al enigszins natte gras, maar het deerde niet, ze voelde het toch bijna niet. Ze vroeg zich af waarom Olivia plotseling zo duister op haar overkwam. Blijkbaar zat er meer onder dat hypere meisje. 'Ik heb geen idee of ik het moet doen. Aan de ene kant kan ik het gevoel best wel gebruiken, aan de andere kant heb ik ook niet echt heel veel zin om verslaafd te raken.' Aha. Dus het was inderdaad een nieuwe kant van haar, als ze het zo hoorde. Clarke trok één mondhoek omhoog terwijl ze een klein stukje voor haar tot stilstand kwam, en bekeek zelf ook eens goed wat Olivia in haar handen had. Ze knikte goedkeurend. The real deal. 'Wat vind jij?' vroeg ze haar plotseling. Clarke lachte zachtjes, zette haar voeten gekruist neer om in een soepele kleermakerszit naast haar te belanden. Vervolgens zette ze haar vinger tegen haar kin om overdreven uit te drukken dat ze nadacht. 'Hmm, ik zou zeggen... Nee.' Het was niet het antwoord dat ze zelf gedacht had dat ze zou geven, maar er waren wel meer keuzes waarmee ze zichzelf verrast had de afgelopen weken. Langzaam bracht ze haar hand naar die van Olivia, en pakte met twee vingers de joint tussen die van haar uit. Ze sloot hem in in haar handpalm en sprak: 'Ik heb iets beters.' Met haar vrije hand deed ze een graai in haar zak en trok de inhoud eruit. Het duurde niet lang voor het plastic zakje voor Olivia's gezicht bungelde. Maar niet te lang; Clarke wist het een en ander van verleiding. Na een kort moment trok ze haar hand weer terug en legde het zakje tussen de opening in haar ineengevouwen benen. Ze besloot niet te veel informatie prijs te geven, zodat het haar nieuwsgieriger zou maken, en als ze haar zo inschatte, dan beschikte ze over die eigenschap. Ze had haar lijstje met voordelen natuurlijk al klaarliggen, ook al waren sommigen punten al dan niet leugens. Ze betwijfelde eigenlijk of Olivia überhaupt wel een aansteker bij zich droeg. Dus wierp ze haar een duistere glimlach, schudde haar haar enigszins uit en keek haar aan, bijna alsof ze haar uitdaagde. Ergens wist ze dat het fout was, en ze vroeg zich ernstig af waarom ze het deed. Maar onder het oppervlakte wist ze het al voor ze haar eerste woorden naar het meisje had uitgesproken. Haar eigen keuzes leken nu eenmaal minder slecht als er iemand met haar meedeed.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   di aug 15, 2017 8:19 pm


She sits in her corner, singing herself to sleep
Wrapped in all of the promises, that no one seems to keep
She no longer cries to herself, no tears left to wash away
Just diaries of empty pages, feelings gone astray
But she will sing...till everything burns, while everyone screams
Burning in their lies, burning my dreams
All of this hate, and all of this pain, I'll burn it all down
As my anger reigns, till everything burns

De aanwezigheid van Clarke verwarde haar. Aan de ene kant vond ze het fijn om iemand om zich heen te hebben en had ze niet echt een reden om het meisje te vrezen, aan de andere kant kende ze het meisje helemaal niet en de laatste tijd was ze zo vaak gekwetst, dat ze het best wel spannend vond om dit meisje te leren kennen. Olivia moest zich echter realiseren dat niet iedereen als haar ouder was. Daarom had ze Clarke nieuwsgierig gevraagd wat ze had moeten doen met de joint, plagerig had ze gevraagd of zij het had gewild. “Hmmm, ik zou zeggen…” zag ze Clarke nadenken “…nee.” Olivia fronste eventjes met haar wenkbrauwen. Oké, dat had ze niet verwacht. Timide en verwachtingsvol keek ze wat Clarke aan het doen was, het was duidelijk dat dit meisje iets meer onvoorspelbaarder was dan ze in eerste instantie had gedacht. “Ik heb iets beters” zei Clarke en liet een zakje met witte poeder voor haar gezicht bungelen. Haar ogen volgde het zakje dat heen en weer ging. Het leek op poedersuiker, maar iets in haar zei dat Clarke geen poedersuiker zou opsnuiven. Of misschien was ze een beetje een gekkie en deed ze dat wel, dan zou Olivia haar ook niet veroordelen.

Nogmaals fronste ze haar wenkbrauwen toen het zakje in de ruimte tussen haar opgevouwen benen werd gelegd. Clarke keek haar aan, en ze kon de blik in haar ogen niet helemaal plaatsen. Was ze haar aan het uitdagen? Ze kneep haar ogen een beetje samen. Olivia was toch wel heel erg nieuwsgierig wat het was, maar een klein stemmetje in haar achterhoofd schreeuwde: “Nee, ga weg, doe het niet, alsjeblieft, doe het niet!” Maar dat stemmetje werd overstemd door een andere stem die zei: “Doe het wel, wat kan jou het schelen? Je bent alleen op deze wereld, waarom mag je dan niet een beetje plezier maken?” De laatste tijd was ze het steeds meer eens met de luide stem. Haar ogen gleden naar het witte zakje en ze slikte. Vervolgens gleden haar ogen weer naar die van Clarke en besloot ze om de stilte te verbreken. “Iets in mij zegt me dat die witte poeder geen poedersuiker voor over de pannenkoeken is” stelde Olivia vast en een uitdagend grijnsje verscheen rond haar lippen. “Dus dan is, denk ik, de meest logische vraag die ik ga stellen: wat zit daarin?” De joint legde ze naast zich neer, dit was iets heel anders en de nieuwsgierige kant van Olivia, die ondanks haar depressie niet was gaan liggen, had het wederom van haar gewonnen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   vr aug 18, 2017 4:47 pm

our hearts are fragile like roses
Het was duidelijk voelbaar dat Olivia haar nog niet helemaal toeliet, haar nog niet de volle honderd procent vertrouwde. Maar dat kwam wel, als ze haar zou weten lekker te maken voor wat ze haar had voorgehouden. Ze kon al snel zien dat het haar wel interesseerde, de inhoud van het zakje. Als ze het nog iets verder uitbouwde, had ze haar zo iets aangesmeerd. Nadat ze een tijdje had bestudeerd wat Clarke haar had voorgeschoteld, en verwikkeld leek te zijn in wat leek op een innerlijk conflict dat Clarke zich goed kon voorstellen, slikte ze. De stilte die op hen was neergedaald deed haar niet zoveel, en tot Olivia besloot deze te verbreken, had ze stilletjes aan het gras zitten plukken om haar niet op te jagen. 'Iets in mij zegt me dat die witte poeder geen poedersuiker voor over de pannenkoeken is.' Ze grijnsde naar haar, en Clarke kon niet veel anders dan ook één mondhoek omhoog trekken in een wat afwezig glimlachje. Ergens stak het. Het was niet netjes van haar. Olivia was ook maar een onschuldig meisje, dat onder dit duistere imago nog dicht aan het oppervlakte verborgen zat, zo bleek uit haar opmerking. Ze wist dat het misschien extreem was. Maar iets in haar kon gewoon niet stoppen nu. Ze had het nodig om ergens controle op uit te oefenen. Ze onderdrukte een zucht. Zij wilde degene met de leiding zijn. Zoals vroeger. 'Dus dan is, denk ik, de meest logische vraag die ik ga stellen: wat zit daarin?' haalde Olivia Clarke er onbewust weer bij. Een kort lachje ontsnapte haar lippen. Hier moest ze even voor gaan zitten. Ze zette haar elleboog op één knie en steunde met haar hand tegen haar hoofd, dat ze naar het meisje keerde. Haar vingers reikte subtiel weer naar het zakje. 'Dít,' begon ze, alsof ze sprak van iets heiligs. 'noemt men nu 2c-b. En trust me, het is zoveel beter dan dat zielige spul dat jij had. Ik bedoel, het voelt fucking fantastisch én het fuckt je longen niet op.' Ze sprak op een toon die ongeveer drie keer te opgewekt was voor hoe ze zich voelde, maar ze geloofde dat Olivia het niet door zou hebben. Het enige wat er nu nog restte om haar te overtuigen was een beetje... druk. Clarke spreidde de opening van het zakje, haalde er twee pilletjes uit en legde ze met een geoefend gebaar op haar tong. Ze gooide haar hoofd in haar nek en liet beide tabletten door haar keel glijden. In het begin had ze daar moeite mee gehad, maar nu voelde het al beangstigend natuurlijk. Een wrange glimlach Olivia's kant op. Haar arm strekte zich om haar het zakje aan te reiken, met opgetrokken wenkbrauwen, zodat het haast onbeleefd zou zijn om haar aanbod af te slaan. 'Jij?'

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   zo aug 20, 2017 10:35 pm


She sits in her corner, singing herself to sleep
Wrapped in all of the promises, that no one seems to keep
She no longer cries to herself, no tears left to wash away
Just diaries of empty pages, feelings gone astray
But she will sing...till everything burns, while everyone screams
Burning in their lies, burning my dreams
All of this hate, and all of this pain, I'll burn it all down
As my anger reigns, till everything burns

Olivia slikte. De nieuwsgierigheid naar wat Clarke had, was heel erg sterk aanwezig. Ze sloeg haar ogen neer. Ergens wilde ze er niet aan toegeven. Ergens wilde ze niet meer drugs gebruiken dan ze al had gedaan. Maar ze merkte al dat haar hand de joint steviger beetpakte en terug deed in de zak van haar spijkerjack. Olivia had het gevoel dat als ze het niet deed, ze misschien gek werd van de leegte, het verdriet en de razernij die ze in zich voelde. Het lachje dat Clarke uit haar mond liet komen, trok haar terug naar de realiteit en ze keek het meisje tegenover haar aan. Olivia vroeg zich af of de twijfel in haar ogen zichtbaar was. Ze had het zakje weer beet en Olivia kon het niet laten haar ogen weer er naar te laten glijden. “Dít” zei ze “noemt men nu 2c-b. En trust me, het is zoveel beter dan dat zielige spul dat jij had.” Olivia sloeg haar ogen neer toen ze dit zei. Een vervelend gevoel borrelde in haar onderbuik. Als dit spul inderdaad zo geweldig was als Clarke zei, dan was dit maar kinderspel. Bij die gedachte begon meteen een ander gevoel in haar te borrelen, een schuldgevoel naar Gunner. Hij was zo lief geweest en had haar zo beschermd, en nu kraakte ze zijn spullen af.

“Ik bedoel, het voelt fucking fantastisch én het fuckt je longen niet op.” Olivia knikte, ze begreep het. Vervolgens keek ze met grote ogen toe hoe Clarke de pilletjes innam. Meteen begonnen er allemaal stemmen in haar hoofd te praten. Hoe ze het niet moest doen, dat dit slecht voor haar was. Dat het niet gek was dat haar familie haar in de steek had gelaten als ze dit deed. Een stem die zei dat ze het moest doen, omdat het toch niet meer uitmaakte. En nog steeds het schuldgevoel dat ze had tegenover Gunner. Ze wilde haar handen op haar oor drukken en gillen dat ze hun mond moesten houden. Haar ademhaling werd sneller, en op het moment dat Clarke haar arm uitstak om haar wat aan te bieden, nam ze de beslissing. Ze nam het zakje van Clarke aan en knikte. “Graag” zei ze zo nonchalant en normaal mogelijk.

Olivia haalde twee pilletjes uit het zakje, net als Clarke had gedaan. De gedachte dat zij misschien iets minder moest nemen, omdat het haar eerste keer was, kwam niet in haar gedachten. Olivia slikte en keek toen Clarke aan. Maar op het moment dat haar ogen die van haar ontmoette, glimlachte ze en deed ze alsof er niks aan de hand was. “There we go” zei Olivia en gooide haar hoofd in haar nek. Ze opende haar mond en liet de twee pilletjes erin glijden, zodat ze meteen achterin haar keel lagen. Olivia slikte door en kantelde haar hoofd weer naar voren. Met grote ogen keek ze naar Clarke. “En nu?” bekende ze, geen idee hebbend wat ze zou moeten voelen of doen.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   zo aug 27, 2017 8:57 pm

our hearts are fragile like roses
Clarke kon het innerlijke conflict dat Olivia op dit moment moest verscheuren haast in haar ogen zien weerspiegelen. Ze deed niet eens de moeite haar glimlachje te onderdrukken terwijl ze het zakje naar haar uitstak. Olivia wist toch niet dat haar lippen iets duisters schetsten, en het zou vast overkomen alsof ze haar aanmoedigde op een manier waarin ze zelf ook nog een keuze had. Tijdens haar speech over de kwaliteit van haar drugs, had Olivia haar ogen neergeslagen alsof ze niet meer wilde zien wat er precies in het zakje zat. Maar Clarke wist dat ze het haast niet zou kunnen weerstaan. Al helemaal niet als ze zelf het 'goede' voorbeeld zou geven op het perfect getimede moment... Ergens had het haar wel geamuseerd hoe groot Olivia's ogen waren geweest toen ze had toegekeken hoe Clarke het doorslikte. En ergens, aan een verre kant van haar gevoel die ze vrijwel direct weer wegduwde, wist ze dat zij ook ooit als Olivia was geweest; een meisje dat de gedachte aan drugs maar walgelijk vond. Ze had immers gezien wat het bij haar vader had gedaan, en vond iedereen die zijn voetsporen volgden maar een idioot. Ooit was ze een onschuldige Olivia geweest. En nu was ze haar eigen vader, schamper lachend om haar onwetendheid. Het duurde maar een klein moment voor de lichte frons tussen haar wenkbrauwen weer verdween, maar het bracht haar toch even van haar apropos. Tot het geluid van Olivia's versnelde ademhaling haar weer in het nu bracht. Clarke besefte dat ze haar gedrag maar voor zichzelf blééf goedpraten. Ze had de drugs nodig, want anders zou ze Oskar doden. En ze had Oskar nog veel meer nodig dan welke drug dan ook. Misschien hoefde ze zich niet schuldig te voelen over het dit introduceren aan Olivia. Misschien had Olivia het ook nodig. Dat zou Clarke in ieder geval wel zeggen, gezien de sombere stemming waarin ze zich overduidelijk bevond.

Het duurde veel minder lang dan Clarke verwacht had. Vrijwel direct pakte Olivia het zakje van haar aan met een 'Graag.' Dat ging wel heel makkelijk. Maar eigenlijk was Clarke ook niet anders gewend dan dat ze altijd in staat was mensen te overtuigen dat wat zij wilde juist voor hen was. En in dit geval was dat al helemaal makkelijk geweest, omdat die 'graag' die ze uitgesproken had altijd al in haar had gezeten. Ze twijfelde immers tussen de ja en de nee en alles wat ze nodig had, was een klein duwtje in de juiste richting. Als een prestatie kon Clarke het dus niet bepaald zien, eigenlijk. De twee pilletjes lagen in haar handpalm, en met haar hoofd wat schuin vroeg Clarke zich af of ze nog terug zou krabbelen. Waarschijnlijk niet. Ze was behoorlijk vastberaden. 'There we go,' sprak ze zichzelf dan ook moed in. Iets dat midden hield tussen een lachje en naar adem happen ontsnapte Clarke's mond. Die dosering zou ze wel snel voelen. Terwijl Olivia een beetje als een angstig klein vogeltje haar kant opkeek, nam Clarke een relaxtere houding aan. Ze zette haar handpalmen op het gras en liet haar gewicht op haar armen steunen. Haar werk zat er op. 'En nu?' Een zachte glimlach verscheen om Clarke's lippen. Dat had zij ook eens gevraagd. Ze besloot een antwoord te geven dat zij ook eens had gekregen. God, wat leek het lang geleden. 'En nu,' sprak ze, 'Wachten we tot het werkt. En we weten dat het werkt, als we de kleurtjes zien.' Ze grijnsde en liet haar hoofd in haar nek vallen, om aan te geven dat het allemaal zo eng niet was. Ergens keek ze er wel uit om het lieve, onschuldige meisje in trippende toestand te zien. 'Dus Olivia... Heb je het naar je zin hier in dit paradijsje van Bluebonnet?' De ironie droop van haar stem af, maar ze kon het niet voor elkaar krijgen om iets, cliché als dit, te vragen alsof ze het echt uit het diepst van haar hart meende. Het was tenslotte toch enkel om de tijd te doden.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   ma aug 28, 2017 10:09 pm


She sits in her corner, singing herself to sleep
Wrapped in all of the promises, that no one seems to keep
She no longer cries to herself, no tears left to wash away
Just diaries of empty pages, feelings gone astray
But she will sing...till everything burns, while everyone screams
Burning in their lies, burning my dreams
All of this hate, and all of this pain, I'll burn it all down
As my anger reigns, till everything burns

Waarom deed ze dit? Waarom deed ze dit nou toch? Het was alsof ze diep van binnen haar oude zelf hoorde huilen. Op deze manier was ze zichzelf kapot aan het maken. Drugs. Alcohol. Niet slapen. De behoefte om te feesten. Maar Olivia wilde niets meer voelen. Haar familie was alles voor haar, alles, en haar alles had haar verstoten. Voor wie moest ze nu nog leven, de mensen die haar hier hadden ontmoet? Olivia wist vrijwel zeker dat iedereen haar zou kunnen missen en zou kunnen vervangen. Ze was niet speciaal voor de mensen hier, dus waarom zou ze doen alsof ze dat wel was en zich voor hen groot houden? Nee, ze was alleen en mensen die eenzaam en alleen waren, maakte nou eenmaal dommere keuzes. Daarom had ze vrijwel meteen van Clarke het zakje aangenomen en de twee pilletjes ingeslikt. Toch kon ze het niet laten Clarke angstig aan te kijken, want wat moest ze voelen? Wat zou er gaan gebeuren? Clarke glimlachte naar haar en onzeker glimlachte Olivia terug. “En nu…wachten we tot het werkt. En we weten dat het werkt, als we de kleurtjes zien.” Ergens wilde Olivia vragen wat voor kleurtjes het waren, maar ze wilde niet te dom overkomen op Clarke. Ze vond Clarke een stoer meisje, die het allemaal wel wist en wist hoe dat het in elkaar zat. Meisjes als Clarke waren meisjes waar Olivia vroeger bang voor was geweest, was ze achter.

“Dus Olivia…” begon Clarke en haar ogen gleden weer naar het meisje “…heb je het naar je zin hier in dit paradijsje van Bluebonnet?” Normaal gesproken had Olivia meteen een vrolijk gesprek begonnen, maar sinds dat Olivia wat meer “zero fucks” gaf, kwam de opmerking anders bij haar binnen. Eventjes kneep ze haar ogen wat meer bij elkaar. Had ze niet zojuist gezegd waarom alles zo fucked up was? Eventjes stond Olivia van zichzelf te kijken. Normaal gesproken had ze dit nooit door gehad. “Ik heb een geweldige tijd hier, dankjewel” zei Olivia toen met een nep glimlach en woelde eventjes door haar lange bruine haren “Ms. Bluebonnet heeft het goed voor elkaar hier, vind je niet? Een veilige thuishaven bieden aan iedereen die dat nodig heeft.” Ze glimlachte eventjes naar Clarke, maar de negatieve gedachtes waren al gauw weer verdwenen. Kwam dat door de drugs, die ze een paar minuten geleden had ingenomen?

Olivia ging wat meer ontspannen zitten, ze voelde dat ze het warm kreeg en deed haar oversized spijkerjasje uit, dat een kort hemdje met spaghettibandjes onthulde. Olivia was altijd iemand geweest die gestruggled had met haar gewicht. Vroeger had ze ondergewicht gehad, toen was ze een hele tijd op een gezond gewicht geweest en had ze een wat gezonder lichaam gehad, maar nu merkte ze dat ze weer begon af te vallen, doordat ze minder at door de drugs die ze nam en de alcohol die ze dronk. Dat merkte ze aan het feit dat het shirtje minder strak om haar lichaam zat. Maar interesseerde haar eventjes niet. Ze liet haar hoofd in haar nek hangen, net zoals Clarke dat eerder had gedaan en keek naar de lucht. De lucht begon als een kaleidoscoop voor haar te draaien, maar het schrikte haar niet af, sterker nog, ze vond het ergens wel leuk. Olivia liet haar hoofd weer recht hangen en keek naar Clarke. “Weet je…” zei Olivia met een vage grijns en een vage blik in haar ogen “Daar verderop staat een paardenbloem. En hij is langer dan alle andere paardenbloemen. En hij staat rechtovereind. Like, is het de chosen paardenbloem?” Zachtjes giechelde ze. God, wat deed ze dom. Kwam dit al door de drugs?
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   za sep 02, 2017 7:42 pm

our hearts are fragile like roses
Nadat Clarke haar kort en bondig uitleg had gegeven over wat haar over niet al te lange tijd te wachten stond, besloot ze maar een semi-geïnteresseerde vraag op haar af te vuren. Om even te testen hoe haar humor was en daarbij om de tijd te doden. Er was niets vreselijkers dan eindeloos wáchten tot een trip inwerkte. Olivia kneep haar oogleden wat dichter naar elkaar toe, wat bij Clarke al een grijns opleverde. Ze kon in ieder geval inzien dat ze zich niet in een paradijsje bevonden. For fucks sake, anders hadden ze natuurlijk ook geen drugs nodig gehad, als alles perfect was. 'Ik heb een geweldige tijd hier, dankjewel.' Even keek Clarke met open mond opzij, toen kon ze het niet laten het uit te proesten om Olivia's overduidelijk neppe glimlach. 'Ms. Bluebonnet heeft het goed voor elkaar hier, vind je niet? Een veilige thuishaven bieden aan iedereen die dat nodig heeft.' Nu lachte Clarke hardop. Niet perse omdat ze het grappig vond. Maar omdat het hilarisch was hoe onwaar het was. En misschien lachte ze omdat dat triest was. 'Sure,' beaamde ze sarcastisch. Terwijl ze zich langzaam naar achteren liet vallen, voelde ze hoe haar hersenen alles ongeveer drie keer zo langzaam verwerkte, en zich van het feit dat ze viel pas bewust waren tegen de tijd dat ze met haar hoofd de grond raakte. Niet dat ze het voelde. Ze giechelde enkel een beetje. Even sloot ze haar ogen en ontspande haar schouders, om de effecten van de drugs over zich heen te laten spoelen. Dít bedoelde ze. Dit voelde goed. En fijn. Bij Olivia leek alles ook zijn gangetje te gaan. Het duurde niet lang, of ze trok haar spijkerjack uit. Clarke floot naar haar ontblote schouders en wapperde toen haar hand voor haar gezicht alsof ze het wel warm had gekregen van die aanblik. Maar even serieus, ze had het sowieso warm. Ze duwde zichzelf op haar ellebogen omhoog, schoof het elastiekje van haar pols en probeerde zo, met een vrije arm haar warboel aan krullen in een start te gooien. Wat een uitdaging. Toen ze eindelijk klaar was, was ze lichtelijk buiten adem, maar tijd om bij te komen had ze niet, want Olivia besloot een van de meest mindblowing theorieën te laten vallen. 'Weet je...' begon ze, 'Daar verderop staat een paardenbloem. En hij is langer dan alle andere paardenbloemen. En hij staat rechtovereind. Like, is het de chosen paardenbloem?' Eerst draaide Clarke langzaam haar hoofd naar Olivia, en toen in de richting waar ze naar keek. Het duurde even, maar toen spotte ze de chosen paardenbloem. 'Ik denk,' sprak ze bedenkelijk 'Dat hij chosen is inderdaad, MAAR hij is tevens de paardenbloemqueen.' Plotseling hapte ze naar adem, haar hand tegen haar borst. Nadat ze wat spartelend omhoog kwam zei ze: 'Laten we zo'n kroontjesding maken met die bloempjes, dan zijn we onderdeel van hun rijk.' Haar enthousiasme sprong er vanaf, hoewel Clarke normaal gesproken waarschijnlijk veel minder waarde had gehecht dan het gemiddeld persoon aan fucking paardenbloemen. Maar goed, ze besloot zich maar gewoon mee te laten trekken in de stroom die haar trip was.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   ma sep 04, 2017 10:38 pm


She sits in her corner, singing herself to sleep
Wrapped in all of the promises, that no one seems to keep
She no longer cries to herself, no tears left to wash away
Just diaries of empty pages, feelings gone astray
But she will sing...till everything burns, while everyone screams
Burning in their lies, burning my dreams
All of this hate, and all of this pain, I'll burn it all down
As my anger reigns, till everything burns

Diep van binnen stak het haar dat Clarke haar uitlachte om het antwoord dat ze gaf. Natuurlijk was het nep en natuurlijk had ze het niet naar haar zin. Maar verwachtte Clarke nu echt dat ze alles eruit ging gooien? Ze kende het meisje net. Olivia besloot niet om er op te reageren. Misschien zou er dan ruzie ontstaan en daar had ze helemaal geen zin. Waar ze echter meer zin in had, waren de interessante pilletjes die Clarke in haar handen had gehad. Zo lang als dat ze er over na had gedacht om de pillen in te nemen, zo snel had ze het in haar mond gedaan. In eerste instantie had ze niet zo veel gevoeld, maar het was duidelijk dat ze het toch opeens wel heel erg warm begon te krijgen en dat de drugs hun werk begonnen te doen. Olivia had haar enorme spijkerjack uitgedaan en lachte toen Clarke had gefloten. Met een uitdagende blik pakte ze de jas weer en liet hem als een soort stripper boven haar hoofd wapperen. Lachend sloeg ze haar hand voor haar mond, terwijl ze de jas weer neerlegde. Haar highness werd alleen maar erger toen ze de chosen paardenbloem ontdekte. Gelukkig was Clarke het met haar eens. “Ik denk dat hij chosen is inderdaad, MAAR hij is tevens de paardenbloemqueen.”

En opeens deed Clarke een beetje gek. Zachtjes giechelde Olivia eventjes en keek nieuwsgierig naar boven. “Laten we zo’n kroontjesding maken met die bloempjes, dan zijn we onderdeel van hun rijk.” O. MY. GAY. DAT WAS HET BESTE IDEE OOIT. Enthousiast wapperde Olivia met haar handen voor haar gezicht. “Clarke, you are a genious! Dan geven we het paardenbloemenrijk het respect dat ze verdienen, o my gay Gods, je bent ge-ni-aal!” Haar hoofd klapperde hard heen en weer om te laten zien hoe erg ze achter haar woorden stond. Ja, Clarke was echt een slimpie. Voorzichtig stond Olivia op, maar ze kwam niet verder dan haar knieën. Damn. That was a problem. Maar de paardenbloemen waren ook bij hen in de buurt. “Ik denk dat ik ook een kroon ga maken voor de chosen paardenbloem, anders voelt hij zich misschien alleen.” Eventjes trok ze een pruillipje. “Arme chosen paardenbloem, ik denk dat hij het wel heel zwaar heeft, zo helemaal alleen verrezen boven de andere paardenbloemen.” Voorzichtig kwam Olivia wat vooruit en ging op de grond liggen, vond een paar paardenbloemen. Ze besefte dat ze de paardenbloemen eruit moest trekken. Met een bezorgde frons tussen haar wenkbrauwen keek ze naar de bloemetjes. “Sorry paardenbloemen” piepte het meisje en trok vervolgens een paar paardenbloemen eruit.

Vervolgens begon ze met haar nagel gaatjes te maken in de steeltjes, om de bloemetjes er door heen te trekken. Dat was namelijk de enige manier waarop je een goede bloemenkroon kon maken, en als je niet wist hoe dat moest, dan had je geen jeugd gehad. “Ik denk dat er boven een hele grote paardengod is die overal op de wereld vereerd wordt en dat er daarom zoveel paardenbloemen zijn” zei Olivia, terwijl ze geconcentreerd haar bloemetjes aan elkaar rijgde. Heaven is a place on earth with you.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   zo sep 10, 2017 11:12 am

our hearts are fragile like roses
En zoals dat ging met drugs, waren ze plotseling uit het totale niets paardenbloemkroontjes aan het maken. Natuurlijk moest dat eigenlijk met madeliefjes, maar daar trok geen van de twee zich ook maar iets van aan. De paardenbloem was queen en ze verdiende een kroon. Bij Clarke's voorstel had Olivia enthousiast met haar handen gewapperd. 'Clarke, you are a genious! Dan geven we het paardenbloemenrijk het respect dat ze verdienen, o my gay Gods, je bent ge-ni-aal!' Om de een of andere reden had ze dubbel gelegen, ook al moest het de eerste keer zijn dat iemand haar geniaal noemde -met uitzondering van de personen met wie ze het bed in was gedoken en onder invloed van haar bijzonderheid compleet onderste boven van haar waren-. Ze volgde Olivia's bewegingen in een poging op te staan, maar beiden waren ze wat wankel en Clarke gooide zich uiteindelijk maar gewoon languit naar voren als een soort zeehond op het droge. Ze kwam met haar gezicht vlak voor het rijk van paardenbloemen, en een succesvol glimlachje sierde haar lippen. Zo kon het ook. 'Ik denk dat ik ook een kroon ga maken voor de chosen paardenbloem, anders voelt hij zich misschien alleen.' Clarke knikte hevig -iets waar ze even later spijt van kreeg omdat alles extra hevig begon te draaien. 'Arme chosen paardenbloem, ik denk dat hij het wel heel zwaar heeft, zo helemaal alleen verrezen boven de andere paardenbloemen.' Clarke deed mee met haar pruillipje en stak even haar vinger uit om de chosen paardenbloem eens lekker te vertroetelen. Waar Clarke al een hele hand vol geknakte steeltjes en stervende gele blaadjes had verzameld, verontschuldigde Olivia zich eerst voordat ze zorgvuldig de paardenbloemen van de grond los begon te maken. Oeps. Schuldbewust bekeek ze het plaats delict in haar handen. 'Ik denk dat er boven een hele grote paardengod is die overal op de wereld vereerd wordt en dat er daarom zoveel paardenbloemen zijn,' begon Olivia haar filosofieën los te laten. 'In that case I'm fucked,' mompelde Clarke wat onverstaanbaar, zorgelijk dat de paardengod haar op een dag zou straffen. Ze besloot haar schouders op te halen en zich er overheen te zetten. Ook zij begon te prutsen met de steeltjes, hoewel de schade bij sommigen al te groot was om er nog iets van te maken. 'All hail de paardengod,' zei ze zangerig, terwijl ze haar volle aandacht op het kroontje stortte. Plotseling kwam ze tot een andere realisatie. Hetzelfde had ze met Oskar gedaan in de tuin, al was er toen niet heel veel terecht gekomen van de bloemen. Wederom hapte ze naar adem. 'Moet je ruíken!' Voor Olivia er iets tegenin kon brengen, duwde ze een bosje van de gele bloemetjes onder haar neus. 'Echt alles is beter nu,' sprak ze tevreden bij de zoete geur van de paardenbloemen die normaal altijd een beetje zuurig op Clarke voorkwam. Waarom had ze er in hemelsnaam aan gedacht om er vanaf te komen? De drugs? Dit was geweldig.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   do okt 19, 2017 12:40 am


She sits in her corner, singing herself to sleep
Wrapped in all of the promises, that no one seems to keep
She no longer cries to herself, no tears left to wash away
Just diaries of empty pages, feelings gone astray
But she will sing...till everything burns, while everyone screams
Burning in their lies, burning my dreams
All of this hate, and all of this pain, I'll burn it all down
As my anger reigns, till everything burns

Waarom dat ze in vredesnaam bang was geweest om het te proberen, wist Olivia niet meer. Ze was knetterhigh, ze was op een andere wereld, en het voelde heerlijk. Al haar zorgen waren van haar schouders afgevallen, Olivia voelde niets anders dan geluk, in haar eigen paardenbloemrijk, samen met Clarke. Met haar tong een beetje uitgestoken maakte ze met haar nagel een gaatje in een van de paardenbloemsteeltjes. “Sorry mini paardenbloempje, ik wil je geen pijn doen, maar de chosen paardenbloem wilt een kroontje” piepte het meisje ondertussen en giechelde ondertussen zachtjes. Het was helemaal niet grappig, maar de drugs hadden die uitwerking op haar. Nadat ze een klein gaatje had gemaakt, reeg ze er een paardenbloem doorheen en tevreden keek ze naar het resultaat. “Als het paardenbloemrijk gevonden is, moeten wij daar gaan werken als bloemenkroonmakers” zei Olivia met een onvaste stem. Haar ogen gleden naar Clarke, om te kijken wat zij aan het uitvoeren was, maar opeens stond ze voor een enorme verrassing.

Het meisje had namelijk een bos bloemen geplukt, los getrokken uit de grond, en stak het bijna door het hoofd van Olivia heen. Haar neus ving de zoete geuren van de paardenbloemen op, onder het mom van “Moet je ruiken!” van Clarke. “Echt alles is beter nu.” Olivia kon er niets aan doen, maar ze moest een keertje niezen. En nog een keer. En nog een derde keer. “Nu wordt het morgen mooi weer” giechelde het meisje, maar toen trok ze een pruillipje. “Clarke! Ben ik nu opeens allergisch voor paardenbloemen? This is a mess, ik was er nooit allergisch voor.” Met een beteuterd gezichtje keek ze naar alle paardenbloemen om zich heen. Opeens uit het niets liet ze zich in de paardenbloemen vallen. “Ik wil jullie allemaal knuffelen, ik ben niet allergisch hiervoor” stelde Olivia vast en begon paardenbloemen uit de grond te rukken. Deze gooide ze omhoog, de lucht in, zodat ze op haar belandden.

Nadat ze deels bedekt was met paardenbloemen keek ze omhoog, naar de lucht. Naar de maan, nog steeds haar favoriete hemellichaam in het heelal. “Ik wou dat we het paardenbloemrijk naar de maan konden brengen, de maan is mooi” zei het meisje, met haar ogen een beetje dicht, deels door de drugs, deels omdat ze naar de maan aan het kijken was en deze was echt wel een stukje verder weg.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 19
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   zo okt 22, 2017 2:09 pm

our hearts are fragile like roses

Clarke voelde zich nogal schuldig over het feit dat ze haast het hele rijk van de chosen paardenbloem had afgeslacht, maar omdat Olivia zich al meerdere keren verontschuldigd had, vond ze het niet per se nodig dat ook nog eens te doen. De paardengod zou haar vast wel vergeven. Prutsend met verschillende stengeltjes -een korte samenvatting van Clarke's leven als je daar even een minimale dirty mind op losliet- kwam ze erachter dat ze van het hele kroontjesmaken echt niets bakte. Ze betwijfelde of ze het überhaupt ooit eerder succesvol had gedaan in de korte periode dat ze kind was geweest. Met een lange, gefrustreerde zucht liet ze haar werkje vallen. Kijk, het paardenbloemenrijk was belangrijk, maar niet zo belangrijk dat je er niet tussenuit kon knijpen als je je begon te vervelen. Maar plotseling... De paardengod was tot haar gekomen en een zoete, heerlijke geur drong haar neus binnen. 'Als het paardenbloemrijk gevonden is, moeten wij daar gaan werken als bloemenkroonmakers,' zei Olivia giechelig, zoals ze alles zei eigenlijk. Clarke besloot als afleidingsmanoeuvre één van de bloemetjes onder haar neus te duwen, haar opdragend eraan te ruiken. Ze kreeg echter niet echt een reactie, enkel een reeks van de meest schattige niesjes ooit. Vertederd nam Clarke de bloem terug om er zelf aan te ruiken. 'Clarke! Ben ik nu opeens allergisch voor paardenbloemen? This is a mess, ik was er nooit allergisch voor.' Treurig bekeek ze het slagveld van paardenbloemen. 'Ik ben allergisch voor wespen wow.' Zoveel toevoeging weer. 'Ik wil jullie allemaal knuffelen, ik ben niet allergisch hiervoor.' Olivia showerde zichzelf in paarenbloemblaadjes, en Clarke's mond vormde een 'o'. Dat was gevaarlijk, een ontkenningsfase voor een allergie. Gelukkig gebeurde er echter niets. Misschien was het niezen toevallig. Clarke haalde haar schouders op en klopte zich af. Ze was blij dat ze geen kroontjes meer maakten. 'Ik wou dat we het paardenbloemrijk naar de maan konden brengen, de maan is mooi,' zei Olivia plotseling, haar ogen een beetje sluitend. OH NEE. Had de allergie haar toch geveld? Zo snel als ze kon -wat waarschijnlijk echt vijf minuten was- begaf ze zich naar het meisje, en trok haar oogleden open. 'OLIVIA blijf bij me oké? Ik ga wel even zo'n allergiespuit halen of zo, maar don't die on me!' Met de wijsvinger waarmee ze bemoederend had lopen zwaaien, tikte ze Olivia's neus aan. Plotseling leek niets meer belangrijk, en was ze in complete fascinatie naar haar reukorgaan aan het staren. 'Jouw neus is echt perfect..' Even aaide ze over haar neusbrug. 'Chosen neus...' murmelde ze giechelend.

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Olivia Romano
Moonlight Bae
Moonlight Bae
avatar

PROFIELAantal berichten : 769
IC-berichten : 83
Registratiedatum : 16-04-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: The Countess, Raven, Adore & Rosé
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Aura Manipulation/Healing & Cheer Up Lullaby
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Moonlight bae ☽

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   zo okt 29, 2017 9:58 pm


Een beetje duizelig keek ze naar boven, naar de lucht. Kwam dat door de drugs? Ergens voelde die duizeligheid niet vervelend, maar voelde het juist wel fijn. Olivia kreeg het warm, de behoefte om haar kleding uit te doen was groot. Maar dat kon niet, want op dit moment lag ze half bedolven onder paardenbloemen met een licht high uitdrukking in haar ogen naar de nacht te staren. Het leek wel uren te duren, maar in werkelijkheid was het maar een paar seconden, dat ze Clarke aan haar oogleden voelde trekken. “OLIVIA blijf bij me oké? Ik ga wel even zo’n allergiespuit halen of zo, maar don’t die on me!” Met een wijsvingertje wees ze naar Olivia’s neus. “Jouw neus is echt perfect…” Ze voelde de vinger van Clarke over haar neus glijden. “Chosen neus…” Olivia giechelde zachtjes. “Toet, toet!” zei ze zachtjes, als reactie op het wrijven van Clarke. “Clarkie, ik wil geen spuiten in me, er werd vast en zeker al genoeg in me gespoten” zei Olivia, zich totaal niet realiserend hoe dubbelzinnig dat klonk. Voorzichtig kwam ze overeind. “De paardenbloemen zijn denk ik verliefd op mij, kijk, ze blijven maar aan mij plakken” zei het meisje, en viste een paardenbloem van haar arm. Olivia keek naar Clarke en kreeg opeens een ingeving. Opeens stormde ze op het meisje af en gaf haar een megadikke Olivia knuffel, waardoor ze allebei op de grond vielen. Olivia ging naast het meisje liggen. “Jij bent lief en ik vind jouw snoepjes ook lief.”
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: ღ Everything burns   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
ღ Everything burns
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
 Soortgelijke onderwerpen
-
» How long will I wait when it all burns down
» [Dag 7]The fire still burns

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: g a r d e n s :: m e a d o w
-
Ga naar: