Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Taraxacum

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 20
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Taraxacum   wo aug 16, 2017 11:57 pm


POISON IN MY VEINS

Het was haar plekje geworden; de tuin. Om de een of andere reden was er altijd vreselijk veel gebeurd bij het op haar rug in het gras liggen. Jesse, Effy, Oskar, Olivia... Allemaal personen met wie ze gebeurtenissen had beleefd die haar leven zoals ze het kende flink op zijn grondvesten hadden doen schudden. Misschien dacht ze dat ze het op de een of andere manier kon terugdraaien als ze er weer terugging, maar dit keer alleen. Het was op zich een logische gedachtegang, om hier, in alle hectiek een soort rust in haar hoofd proberen te vinden, alles op een rijtje te krijgen. Niet dat het tot nog toe gelukt was, maar ze deed haar best. Een paardenbloem speelde tussen haar vingers. Ze kon zich niet herinneren dat ze hem had geplukt, maar ze probeerde niet te denken aan de dingen die haar beangstigden. Tenminste, ze dacht dat het een paardenbloem was. Zo één doe normaal geel was, maar als hij klaar was met bloeien veranderde in een zachte pluizenbol. En als je erin slaagde alle pluisjes in één adem weg te blazen mocht je een wens doen. Ze bedoelde, klonk goed. Deal. Natuurlijk had ze al een wens klaarliggen, maar ze probeerde er niet altijd te veel nadruk op te leggen. Anders kwam hij natuurlijk niet uit. Ze zoog alle lucht die in haar longen paste naar binnen en blies deze in een sterke adem uit. Clarke rolde haar hoofd over het gras en boog haar nek lichtjes om meer te kunnen zien van de pluisjes, die onafhankelijk van elkaar een stukje opstegen. Sommigen vielen na een kort tijdje alweer op de grond, anderen werden schijnbaar opgepikt door een windstroming die ze niet kon zien noch voelen vanaf hier. Ze keek net zolang omhoog tot alle zaadjes zich buiten zichtsbereik bevonden. En langer. Ze werd weer eens afgeleid door het schouwspel aan wolken, wolken die over een uur of wat donker zouden kleuren. Ze had een uur om haar gedachten op een rijtje te krijgen, als ze die verdomde plensbui nog wilde ontsnappen. Het was dus alweer enkele onnodige minuten verder toen Clarke weer werd herinnerd aan de bloem -die nu niet veel meer weghad van een bloem- die ze in haar hand hield geklemd. De stengel was inmiddels geknakt, maar dat deed niet af aan het feit dat ze zag dat ze alle pluisjes had weten weg te blazen. Ze werd abrupt weer herinnerd aan de wens. De wens, de wens... Dat alles weer normaal is, herinnerde ze zich plotseling. Ze gooide de overblijfselen van wat eens een felgeel bloemetje was achterover. Als je dan toch ouder werd, dan maar zo, dan kon je tenminste nog een doel dienen. Het duurde even voor Clarke bedacht dat ze helemaal niet meer ouder werd hier. Met een zucht liet ze haar handen weer in het gras vallen. 'Fuck,' ontsnapte haar mond, nauwelijks, want ze had haar kaken op elkaar geklemd door de plotselinge, scherpe pijn. Ze herkende hem, maar wilde er nog niet aan geloven tot ze echt de boosdoener met het zwart-gele patroon vrolijk weg zag zoeven. Haar ogen werden groot. Ze was allergisch voor wespen. Over iets minder dan een kwartier zouden haar longen voor haar gevoel in brand staan, niet te vergeten die vreselijke zwellingen en uitslag en jeuk en het niet kunnen ademen en... Ze voelde hoe ze licht in haar hoofd werd, maar misschien had dat meer te maken met de opkomende paniek. Ze wist dat ze Bluebonnet moest zoeken, maar niet in deze toestand... Het was niet lang geleden dat ze voor het laatst een pilletje had genomen, en mevrouw Bluebonnet mocht haar niet onder invloed zien. Ze zou het meteen doorhebben. Tijd om te wachten tot het uit zou werken had ze ook niet. De drugs die nog altijd in haar systeem zaten, deden haar enkel stil blijven zitten, wanhopig haar tanden in haar hand zetten en als een gek zuigen. Tot ze realiseerde dat ze het gif zelf binnenkreeg ook al zou ze het uitspugen. En dat zou het proces alleen maar versnellen. Ze kon niet anders dan haar poging zichzelf te redden staken. Oh god. Er moest een wonder gebeuren.
@Julia Shapiro

_________________

theme x about x more
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Julia Shapiro
Small-town Songbird
Small-town Songbird
avatar

PROFIELAantal berichten : 66
IC-berichten : 9
Registratiedatum : 09-08-17
Accounts : • Julia Shapiro
Woonplaats : Nederland
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Poison extraction & Poison immunity
Uiterlijke leeftijd: 18
Quote: In my bones, I can feel it in my bones

BerichtOnderwerp: Re: Taraxacum   do aug 17, 2017 8:56 pm


you've got your fingers crossed // you've got me so intrigued


Lolita, light of my life, fire of my loins. My sin, my soul. Lo-lee-ta: the tip of the tongue taking a trip of three steps down the palate to tap, at three, on the teeth.

Met een zucht klapte Julia het boek dicht en klemde het vast in haar hand terwijl ze achterover in het gras leunde. Ze zou de hele volgende alinea uit haar hoofd kunnen opzeggen, zo vertrouwd was ze met de woorden. Haar lichte ogen staarden naar de lucht boven haar, scanden de wolken – witte wolkjes vergezeld door een paar kleine grijze, iets dat maar één ding kon betekenen: regen. Julia zuchtte, klakte met haar tong tegen haar gehemelte. Ze had de tijd niet bijgehouden – al was de dagelijkse regenbui één van de eerste vaste gebeurtenissen van de dag die ze had herkend. Het bleef een vreemd iets, een lus waarin een dag tot in de eeuwigheid werd herhaald. Praktisch alles dat hetzelfde bleef, kalenders en agenda’s waren nooit meer nodig, je wist toch al voor het grootste gedeelte wat er ging gebeuren. Julia had getwijfeld om haar ontdekte vaste ‘tijden’ op te schrijven in één van haar vele schriften volgetekend met Latijnse namen van planten en bloemen, maar had er nog niet de tijd voor gevonden. Veel zin had ze niet om straks naar binnen te vluchten, het huis in. Misschien kon ze hier wel blijven liggen, met het boek op haar hoofd als een soort paraplu (haar mondhoeken gingen omhoog bij de gedachte eraan). Haar jurk was toch zo groen als het gras waarop ze lag met alleen een paar felgekleurde patroontjes die afstaken tegen al dat groen, bijna een perfecte camouflage. Julia hield haar kopie van Lolita omhoog, om zich te beschermen tegen de paar zonnestraaltjes die tussen de wolken heen priemden. Haar wijsvinger streek over de kaft – het bekende meisje met de hartjesvormige zonnebril dat uitdagend en verveeld de wereld in keek. Het boek was van de eerste druk, oud, gehavend – er zaten kleine barstjes in de kaft, de bladzijdes waren vergeeld en omgebogen. Julia had het boek bijna kapotgelezen, al zou ze het voor geen goud weg willen doen – zo sentimenteel en snel gehecht aan dingen was ze wel. Het deed haar toch een beetje aan thuis denken, al wist ze niet eens waar dát precies was op dit moment.

Met moeite kwam ze overeind uit het lange gras, stak haar boek in de canvas tas die ze een stukje verderop had neergelegd en strekte zich uit – moe en loom van het lezen. Haar tot nu toe blote voeten stak ze weer in haar sandaaltjes, die ze naast de tas had neergelegd. Zonder enig doel liep ze verder door de gigantische tuinen bij het huis, liet haar handen door de planten gaan, op zoek naar Noord-Europese bloemen en gewassen die ze nog niet kende. Het stelde Julia ergens gerust, dat ze zoveel nog wist – tenminste iets van herkenning in een relatief nieuwe omgeving. Terwijl ze haar tocht vervolgde voelde ze opeens iets anders – een mens, waarschijnlijk vergiftigd. Julia liep in de richting van haar gevoel, waar ze inderdaad een jong meisje in het gras zag liggen. Op de een of andere manier voelde ze zich meteen aangetrokken tot haar, een soort magnetisme – ze kón gewoon niet aan haar voorbij lopen zonder iets te doen.

‘Wesp?’ Wat een icebreaker. Ze vroeg het, trok zelfs haar wenkbrauwen op om het kracht bij te zetten, al was het meer een constatering dan een vraag, alsof het het antwoord op een som was. Julia herkende het gif uit duizenden – het resultaat van een jeugd op een boerderij tussen de dieren en de wilde planten. De jongedame knielde bij het meisje neer met haar handen op haar knieën, hield haar hoofd iets scheef.

626 words - outfit - Clarke Guerra
BY MITZI

_________________
theme • voice

look like th' innocent flower, but be the serpent under 't.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t572-julia-shapiro
Clarke Guerra
Paardenbloem Queen
Paardenbloem Queen
avatar

PROFIELAantal berichten : 505
IC-berichten : 120
Registratiedatum : 06-01-17
Leeftijd : 20
Accounts :
. Clarke
. Parker
. Louise
. Ethan
. Carina

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Descendant of Aphrodite + Colour Saturation Manipulation
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: 'And I couldn't feel more out of ... touch.'

BerichtOnderwerp: Re: Taraxacum   wo aug 23, 2017 12:40 am


POISON IN MY VEINS

En er gebeurde een wonder. Gezien Clarke al licht in haar hoofd was geworden van de adrenaline die waarschijnlijk sneller door haar aderen stroomden dan het wespengif, had ze het in de eerste instantie niet door, maar later was het logisch in elkaar te puzzelen. Ze hoorde niet hoe het gras om haar heen lichtjes ritselde, en ze zag niet hoe de gesandaalde voeten naderden. Het meisje focuste zich enkel op één ding, en dat was hoe ze dit onmogelijke incident ging oplossen. Ze had nu al spijt van het verkeerd benutten van de wens die de blaasbloem haar had gegund. Veel te vaag had ze het omschreven ook. Het duurde zelfs even voor het tot haar doordrong dat de stem bij iemand hoorde. 'Wesp?' Omdat het ongeveer het enige was dat ze kon doen in deze situatie en de laatste hoop die ze op dit moment had, keek ze op. Boven haar bungelde blond golvende haren die bij een gezicht hoorde met opgetrokken wenkbrauwen. Even moest ze met haar ogen knipperen om te voorkomen dat haar groene jurkje niet opging in de begroeiing op de achtergrond van haar zicht. Clarke volgde haar bewegingen die ervoor zorgden dat de twee meisjes zich op eenzelfde ooghoogte bevonden, zich niet bewust van het feit dat haar mond heerlijk charmant een stukje openhing. 'Ehm...' poogde ze op adem te komen. 'Ja. Hoe... Hoe weet je dat?' Compleet met stomheid geslagen door de plotselinge verschijning van het meisje dat ergens iets weghad van een Griekse godin met haar gouden haaraccessoires. Oké, ze moest iets rustiger worden. Ze blies de lucht in haar longen in één scherp adem door haar getuite lippen en schudde even haar hoofd terwijl ze haar ogen dichtkneep. 'Ik ehm, ben allergisch?' kwam plotseling uit haar mond als iets wat ze leek toe te moeten voegen. Even gleden haar ogen naar de canvas tas die het meisje bij zich droeg. Het was natuurlijk allermeest onrealistisch, maar ergens hoopte Clarke vurig dat er om de een of andere reden een wespenpen in zou zitten.

_________________

theme x about x more
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t151-clarke-guerra
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Taraxacum   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Taraxacum
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: g a r d e n s
-
Ga naar: