Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Black Coffee

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : Vorige  1, 2
AuteurBericht
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   zo aug 20, 2017 12:36 pm





Jeremy kon Rafe’s ‘droom’ waar maken. Hij kon hem gemakkelijk de krachten geven die hij maar wou hebben. Het was wel even de vraag of Rafe’s lichaam het aan kon, maar nooit geschoten was altijd mis. Jeremy wou het proberen. Hij wou ervoor zorgen dat Rafe voor hem kwam werken, maar de jongeman leek er nog altijd tegen te zijn. Hij schudde afkeurend met zijn hoofd zodra Jeremy uitlegde dat hij hem de krachten kon geven. Jeremy grijnsde wat. Dus het was inderdaad een leugen geweest dat Rafe die krachten graag wou hebben. Jeremy vroeg zich sowieso nog af of Rafe echt alleen in het donker kon zien. Dat dat zijn enige krachten waren. Jeremy maakte zich er niet zo druk om. Immers kon niks hem vermoorden dus voelde hij geen angst om plots aangevallen te worden met een onbekende kracht. Hij hoopte dat Rafe het zou doen. Dan zou Jeremy er achter komen over Rafe loog of niet.

Rafe draaide zich met een ruk weg van Jeremy zodra Jeremy zijn laatste woorden had gezet. Met een geamuseerde grijns keek Jeremy toe hoe de man zijn handen op zijn rug legde en richting de toonbank liep. Jeremy volgde de jongeman met zijn ogen. Het zag er naar uit dat hij tijd aan het rekken was. Jeremy vond het niet erg. Op zich had hij alle tijd. Zolang hij maar zijn zonen op tijd vond. “Work for you huh? What do you mean?” vroeg Rafe hem. Jeremy stond langzaam op. ”It’s not that special. You would just be a hitman that kills people that go against me. Or you can be a spy or something. That choice is up to you, as long as you work for me,” antwoordde Jeremy. Er waren genoeg functies waar er nooit genoeg van waren. Met de dag groeide Jeremy’s rijk groter en had Jeremy dus ook steeds meer mensen nodig. Nu was het niet moeilijk om mensen te verwerven om voor hem te werken, maar het was wel moeilijk om veel mensen te krijgen met de goede attitude. Met Rafe’s attitude.

Jeremy zette een paar stappen in Rafe’s richting. De man draaide zich naar hem toe. Vaag hoorde Jeremy hoe de man in iets zat te rommelen. Jeremy kon zich natuurlijk achter de toonbank teleporteren en meteen zien waar Rafe mee bezig was, maar Jeremy vond het leuk om te doen alsof Rafe een kans tegen hem stond. Alsof de man nog een uitweg had. “My surname is Adler,” informeerde Rafe hem vanuit het niets. Jeremy grijnsde wat breder en knikte eens. Hij had wel door dat een domme afleidingsmanoeuvre was. ”What are you doing there buddy?” vroeg Jeremy en knikte richting het geluid dat Rafe aan het maken was.

{OOC: beetje flut sorry ;c


_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   zo aug 20, 2017 3:52 pm

Door zijn hoofd een beetje schuin te houden hield hij de zwartharige man vanuit zijn ooghoeken in de gaten terwijl hij zijn rug naar hem toegekeerd had om de kastjes achter de toonbank te observeren, opzoek naar een potentieel moordwapen. Ondertussen had hij gevraagd wat de man bedoelde met ‘werken voor hem’, niet omdat hij echt geïnteresseerd was in het zogenoemde werk—hij zag het als een ideaal middel om de man zijn aandacht van zijn fysieke acties af te halen.

”It’s not that special. You would just be a hitman that kills people that go against me. Or you can be a spy or something. That choice is up to you, as long as you work for me,” legde Jeremy uit wat het werk zou betekenen. Rafe keek hem aan en trok zijn wenkbrauw lichtjes op, niet snappend waarom hij überhaupt een hitman en een spion nodig had. “And why is that?” vroeg hij, willend dat Jeremy dieper in ging op waarom hij dat werk aanbood. Hij hoopte dat het zijn passie was waardoor hij er helemaal in op zou gaan tijdens het vertellen en dus helemaal geen aandacht meer zou hebben voor hem.

Nadat zijn ogen waren gevallen op de lemmeten van diverse messen in een laatje dat halfopen stond. Zijn pupillen vergrootte iets door de adrenaline dat door zijn lichaam begon te stromen. Rafe draaide zich vervolgens weer om en zag nog net dat de man een stap in zijn richting zette waardoor hij meteen een achterdochtige blik van hem toegeworpen kreeg. Ongemerkt probeerde hij vanachter zijn rug te voelen welke messen het scherpst aanvoelden en probeerde ze vervolgens ongezien onder de mouwen van trui bij zijn polsen te stoppen. Natuurlijk was het niet te voorkomen dat graaien in een zee van metaal geen geluid maakte waardoor hij uit het niets zijn achternaam vertelde aan de man. In die tijd kreeg hij het net voor elkaar om onder elke mouw een redelijk scherp mes te krijgen. Hij voelde de lemmeten lichtjes in zijn polsen steken. Ze hadden in ieder geval goede scherpen messen hier.

”What are you doing there buddy?” vroeg Jeremy, overuidelijk niet dom genoeg wezend om te trappen in zijn valletje. Rafe grinnikte kort keek naar de grond en schudde z’n hoofd om vervolgens de man weer aan te kijken en liep in zijn richting met een fake glimlach. “Nothing buddy,” sprak hij, zijn woorden deels herhalend en liet zijn handen zien dat hij niks vasthad, zijn glimlach langzaam verdwijnend. Hoe dan ook,als je héél goed keek kon je wel een vage afdruk opmerken in zijn mouwen. Rustig liet hij zijn armen weer verdwijnen achter zijn rug en hield zijn polsen stevig vast zodat ze er niet zomaar uit zouden vallen.

“You know what, I’m interested,” sprak hij terwijl hij in de man zijn richting liep en liet ondertussen weer zijn grijns zijn lippen sieren, er geen woord van menend maar hoopte hem af te kunnen leiden. Rafe liet zijn ogen kort naar zijn nek glijden die netjes ontbloot was op de stropdas na, alsof hij er om vroeg. Het liefst wilde hij de man zoveel mogelijk pijn laten lijden, maar wist dat dat onverstandig was. Hij zou terug kunnen vechten, en hij wist niet of hij tegen zijn krachten op zou kunnen. Nee, een humane dood door een flinke snede bij de hals door de slagader was het verstandigst. Het hart zou het zuurstofloze bloed niet meer naar de longen kunnen pompen waardoor er snel een zuurstofgebrek zou ontstaan en dan was het gebeurd. Daarnaast zou het ook een van de stilste manieren zijn om hem om te brengen, stel dat er iemand langs zou lopen. In stilte liep hij dichter naar de zwartharige man toe. Ze waren allebei niet al te lang, wat het makkelijker maakte voor hem om goed bij zijn hals te kunnen. Rafe kwam tot stilstand en keek der man aan en glimlachte even waarbij hij een enkele keer met zijn ogen knipperde. Uit het niets probeerde Rafe de kaak van de man vast te grijpen en met een ruk naar de zijkant te drukken zodat hij beter bij de plek van de slagader te kunnen komen voor gegarandeerd succes. Rafe wist aardig wat van de anatomie van het menselijk lichaam af voor zulke klusjes. Vervolgens liet hij het mes uit zijn mouw glijden en probeerde met een snelle, maar enorm krachtige, schuine beweging zijn hals door te snijden zodat het bloed gegarandeerd uit de slagader zou stromen. Als hij recht zou snijden had hij namelijk de kans dat het hart alsnog genoeg bloed zou krijgen en dan zou zijn plan falen. De enorme kracht die hij uitoefende was ongekend voor een persoon die niet over zijn kracht beschikte waardoor de aap meteen uit de mouw kwam als zijn poging succesvol was.

_________________



VOICE  ||  THEME



Laatst aangepast door Rafe Adler op zo aug 20, 2017 6:20 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   zo aug 20, 2017 5:33 pm




Life hurts a lot more than death


De jongeman stelde hem vragen. “And why is that?” ging Rafe verder. Jeremy had al lang en breed door wat de jongen aan het doen was. Hij was aan het tijdrekken. Hij wou dat Jeremy door bleef lullen zodat Rafe genoeg tijd had voor god mocht weten wat. Jeremy wou op zich het spelletje nog wel even mee willen spelen en kon op zich nog genoeg vertellen over het werk wat Rafe zou doen en hem nog inlichten over zijn rijk, maar Jeremy begon ongeduldig te raken. Zo vroeg hij aan Rafe wat hij aan het doen was. Hij hoorde het geluid van kletterend zilverwerk. Was Rafe in een la aan het graaien? Rafe grinnikte richting de grond, waarna hij zijn blik terug op Jeremy richtte en een neppe glimlach op zijn gezicht plakte.

Met het enige geduld dat Jeremy nog kon opbrengen keek hij toe hoe Rafe op hem af liep. “Nothing buddy,” antwoordde Rafe, met een woord herhalend. Hij hield zijn handen onschuldig op. Jeremy liet zijn blik over de armen gaan. De handen hielden niks vast, maar zodra hij wat beter keek zag hij een afdruk in de mouw. Jeremy kon wel nagaan dat dat een stuk bestek was. Waarschijnlijk een mes, want wie stak je dood met een lepel? Jeremy knikte enkel goedkeurend, alsof hij het onschuld van de jongeman geloofde en hem begon te vertrouwen. Bullshit natuurlijk. Hij wou gewoon zien waar dit heen ging. Zou de jongeman echt een poging doen om hem te vermoorden met een botermes?

Rafe liet zijn handen weer achter zijn rug verdwijnen. “You know what, I’m interested,” gaf Rafe toe. Jeremy trok een wenkbrauw op en legde zijn armen over elkaar. ”Oh really?” vroeg Jeremy na terwijl hij Rafe volgde met zijn ogen die langzaam dichterbij kwam. In stilte kwam de jongen dichterbij. Jeremy opende zijn mond om een nieuwe vraag te stellen, maar toen greep Rafe plots zijn kaak vast die met een ruk naar de zijkant werd gedrukt. Vervolgens voelde hij in een flits de koelte van het mes in een snelle, bovenmenselijke krachtige, maar ook nauwkeurige, schuine beweging door zijn hals snijden. Meteen begon het bloed eruit te gutsen. Jeremy nam meteen een wankelende stap naar achteren, legde een hand op zijn hals en begon naar lucht te happen. Hij leek elk moment door zijn benen te zakken, neer te vallen en binnen een paar seconden dood te gaan. Jammer genoeg voor Rafe zou het niet makkelijk zijn.

Na een paar seconden van paniekerig doen en adem happen besloot Jeremy zijn toneelstuk te laten vallen en stond hij weer recht. Hij liet zijn hand zakken van de hals waar de wond alweer was genezen. Enkel het bloed op zijn hand was nog aanwezig. Met een grijns richtte hij zich op Rafe. ”Oh you don’t know what you’re dealing with boy,” sprak Jeremy. Met die grijns schoof hij de ring van zijn vinger en liet hij deze glijden in de zak van zijn jas. Vervolgens schoot hij in een bovennatuurlijke snelheid op Rafe af en ramde hem tegen een muur op. In de tijd dat hij op Rafe afschoot veranderde zijn lichaam naar zijn ware aard. Een duistere doek gleed over zijn lichaam heen terwijl zijn lichaam in niets meer veranderde dan enkel duisternis. Zijn handen waren klauwen geworden en in één klauw hield hij de welbekende scythe weer vast. Jeremy had Rafe bij zijn keel gegrepen om hem licht benauwd te laten voelen, maar hij zou hem niet wurgen. Hij wou hem immers nog altijd levend hebben. ”Now, I noticed how well you handled that knife. Very impressive,” complimenteerde Jeremy hem. Zijn stem klonk zwaarder en dubbel. Alsof zijn normale stem was vermengd met dat van een beest. Vervolgens vernauwde zijn grip rond Rafe’s hals toch. ”Now tell me what powers you have!” beval Jeremy. Hij was overduidelijk het geduld aan het verliezen. Als Rafe hem nog lang aan het lijntje hield, wist Jeremy niet zeker of hij zichzelf ervan kon weerhouden om de nek te breken.

{OOC: beetje gegodmod hopelijk is dat niet erg c:


_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   zo aug 20, 2017 8:44 pm

Rafe merkte aan de houding van de man dat hij hem niet volledig vertrouwde, alsof hij doorhad waar hij mee bezig was. Het feit dat Jeremy echter niets deed om hem tegen te houden maakte het Rafe moeilijk om in te schatten wat voor gedachtes er door de man zijn hoofd raasden. Met langzame passen had hij de zwartharige benaderd nadat de messen veilig in zijn mouwen waren verborgen. Onschuldig had hij zijn handen omhoog gehouden toen de man had gevraagd naar wat hij aan het doen was bij dat laatje om ze vervolgens weer met beleid achter zijn rug te verbergen zodat de messen er niet zomaar uit zouden vallen.

”Oh really? Antwoordde de man nadat Rafe had medegedeeld dat hij wel geïnteresseerd was in zijn voorstel. Hij antwoordde er echter niet op, maar verminderde de afstand tussen hem en de man nog wat meer zodat hij recht voor hem stond. Met vlugge, krachtige en kundige bewegingen had hij niet veel later binnen enkele seconde een flinke snede in de hals van Jeremy gepland. Rafe voelde hoe het warme bloed over zijn hand stroomde en vlekken in de mouw van zijn rechterarm veroorzaakte. Een tevreden sadistische grijns ontstond op zijn gezicht toen de man achterover wankelde en naar zijn nek greep waardoor Rafe even kort lachte. “No,” beantwoordde hij nog de man zijn vraag of hij daadwerkelijk geïnteresseerd was in zijn voorstel. Als het goed was zou het nu snel gebeurd zijn met hem en kon hij in vrede het cafétje verlaten, nadat hij eerst een raam had ingeslagen natuurlijk.  

Even had de bruinharige jongeman naar het lemmet gestaard om uiteindelijk zijn tong uit te steken en wat bloed van het zilverwerk af te likken. Ergens vond hij het vies, maar het gaf hem aan de andere kant zo’n enorme kick dat hij zich daar met gemak overheen kon zetten. De grijns die op zijn gezicht stond verdween echter geleidelijk toen hij zag dat de man zonder enig zichtbare wond in zijn hals weer overeind was gekomen, het bloed dat op zijn hand was het enige bewijs dat Rafe zonet een mes door zijn hals had gehaald. Verward knipperde hij even met zijn ogen en zette een paar stappen achteruit. Zelfs de peculiars met een snel-helende kracht overleefden zulk soort wonden niet omdat het simpelweg te snel ging, waarom kon hij het dan wel overleven?  ”Oh you don’t know what you’re dealing with boy,”  sprak de man met een brede grijns op zijn gezicht, overduidelijk iets wetend wat Rafe niet wist. Rafe’s ogen gleden instinctief naar de bewegingen van de man zijn handen: een ring die veilig opgeborgen werd. Voordat hij het kon bevatten werd hij met een enorme kracht en snelheid tegen de muur van het café aan gewerkt. Zoveel kracht dat er zelfs hier en daar wat brokjes van het plafond en de muur naar beneden vielen en er een hele stofwolk om hen heen ontstaan was, nog maar niet te spreken over de duistere gloed die er doorheen was gemixt. Op de plek waar Rafe tegenaan gedrukt was zat nu een enorme scheur. Een pijnlijke kreun verliet zijn mond en greep vrijwel meteen naar de klauw die om zijn nek was gewikkeld wat ervoor zorgde dat hij weinig zuurstof binnenkreeg. Wanhopige probeerde hij de greep op z’n minst losser te maken, maar kwam er al snel achter dat het onbegonnen werk was. Daarnaast waren de mesjes in zijn mouwen op de grond gedenderd door de hoge snelheid waar ze zich in hadden bevonden.

”Now, I noticed how well you handled that knife. Very impressive,” sprak de man die ondertussen onherkenbaar was geworden en veranderd in een veel angstaanjagender gedaante, waardoor Rafe begon te vrezen dat dit niet zomaar een persoontje was die cosplayde als magere hein. Het leek hem wel echt te zijn. Met wat opgezette ogen keek hij naar de duisternis die zich voor hem bevond, niet goed wetend waar de man zijn ogen zich op het moment bevonden. Wat wanhopig probeerde hij met zijn voet het botermesje naar zich toe te schuiven die wat verderop lag, maar was net niet lang genoeg om erbij te kunnen waardoor hij een gefrustreerd geluid maakte. Niet goed wetend wat hij nu moest beginnen.

”Now tell me what powers you have!” schreeuwde Jeremy, als hij het überhaupt nog wel was. Rafe voelde hoe de grip rond zijn nek vernauwd werd waardoor de nood naar zuurstof vergrootte. Hij klemde zijn kaken gefrustreerd op elkaar, het overduidelijk hatend dat hij zo machteloos was tegenover de man. Hij wist dat hij geen keus had. “Alright alright,” begon hij zacht, er niet zoveel geluid uitkrijgend omdat Jeremy zijn luchtwegen grotendeels blokkeerde. Ondertussen probeerde hij nog steeds hopeloos de greep slapper te maken zodat hij meer lucht kon krijgen. “Supernatural Swordsmanship okay? Now happy?” sprak hij gefrustreerd en probeerde vervolgens in de pols van de klauw te bijten, in de hoop dat hij daardoor los zou laten—al had hij niet al teveel hoop nadat hij gezien had tot waar de man toe in staat was.

_________________



VOICE  ||  THEME

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   zo aug 20, 2017 9:36 pm




Life hurts a lot more than death


Via zijn ooghoeken zag hij hoe Rafe het mes aflikte. Hij was echt gewoon.. te perfect. Jeremy zou nog net niet fangirlen. Hij zag het triomf in Rafe’s ogen. Jammer genoeg gunde hij hem niet al te veel proeftijd van de victorie. Jeremy kwam recht terwijl de wond al was verdwenen. Hij borg de ring op en ondernam actie. Met een klap zette hij de jongeman tegen de muur aan. Stof daalde op hen neer terwijl een scheur zich had gevormd in het beton. Het zou niet de eerste keer zijn dat Jeremy een gebouw vernielden met zijn krachten. Hij hoopte echter dat het café het nog even zou volhouden, aangezien hij het gesprek ongestoord voort wou zetten.

Met zijn duistere stem complimenteerde hij de jongeman voor zijn behendige en onmenselijke gebruik van het botermes. Echter kon Jeremy niet lang het geduld opbrengen om vriendelijk te blijven. Zijn klauw knelde zijn luchtpijp wat verder dicht. Bevelend sprak hij de jongen toe om hem de informatie te geven waar hij op zat te azen. Rafe probeerde zich te verzetten, maar zag uiteindelijk ook in dat er geen andere keus was. Gelukkig maar. De jongen vermoorden was zonde geweest. “Alright alright,” gaf Rafe zacht toe door de ademnood. Jeremy verslapte zijn greep genoeg om de jongen wat adem te gunnen, maar te weinig om hem te laten weg slippen. “Supernatural Swordsmanship okay? Now happy?” antwoordde Rafe gefrustreerd, waarna zijn tanden in Jeremy’s klauw zonken. Voor een moment keek Jeremy wat droog naar de jongeman, waarna hij de jongen met een kracht wegsmeet.

Zijn vermoedens klopten dus. Wat een verrassing. Hij haalde de ring weer tevoorschijn en schoof deze terug om zijn ringvinger waarmee hij weer terug veranderde naar zijn menselijke gedaante. Zodra hij weer in zijn menselijke vorm zat, richtte hij zich op Rafe. Hij zette een paar stappen in zijn richting. ”Okay, here’s what we’re gonna do,” begon Jeremy. ”You’re gonna work for me,” herhaalde hij. ”Luckily for you, you already have powers good enough to be of use so you don't need any more,” vervolgde hij, duiden op de eerdere woorden dat hij de jongeman andere krachten zou geven. Dat was nu dus niet meer nodig. ”You need to stay in this town for a while. When I take over this town I will return to the capital of my empire and you will come with me to go into training, understood?” eindigde Jeremy zijn uitleg op een bevelende toon. Hij duldde geen tegenspraak, dat was duidelijk.



_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   zo aug 20, 2017 11:19 pm

Hij had hopeloos wat pogingen geprobeerd om los te komen van de krachtige grip van Jeremy wat wel van beton leek. Zijn bewegingen werden dan ook steeds wat zwakker naarmate zijn spieren steeds minder zuurstof toegevoerd kreeg. Toen de man zijn grip nog meer vernauwde waardoor hij echt in ademnood kwam besloot Rafe toch maar tegen zijn eigen hoge trots in te gaan en op te geven door hem te vertellen over welke kracht hij nog meer beschikte. Als ‘beloning’ had het duistere gedaante de grip om zijn nek wat verzwakt waardoor hij iets gemakkelijker adem kon halen, iets waar Rafe dan ook meteen uitbundig gebruik van maakte. Na zijn woorden had hij zijn tanden laten zinken in het ‘vlees’ -of wat het op het moment dan ook was- van Jeremy. Even leek het geen effect te hebben, maar werd al snel aan de kant gesmeten met wederom een enorme kracht. Een pijnlijke kreun ontsnapte uit zijn mond toen hij tegen een stoel terecht kwam om vervolgens gelijk te snakken naar adem. Het zou hem niets verbazen als hij binnen enkele uren bezaaid was onder de blauwe plekken. Desondanks hij sterretjes begon te zien door de harde klappen en het gebrek aan zuurstof kwam hij toch meteen overeind zodat hij niet zwak op de grond lag. Niet dat hij staand een betere kans had tegenover Jeremy dan liggend, het gaf hem in ieder geval een zekerder gevoel. Toen zijn ogen vielen op een van de botermesjes graaide hij er vrijwel meteen naar en hield het beschermend voor zich uit, niet wetend wat de mans volgende zet zou zijn. Hij zou in ieder geval zijn kracht kunnen gebruiken met het zielige mesje, ook al leek deze bijna geen effect te hebben.

”Okay, here’s what we’re gonna do,” begon Jeremy nadat hij de ring weer om zijn vinger had geschoven en zo zijn menselijk gedaante weer had aangenomen. ”You’re gonna work for me,” herhaalde hij. ”Luckily for you, you already have powers good enough to be of use so you don't need any more,” vervolgde de man terwijl hij dichter naar Rafe toeliep. Rafe’s ademhaling was zwaar en ademde scherp in toen hij dichterbij kwam. Hij hield het mesje dreigend voor zich uit, zover het dreigend over kon komen, terwijl hij zelf ook wat stapjes naar achteren zette zodat ze afstand tussen hen niet kleiner werd.  ”You need to stay in this town for a while. When I take over this town I will return to the capital of my empire and you will come with me to go into training, understood?” vervolgde hij, het hem letterlijk bevelend. Rafe bleef echter stil en keek hem met een moeilijke uitdrukking aan. Hij schudde even zijn hoofd zodat hij weer helder naar de man kon kijken, maar tegelijkertijd was het om aan te duiden dat hij het niet echt eens was met zijn plan. “I’m not a possession,” bracht Rafe onderhand buitenadem uit terwijl hij elke beweging van de man in de gaten probeerde te houden. Zelfs nadat hij bijna gewurgd was zat zijn koppigheid nog steeds diep in hem begraven. Verstandig was het echter niet.

_________________



VOICE  ||  THEME

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   ma aug 21, 2017 12:40 pm





Met een krachtige zwaai had Jeremy de jongen weer van hem afgegooid. Hij had hem als een hand gebeten. Mensen deden ook de raarste dingen zodra ze in het nauw werden gedreven. Jeremy veranderde terug in zijn menselijke vorm terwijl hij zag hoe Rafe al snel weer rechtop klauterde. Wat een slimme jongen was het toch. Niet zwak lijken tegenover je vijanden. Nog meer reden waarom Jeremy de jongen mocht. Hij leek al bijna klaar getraind te zijn. Hij moest alleen nog respect krijgen voor Jeremy en hem behandelen zoals het hoorde en dan was het plaatje perfect. Natuurlijk zou Rafe dit niet vrijwillig willen doen, maar hij zou geen keus hebben.

Jeremy kwam dichterbij de jongen die een botermes dreigend op hield en de afstand probeerde te houden. Jeremy legde ondertussen het plan uit. Hij duldde geen tegenspraak, maar Rafe schudde toch met zijn hoofd. “I’m not a possession,” bracht de jongen buiten adem uit. Jeremy grinnikte zachtjes en schudde eveneens met zijn hoofd. ”Maybe you didn’t hear me, but that wasn’t a question. You don’t have a choice,” maakte Jeremy duidelijk met een scherpe toon in zijn stem. Hij nam een paar stappen afstand. ”Stay in this town. I know where to find you. If you try to run I will hunt you down and kill you. I’ll check up on you in a few days,” maakte Jeremy duidelijk. Hij grijnsde de jongeman nog even toe, waarna hij weg teleporteerde en Rafe achterliet met de vele lijken. Het enige wat nog van hem over was, was de sleutel van het café die op de grond lag waar hij zojuist had gestaan.

{-Jeremy is het topic uit c:


_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   di aug 22, 2017 11:17 pm

Dreigend stond Rafe met het botermesje voor zich uitgestrekt voor Jeremy. Hij hield elke stap die de man zette in de gaten en zorgde dan ook zorgvuldig dat de afstand tussen hen niet kleiner werd. Hij wilde voor geen goud nogmaals zijn sterke klauwen om zijn nek geklemd hebben. Desondanks de zenuwen en nog steeds door zijn lichaam heen raasden was hij te koppig om zich volledig over te geven aan de man. Hij was geen object dat hij zomaar kon claimen en meenemen daar dat gekke rijk van hem waar hij constant over zemelde? Al helemaal niet als hij daar hoogstwaarschijnlijk als een soort slaaf behandeld zou worden, aangezien het hem niet leek dat hij er een ‘salaris’ voor zou krijgen. Daarnaast kon Jeremy hem gemakkelijk forceren verder te werken met zijn onmenselijke krachten. Naar zijn gevoel was het simpelweg pure slavernij.

”Maybe you didn’t hear me, but that wasn’t a question. You don’t have a choice,” maakte de man duidelijk. Een diepe zucht verliet Rafe’s longen toen hij dat zei. Waarom wilde die man hem zo graag hebben, zó speciaal was hij toch niet? Als je mensen chanteerde kon je er genoeg vinden die zo nu en dan wat mensen voor je neer wilden halen of wilde spioneren. Hij wended zijn blik af van de man terwijl hij afkeurend zijn hoofd schudde, maar wist dat continu tegen hem in gaan zijn vruchten ook niet zou afwerpen. Gefrustreerd klemde hij zijn vuisten om het zielige mesje heen waardoor ze wit begonnen uit te slaan. ”Stay in this town. I know where to find you. If you try to run I will hunt you down and kill you. I’ll check up on you in a few days,” vervolgde de man. Nog steeds redelijk beduusd door wat er zonet allemaal gebeurd was staarde hij de man aan. “But-..” bracht Rafe nog uit. Misschien liet de man zich wel omkopen met een grote som geld waardoor hij hem met rust zou laten. Maar nog voordat Rafe verder kon gaan verdween de man in het niets. Meteen keek hij om zich heen om te kijken waar hij gebleven was. Door zijn nachtvisie kon hij gemakkelijk zien of er nog een gedaante in de kamer bevond naast hemzelf en de lijken. Al snel kwam de bruinharige jongeman tot de conclusie dat dat de man zijn afscheidszin was geweest, en nu naar God mag weten waar was geteleporteerd. De sleutel van het café had zijn plaats ingenomen

Gefrustreerd dat precies hem dit moest overkomen plofte hij met een gespannen kaak neer op de dichtstbijzijnde stoel. Hij wilde zijn ellenbogen laten neerstorten op het tafelblad voor hem, maar werd gehinderd door het servies dat er stond. Eventjes keek hij ernaar voordat hij met zijn arm het hele gebeuren in een zwaai van de tafel af zwiepte wat een heftig kletterend geluid veroorzaakte. Met een zucht plaatste hij zijn hoofd in zijn handen terwijl hij op zijn ellenbogen leunde. Misschien dat hij hem kon overkopen als hij zijn check-up zou gaan doen? Maar hopen dat de man van geld hield en zelfs niet al aan het verdrinken was in de cijfers.

_________________



VOICE  ||  THEME

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Black Coffee   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Black Coffee
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 2 van 2Ga naar pagina : Vorige  1, 2
 Soortgelijke onderwerpen
-
» 111 questions =DD
» Black night, Shining stars
» Trektocht deel I {Black Rose}
» {Good times beat bad times} Setjesshopje!
» Black & White {Sorrowkit}

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c e n t r e
-
Ga naar: