Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Volunteer | Rafe

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Jett Mc'Knight

avatar

PROFIELAantal berichten : 97
IC-berichten : 8
Registratiedatum : 27-07-17
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Vampire
Uiterlijke leeftijd: 17
Quote: Mama, we all go to hell

BerichtOnderwerp: Volunteer | Rafe   zo aug 20, 2017 2:25 pm

Jett Mc'Knight

There is nothing you can do about it

Ze was zo moedig geweest. Jett had haar zien weg sluipen. Aah, de wil naar wat vrijheid. Iedereen leek er moeite mee te hebben gewoon binnen de muren te blijven. Een gevoel dat hij met degenen deelde. En zo ook nu. Hij had het voorbeeld van het meisje gevolgd; hij was naar buiten gegaan. Echter had dit een hele andere drijfveer dan zij, hoogst waarschijnlijk. Het was ondragelijk geworden, hij hield het niet meer vol. Bloed was nodig en snel ook. Zijn aankomende slachtoffer mocht dan geen speciaal bloed hebben, maar ze voldeed. Ze kon hem immers weinig aan doen; sinds ze enkel gedachtes kon lezen. Oh ja, Jett had zeker wat onderzoek gedaan. Peculiars konden gevaarlijk zijn en aangezien hij zelf niet perse dood hoefde moest hij voor voedsel veel moeite doen. Nauwkeurig uitkiezen en voornamelijk op tijd kiezen.
Expres -om geen argwaan te wekken- was Jett de andere kant op gelopen. Immers had hij de afstand tussen hen toch zo overbrugt, daar maakte hij zich geen zorgen om. Het moment naderde dat hij eindelijk fatsoenlijk zou kunnen eten. Geen smakeloos brood meer. En dat maakte zijn honger enkel erger. Zijn donkere ogen kleurden bloedrood, haar geur werd daarbij 100x versterkt. Zo dichtbij... Zo ver weg... Bij elke stap dat hij zette verloor hij zijn beheersing. Nog eventjes en er zou niks van de "oude" Jett te vinden zijn. Het hongerige monster nam over en besloot daarbij dat het nu wel tijd was. Als de bliksem draaide de vampier zich om, waarna hij begon te rennen. Bomen flitsten aan hem voorbij, struiken werden ontweken. De omgeving veranderde en aan de rand van de kliffen zag hij haar staan. Vanuit de rug sloeg Jett toe. Hij sloeg een arm om haar heen, zijn hand vestigend op de keel. Deze werd direct dichtgeknepen, zodat de jongedame weinig tijd over zou hebben alarm te slaan. Zijn lange, vlijmscherpe hoektanden zonken zo diep mogelijk in haar zachte huid. Het lichaam dat hij vasthield begon tegen te werken. Ze kronkelde en wurmde, maar het mocht niet baten en hoe meer bloed Jett van haar ontnam, hoe minder energie ze overhield. In combinatie van zuurstof tekort en heftig bloedverlies bracht haar ziel van slag. Tot zoverre er enkel een levenloos lichaam overbleef. Jett genoot, voelde zich met elke slok sterker worden. Maar het genot werd verstoord. Naast de ijzige geur prikkelde een tweede soort zijn neus. En nog vrij dichtbij ook. Wat?! Hij liet het lichaam los, dat vervolgens met een plof op de grond viel. ,,Did you came to volunteer?"

♦.♦

_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: Volunteer | Rafe   zo sep 03, 2017 11:30 pm

Op zijn gemak had de bruinharige jongeman zich gepositioneerd in de kleermakerszit op het dorre gras dat bedekt was met een laagde dennennaalden die de geluiden van eventuele voetstappen of iets dergelijks dempte. Vaak kwam hij hier niet, de laatste keer dat hij hier was gekomen as het uitgelopen tot een bloedbad door een onverwachte wending. Voor de verandering was hij niet eens de dader geweest, wellicht gedeeltelijk als zijn woorden de laatste trigger voor Seji waren geweest om een einde te maken aan zijn moeders leven. Hij kon niet zeggen dat hij niet van het schouwspel genoten had desondanks hij niet met dat idee van ‘rust’ naar de kliffen was gekomen. Hij kwam hier namelijk alleen als hij eens behoefte had aan rust aan zijn hoofd. Iets waar hij de afgelopen periode steeds vaker behoefte aan leek te hebben en dus vaker de natuur besloot op te zoeken. Er gebeurden teveel stressvolle dingen in een korte tijd terwijl hij normaal gezien gewend was dat alles volgens zijn zinnen ging. Soms moest hij daarvoor mensen omkopen, maar geld kwam hij niet tekort waardoor dat geen probleem vormde. De plotselinge stijgende stresslevels kon hij dus niet goed tolereren waardoor hij weer de stille natuur had opgezocht om sociaal contact te vermijden, hopend dat hij dit keer wel de rust zou krijgen waarvoor hij kwam.

Het tegendeel leek echter waar toen hij aan de rand van zijn gezichtsveld een schim vliegensvlug langs zich zag schieten. Een korte kreet van wanhoop die al snel werd gesnoerd was het gevolgd waardoor Rafe argwanend opzij leunde om te kijken wat er gaande was. Een jongeman met raafzwarte haren met een meisje in zijn houtgreep die -als hij het goed zag- binnen een paar tellen haar laatste adem zou hebben uitgeblazen. In het eerste oogopslag dacht hij dat het de beruchte man was die voor de meeste stress in zijn leven zorgde, Jeremy, waardoor zijn hart toch even sneller begon te kloppen. Hij realiseerde zich echter al snel door het afwijkende postuur dat het hem niet was. Great. Dwaalden er dan altijd jagende peculiars rond bij de kliffen of iets dergelijks? Eerst een hellhound die je vanachteren besprong en nu, giste hij, een vampier die voor zijn neus het bloed uit een persoon aan het zuigen was. Licht geïrriteerd bromde hij wat in zichzelf, hopend dat hij hem met rust zou laten of hem simpelweg niet zou opmerken. Hij was in ieder geval allang blij dat het de Suthcliff niet was.

,,Did you came to volunteer?" klonk een onbekende stem tevergeefs. Nee, de rust was hem overduidelijk niet gegund vandaag. Misschien had hij toch beter in de ochtend als een lijk in zijn nest blijven liggen. Raven was hoogstwaarschijnlijk toch op mannenjacht, maar dan bestond de kans weer dat ze met een of andere vent der ding ging doen in hun kamer. Ze was niet bepaald de stilste op dat gebied. Met een diepe zucht draaide Rafe zijn hoofd verveeld in de richting van de vreemdeling en nam zijn uiterlijk in zich op. Hij kwam hem van gezicht vaag bekend voor, verbleef vast en zeker ook in het verblijf, maar wie het precies was wist hij niet. De moeite om iedereens namen te leren deed hij nooit echt; hij zag er simpelweg het nut niet van in. “Don’t flatter yourself,” snoof hij licht hoofdschuddend met een kort, spottend lachje. “Just keep your hands to yourself buddy; go find some wild animal to devour if you’re as famished as you appear—or.. pretend to be,” vervolgde Rafe met een licht opgetrokken wenkbrauw; benieuwd of de vreemdeling rood voor zijn ogen zag door kort geleden gecreëerde adrenaline die door zijn aderen pompte—of toch nog enigszins rationeel kon nadenken en hem met rust zou laten.

OOC; IK WAS HET VERGETEN, SORRY, VERGEEF ME
hoop dat je er wat mee kan tho (a)


_________________



VOICE  ||  THEME

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
 
Volunteer | Rafe
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c l i f f s
-
Ga naar: