Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 [TW: 'Moord'] Track

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: [TW: 'Moord'] Track   do aug 24, 2017 10:15 pm

Met trage passen liep hij over de verdorde naalden die als een kleed over het rotsige landschap lagen. Het landschap was bedolven in een pikzwarte duisternis naast het illuminerende licht van de maan waardoor de silhouetten van enkele objecten zichtbaar werden voor het normale oog. Rafe had echter de privileges van zijn nachtvisie. Het was niet eens donker voor hem, hij kon alles zonder moeite precies onderscheiden. Zijn zwaard die hij nooit meer achterliet als hij het verblijf verliet tilde hij achter zich aan, het zo nu en dan negligent achter zich aan slepend waardoor er een incompleet spoort ontstond. Rafe was ervan bewust dat er wellicht een hollow of iets dergelijks hem hierdoor gemakkelijk kon volgen—maar veel zorgen baarde hij zich daar niet om. Ergens had hij wel zin in een adrenalineshot door iets wat hij op z’n minst kon verslaan, in tegenstelling tot Jeremy, maar aan de andere kant kwam hij hier voor de rust. Hij kon er nog steeds niet over uit dat de man zo krachtig was dat hem niets leek te deren. Alhoewel, Rafe had hem niet meer gezien waardoor hij zich er niet meer enorm veel zorgen over maakte. Wellicht was hij het alweer vergeten, of was weer opgesloten in de psychiatrische inrichting waar hij hoogstwaarschijnlijk vandaan kwam.

Zijn gloeiende ogen scande de omgeving en vestigden zich op een tamelijk grote steen op een vrij open plek. Kort pauzeerde hij met lopen tot hij besloot om in de richting van de steen te lopen om zich er vervolgens op neer laten zakken. Zijn zwaard klemde hij tussen zijn schoenen en ademde de frisse berglucht diep in. Dat was eens wat anders dan de reguliere vergaslucht die in de steden rondzwierf. Voor de zekerheid keek Rafe om zich heen om de omgeving te checken op potentieel gevaar, maar kon in het eerste opslag niets opmerken. De bruinharige jongeman ontspande zich voorzichtig terwijl hij zijn ogen sloot en liet de nachtgeluiden van het bos tot hem komen. Ondertussen gleed hij met zijn hand over het ijzer van het zwaard, het aaiend alsof het een huisdier was. Doordat hij zijn ogen echter gesloten had gleed hij per ongeluk met zijn handpalm over het vlijmscherpe gedeelte waardoor er een semidiepe snee was ontstaan. Uit reflex trok hij zijn hand terug van het wapen en opende zijn ogen weer met een frons. “Goddamnit,” vloekte hij zacht tegen zichzelf. Het bloed welde als een gek op uit de wond waardoor er al snel druppeltjes van het rode goedje over de rug van zijn hand naar beneden sijpelden. Gefrustreerd zuchtte Rafe en plaatste zijn mond op de verse wond in de hoop het stelpen van het bloed te bevorderen.



+Haythel, Senji

_________________



VOICE  ||  THEME



Laatst aangepast door Rafe Adler op zo aug 27, 2017 5:52 pm; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Haythel Devonshire
Hate and Hell
Hate and Hell
avatar

PROFIELAantal berichten : 1508
IC-berichten : 130
Registratiedatum : 30-11-16
Leeftijd : 21
Accounts : ~Haythel, Tissa, Elesis, Jinn, Zeal, JR, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Hellhound
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Feisty.

BerichtOnderwerp: Re: [TW: 'Moord'] Track   vr aug 25, 2017 12:08 pm




Een grom verliet haar keel. Haar rode ogen speurde de omgeving af. Ze was nog net op tijd weg gegaan van Bluebonnet’s verblijf om te voorkomen dat ze een andere Peculiar zou aanvallen. Ze had niet meer goed gegeten sinds de geboorte van Seji. Ze moest constant op haar zoon letten, maar ze wou voorkomen dat hij doorhad wat ze was en wat ze moest doen om te overleven. Ze zou niet dat haar zoon haar aan ging zien voor de moordenaar die ze was. Om die reden had Haythel tot nu toe geleefd van het bloed dat ze eens had gestolen van een bloedbank. Telkens als Seji naar het goedje vroeg, zou Haythel enkel zeggen dat het pure tomatensap was. Puurder dan je het in een supermarkt kon krijgen. Natuurlijk groeide het ongeloof bij haar zoon. Het leek erop dat hij het wel door kreeg wat Haythel precies dronk, maar Haythel wist niet of hij ook door had wat Haythel was. Haythel kon zijn reactie op Mindo nog goed herinneren. De jongen had vijandig gereageerd op het meisje omdat ze een shapeshifter was en kon veranderen in een coyote. Een canine dus. Om die reden had Seji zo gereageerd, maar Haythel was in feite ook een canine, toch had Seji nooit zo op haar gereageerd. Niet dat Haythel er bewust van was tenminste. De gedachten naar haar zoon maakte haar, desondanks de honger en de groeiende depressie, wat verlangen naar zijn aanwezigheid. Naar de korte jeugd die hij had gehad en die Haythel van dichtbij had meegemaakt. Ja ze had elke dag wel een nieuwe ontwikkeling gezien in de jongen. Ze probeerde haar gedrag en gezag erop aan te passen, maar op een moment kon ook zij de snelle groei van haar zoon niet bij benen. Daar was de drama begonnen. Haythel probeerde Seji wat meer ruimte te geven, maar probeerde hem toch nog in de hand te houden. Ze wou nog altijd voorkomen dat hij het verblijf verliet. Ze wou hem beschermen van alle kwaadaardige wezens die zich zowel als in het verblijf als daarbuiten bevonden. Haythel had zo haar best gedaan om goed voor haar zoon te zorgen, maar het leek een verloren zaak te zijn geweest.

Hoe lang het ze hem nu niet gezien? Misschien net een week. Zij wist echter als geen ander hoeveel Seji kon veranderen in een week. Hoe oud zou hij er nu uit zien? Haythel had hem voor het laatst gezien toen hij ongeveer 15 leek. Toen had de jongen al geen oog gehad voor zijn moeder. Haar zoon had gedacht dat zijn moeder hem weer terug wou hebben op haar kamer. Het liefste wou Haythel dat ook. Ze wou Seji zo dichtbij haar hebben als mogelijk was, maar ze wist ook dat dat averechts kon werken. Om die reden besloot ze haar zoon los te laten. Hij sliep nu bij anderen op de kamer. Ze wist dat hij ook bij Mindo op de kamer lag. Haythel hoopte, desondanks vijandige houding van Seji jegens Mindo, dat Mindo toch een oogje wou opletten op Seji. Haythel had het haar willen vragen, maar als Seji erachter zou komen dat Haythel dat had gevraagd aan Mindo, dan zouden de poppen al helemaal aan het dansen zijn. Voor nu kon Haythel niks anders dan afwachten en dat vrat haar op. Ze wou weten hoe het met haar zoon ging. Elke keer als Haythel echter contact op zocht werd ze door hem weggeduwd. Hij wou niet met haar praten. Haythel besefte daardoor dat aan haar aanpak op zijn opvoeding verkeerd was geweest. Ze had Seji altijd dichtbij haar gehouden, beschermend van de gevaren, maar Seji zag het anders. Hij zag het alsof Haythel hem gevangen hield en nu hij eindelijk vrij was gelaten, wou hij niet meer terug. Het besef drong dan ook langzaam door dat ze nooit meer als een moeder voor Seji zou zijn.

De sterke geur van bloed drong haar neus in. Haythel’s blik schoot rond. Ze besefte nu pas dat ze zich bevond bij de kliffen. Vaak was ze hier niet geweest. Door haar peculiarity bevond ze zich vaker onder de mensen. Ze was weggegaan van het verblijf om te voorkomen dat ze iemand aanviel, maar was vervolgens niet naar het centrum gegaan om daar haar prooi uit te zoeken. Nee. Ze wou het niet meer. Ze wou niet meer dat moordlustige wezen zijn dat ze was. Dat monster. Ze was daarom naar een plek gegaan waar, naar haar weten, geen mensen waren. Het tegendeel werd nu bewezen. Al snel hadden haar fel rode ogen de warmtebron gevonden. Haar ogen konden eveneens in het donker zien, maar zagen enkel flarden van warmte totdat ze dichterbij zou komen. Dan zou ze vormen herkennen en uiteindelijk een persoon zien. Haar instincten namen het over. Ze kon er al niet meer tegen vechten. Mentaal was ze toch te zwak om er tegen te vechten. Als een ware jager begon ze haar prooi te besluipen. Haar mond begon al te wateren zodra de geur van bloed sterker werd. Laag bij de grond kroop ze dichterbij. Normaal zou ze daar nog een tijdje liggen om er zeker van te zijn dat ze ongehoord was gebleven, maar nu was de honger te sterk om het geduld op te brengen. Met een grom sprong Haythel bovenop de persoon. Haar nagels waren gegroeid en haar handen vormde zich naar vlijmscherpe klauwen. Haar hoektanden groeiden eveneens. Ze probeerde met haar nagels een houvast te krijgen om vervolgens haar tanden in zijn hals te zetten om hem een snelle dood te geven zodat ze snel kon genieten van het eten.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t75-haythel-devonshire
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: [TW: 'Moord'] Track   za aug 26, 2017 11:07 pm

Rafe zuchtte kort toen het bloed uit de snede bleef opwellen. Het was te diep om het bloed de mogelijkheid te geven binnen een korte tijd te stollen. De bruinharige jongeman maakte zijn mond dan ook los van zijn hand en drukte de wond vervolgens tegen de stof van zijn broek zodat het toch niet als een wilde gek bleef stromen. Achterdochtig draaide hij zijn hoofd om toen hij meende het doffe geritsel van dennennaalden te horen. Zijn ogen scande de omgeving nauwkeurig af, maar spotte niets opmerkelijks. Kort snoof hij voordat hij zijn hoofd weer draaide in diens originele positie, het was vast de wind. Het duurde echter alleen niet lang voordat hij het beruchte geluid weer hoorde, maar ditmaal dichterbij. Op zijn hoede kwam hij langzaam overeind en draaide zijn hoofd nogmaals in de richting waarvan hij dacht dat het geluid vandaan kwam. Ondertussen klemde hij zijn vingers langzaam om het handvat van zijn zwaard en trok deze uit de bodem, just in case.

Maar hell wat was hij fout geweest in het inschatten waar het geluid vandaan kwam. Alsof het beest het zo had gepland zodat hij zijn rug ernaar zou toekeren voelde hoe er uit het niets een groot gewicht op hem landde. Een stel lange vlijmscherpe nagels boorden in het zachte vlees van zijn hals waardoor een pijnlijke kreun zijn mond verliet en zijn ogen kort van de pijn naar achteren rolden. Zijn overlevingsinstinct begon echter te borrelen toen hij de bek van het beest hoorde opengaan. Als de tanden in zijn nek zouden zinken was hij er geweest.

Snel pakte hij met zijn bloedende hand het uiteinde van zijn zwaard vast terwijl hij met de andere nog steeds het handvat beet had. Vervolgens haalde hij het over zijn hoofd heen en drukte met een buitengewone kracht op de nagels van het beest die in zijn lichaam waren geboord, in de hoop dat ze zouden breken. Rafe voelde ondertussen de snijdende pijn van het ijzer in zijn gewonde hand en de toenemende druk op zijn nek omdat hij er zelf ook nog een schepje bovenop gooide, maar hield zijn kaken sterk op elkaar geklemd. Determined om het vol te houden. Kort daarna probeerde Rafe met het gevaarte op zijn rug een zijwaarts rol te maken, in de hoop dat het beest óf zou loslaten óf even afgeleid zou raken wat in zijn voordeel kon werken. Hij wist niet wat er in hemelsnaam op zijn rug zat, maar als hij het te pakken kreeg dan had die diens laatste adem uitgeblazen.

_________________



VOICE  ||  THEME

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Haythel Devonshire
Hate and Hell
Hate and Hell
avatar

PROFIELAantal berichten : 1508
IC-berichten : 130
Registratiedatum : 30-11-16
Leeftijd : 21
Accounts : ~Haythel, Tissa, Elesis, Jinn, Zeal, JR, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Hellhound
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Feisty.

BerichtOnderwerp: Re: [TW: 'Moord'] Track   zo aug 27, 2017 12:52 am




Ondanks de lange tijd zonder vast voedsel was Haythel haar streken niet verleerd. De hellhound wist precies wat ze moest doen om haar prooi af te leiden. Zodra haar prooi zijn rug naar haar had toegekeerd sprong ze met een luide grom boven op hem. Haar nagels belandde in zijn hals. Zodra ze stevige houvast had, opende ze haar mond om haar vlijmscherpe tanden in het verse vlees te steken, maar het lot zat haar tegen. In een flits zag ze blinkend staal. Vervolgens zonk het staal genadeloos in haar klauwen. Met nog een halve draai werd Haythel van haar prooi afgegooid. Grommend en kermend van de pijn krabbelde Haythel overeind. Haar blik ging kort naar haar klauwen die niks meer waard waren. Afgehakt als zielige kippenhoofdjes. Haar honger was echter nog steeds niet geblust en dat maakte haar enkel bozer. Haythel’s blik ging terug naar haar prooi. Ze zou hem niet laten gaan. Met een nieuwe grom schoot ze op de man af. Het feit dat de man een zwaard bij haar droeg leek haar dan ook geheel te ontgaan. Ze was blind van woede. Ze kon niet langer lijden onder de immense honger.

Seji
Sindsdien Seji uit verblijf was gekropen om achter Alastor aan te gaan, was hij vaker de buitenlucht op gaan zoeken. Nu gaf hij echt helemaal geen schijt meer aan alles wat zijn moeder hem had verteld. Het waren allemaal fabels. Allemaal leugens om hem maar in een veilige koepel te houden. Seji wou daar niet zitten. Hij wou niet leven met enkel leugens om hem heen. Hij haatte zijn moeder dan ook tot op het bot om de vele leugens die ze hem had verteld. Het kwam niet bij de inmiddels volwassen jongen op dat zijn moeder het had gedaan om hem te beschermen. Natuurlijk zeiden mensen dat, maar was het niet wijzer geweest om dan juist de waarheid te vertellen? Seji geloofde er niks van. Hij kon zijn moeder niet geloven. Ze was een heks!

Seji keek op zodra hij gegrom hoorde. Zijn kattenoren konden dat geluid al van veraf op pikken. Het kwam van de kliffen. Op het moment bevond hij zich op het strand. Seji besloot het op een rennen te zetten. Dan had hij wat goede beweging in de frisse en lekkere nachtlucht. Het was maar een korte afstand. Tenminste voor hem. Hij had een goede conditie en lange uithoudingsvermogen. Hij hield dan ook veel van veel bewegen en sporten. Hij deed het vaak waardoor hij al behoorlijk wat spiermassa had ontwikkeld. In een rap tempo klom hij de kliffen op. Eenmaal bovenop de kliffen wist hij niet wat hij aantrof. Met verwijden ogen keek hij naar zijn moeder en de man die hij herkende als Rafe. ”Mom!” verliet zijn keel voordat hij er erg in had. Kennelijk deed het zien van zijn moeder toch veel met hem, al helemaal zodra hij zag in wat voor staat ze zich bevond.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t75-haythel-devonshire
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: [TW: 'Moord'] Track   zo aug 27, 2017 4:24 pm

Met een behendige rol had hij het beest van zijn rug weten te werpen nadat hij eerst haar nagels had doorboord met zijn zwaard. Snel was hij weer overeind gekomen en keerde zijn gelaat naar zijn tegenstander. Het beest leek niet op een hollow, naar zijn mening. Eerder op iets wat uit de dieptes van de hel was gekropen. Aan de andere kant had hij ook geen idee hoe een hollow of een schepsel uit de hell er precies uitzagen, dus veel verder dan dat kwam hij niet. De uiteindes van de klauwen bevonden zich ondertussen nog steeds in zijn hals, maar dat was een zorg voor later. Ze stelpten op zijn minst het bloed wat er anders zou uitvloeien en op diens beurt weer kon leiden tot een gebrek daaraan.

“come on then,” sprak hij uitdagend op een gedempte hese toon tegen het beest, maar waar hij zeker van was dat de gedaante het kon horen. Hij wilde de uitdaging met het dier wel aangaan, dorstig naar de adrenalinekick die zijn lichaam teweeg zou brengen. Het beest stormde wederom op hem af waarop Rafe zijn zwaard hief en met een been voorwaarts in de richting van het beest sprong zodat de impact met het zwaard extra intens zou zijn. Zijn focus op het beest verviel echter toen hij ineens een kreet achter zich hoorde waaruit hij vaag ‘mom’ kon opmaken. Instinctief keek hij achterom om te checken of er nog een belager achter zich bevond om vervolgens verrast te worden met een enorme kracht dat hem tegen de grond aandrukte en de scherpe klauwen -wat ervan was overgebleven althans- ditmaal lichtelijk in zijn borst piercete. Een pijnlijke kreun verliet zijn mond toen zijn al geblesseerde rug nog meer harde klappen te verduren kreeg. Snel graaide hij naar zijn zwaard dat naast hem op de grond was gevallen en maakte er een blindelingse krachtige zwaai mee richting het beest; een intense vlaag wind dat net zo vlijmscherp was als het ijzer van het zwaard zelf ontstond en landde op een willekeurige plek op het beest. Vervolgens probeerde hij hen beide om te rollen zodat hij bovenop het schepsel zo komen en de mogelijkheid kreeg om het ijzer van het zwaard tegen der nek aan te drukken.  Hij probeerde het ijzer zo dicht mogelijk tegen der kaak aan te duwen zodat elke beweging die ze maakte met haar hoofd ervoor zou zorgen dat ze zich sneed aan het vlijmscherpe randje van het zwaard. Rafe zette echter niet genoeg druk op het ijzer om der te wurgen noch om der te onthoofden. Het spelletje zou dan te snel voorbij zijn.

De bruinharige jongeman wendde zijn blik af van het helse beest en vestigde het op de toeschouwer die zonet naar zijn moeder had geroepen. Tot zijn verbazing herkende hij de jongen, het feit dat hij hier stond en Rafe zonet in een gevecht was beland met zijn moeder maakte de situatie zalig in zijn ogen. Het kon niet beter worden. “Look who we’ve got here, all grown up and well. Seji,” grinnikte hij geamuseerd. Het jongetje dat hij pas geleden nog gezien had was ongetwijfeld een stuk de lengte in geschoten en had ook wat body gekweekt. Hell, misschien was hij zelfs boven hem uitgeschoten waardoor hij nu naar hem zou moeten opkijken in plaats van door zijn knieën te gaan zoals hij een tijdje geleden nog had moeten doen. “Arrived for your first lesson huh?” vervolgde hij geamuseerd met een lacherige ondertoon. Nee, Rafe verwachtte niet dat hij zijn eigen moeder zou vermoorden. Hij had dan wel gezegd dat hij een hekel had aan zijn moeder om haar beschermende houding jegens hem. Maar Rafe verwachtte niet dat hij zover zou gaan als in het vermoorden van zijn eigen moeder, al helemaal niet als hij echt geen vader had. Dan zou hij immers overblijven zonder directe familie, stel dat hij geen broertjes en zusjes had. Hij vond het gewoon leuk om hem op de kast te jagen, hem onder druk te zetten. Ergens hopend dat hij er net zo'n felle reactie uit zou krijgen als toen tijdens het schoonmaken van de messen. “Your mom’s a feisty one,” constateerde hij nog met een grijns. Nee, zijn moeder was zeker geen makkelijke tegenstander—in tegendeel zelfs. Maar dat maakte het alleen maar leuker.

_________________



VOICE  ||  THEME



Laatst aangepast door Rafe Adler op zo aug 27, 2017 5:42 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Haythel Devonshire
Hate and Hell
Hate and Hell
avatar

PROFIELAantal berichten : 1508
IC-berichten : 130
Registratiedatum : 30-11-16
Leeftijd : 21
Accounts : ~Haythel, Tissa, Elesis, Jinn, Zeal, JR, Seji, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Hellhound
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: Feisty.

BerichtOnderwerp: Re: [TW: 'Moord'] Track   zo aug 27, 2017 5:18 pm




Haythel
“come on then,” klonk het. Het was bemoediging die Haythel al lang niet meer nodig had. Haar honger leidde haar. Haar blik was dan ook enkel op zijn hals gericht. Daar waar ze zijn slagader wou doorbijten om vervolgens meteen het vlees van zijn botten te trekken. Het zwaard was haar nog niet eens opgevallen. Zelfs niet nu haar halve klauwen eraf lagen en nog begraven zate in haar prooi zijn rug. Ze was roekeloos door de ongelooflijke honger die in haar keel brandde. Ze zou haar vlees krijgen en ze zou het nu krijgen. Met een nieuwe felle grom schoot ze op haar prooi af. De man had zijn aandacht kort op iets anders gericht. Waarom wist Haythel niet. Zij hoorde het geluid van haar zoon niet. Ze zag en hoorde enkel de haar prooi. De stompjes die hevig bloedde en nog het enige wat over was van haar klauwen boorde zich in zijn borst. Met een klap kwamen de twee op de grond terecht. Meteen schoot Haythel met haar mond naar zijn hals toe en opnieuw wilde ze haar tanden in zijn vlees boorde, maar opnieuw werd ze tegengehouden. Een helse pijn schoot haar zij in. Het staal had haar vlees opnieuw gevonden. Een kreet van pijn verliet haar mond. Ze werd makkelijk op haar rug gedraaid. Haar spieren verslapte zich door de helse pijn en het vele bloedverlies. Ze opende haar ogen zodra ze het koude staal tegen haar keel aanvoelde. Haythel keek de man met halfopen ogen aan terwijl haar ademhaling snel ging. Ze voelde zich al niet meer benauwd worden. Alsof ze wist dat ze zich hier al niet meer uit kon worstelen.

Haythel &’nd Seji
Met grote ogen keek Seji toe hoe haar moeder zich stortte op Rafe, maar al snel door Rafe eraf werd gewerkt. Seji kwam snel dichterbij zodra zijn moeder een zwaard in haar zij kreeg en het een fatale plek leek te hebben geraakt. Zijn moeder vechte niet meer tegen. Het zwaard tegen haar hals voorkwam dan ook dat ze nog iets kon. Seji slikte. Zijn blik ging naar Rafe zodra de man zijn kant op keek. “Look who’ve got here, all grown up and well. Seji,” grinnikte de man geamuseerd. Seji keek hem enkel aan. Het voelde tegenstrijdig om de man te zien. Ergens goed omdat Seji hem wel voor een moment als zijn mentor had gezien, maar o zo slecht omdat Rafe zijn moeder in een nauwe positie had. ”Rafe,” bevestigde Seji enkel. Als teken dat hij Rafe ook wel herkende. Haythel’s ogen verwijden zich bij het horen van die stem en de woorden van de man die kennelijk Rafe heette. Ze probeerde haar hoofd een tikkeltje te draaien om haar zoon te zien, maar tevergeefs, ze kreeg het niet voor elkaar zonder dat ze al het lemmet van het zwaard in haar hals voelde zinken. Met het laatste beetje levenslust dat ze had bleef ze daarom liggen. Seji’s blik ging kort naar zijn moeder. Voorzichtig zette hij een paar stappen dichterbij. “Arrived for your first lesson huh?” sprak Rafe verder.

Seji’s blik ging naar hem en hij kwam tot een halt. Waarom bracht hij dat op? Seji was er vanuit gegaan dat Rafe het niet zag zitten en dat waarschijnlijk ook nooit zou doen. Hij onderschatte hem, zoals iedereen deed. Zoals zijn moeder deed. Haythel had ondertussen zicht gekregen op haar zoon. Een tranen sprongen in haar ogen zodra ze zag hoe groot hij was geworden. Hij was volwassen was geworden. Ze voelde trots. Had ze toch nog iets voldaan in haar leven. Haar leven had vooral bestaan uit het jagen op mensen, one night stands en falende liefdes. Ze had liefdes gehad, maar dit had zich nooit tot een relatie gevormd door haar stomme beslissingen. Ze had vrienden gemaakt, maar die waren nooit langer dan een dag haar vrienden geweest voordat ze haar verraadde en met haar geliefden er vandoor gingen. Ze had niks goed in het leven kunnen doen, maar nu had ze tenminste een jongen op de wereld gebracht die volwassen was. Ook al haatte deze jongen haar. Ook al hield hij niet van haar. Het maakte haar al niet meer uit. Ze was blij dat ze tenminste iets goeds had gedaan. “Your mom’s a feisty one,” constateerde Rafe met een grijns. Haythel had geen oog voor hem. Zijn blik was enkel gevestigd op haar zoon terwijl de tranen langs haar wangen gleden. ”Seji,” bracht ze zacht uit.

Seji keek naar de twee. Zijn blik bleef hangen op zijn moeder. Nooit had ze hem gegeven wat hij wou hebben. Nooit had ze hem durven te laten gaan. Altijd had ze hem aan een touwtje gehouden. Seji’s blik ging naar Rafe. De man dacht zeker dat Seji destijds blufte. Dat hij het niet zou durven. Dat hij niet echt zijn moeder haatte. Hij had het mis. Hij haatte zijn moeder wel degelijk. Natuurlijk deed dit zicht genoeg met hem. Zijn geweten zei hem om zijn moeder te redden. Om haar met het respect te behandelen dat erin was gepropt door haar, maar hij kon het niet. Hij was niet meer dat jochie van een paar weken geleden. Hij zou niet meer naar haar luisteren. Hij zou haar leugens niet langer meer tolereren. Seji liep in een trage tred naar de twee toe. Zijn blik behield hij op zijn moeder. Haythel volgde haar zoon met een hoopvolle blik in haar rode ogen. Hij zou haar redden toch? En alles zou goed komen, toch? Seji hurkte bij zijn moeder neer. Zijn blik ging naar het zwaard dat bij haar hals lag. Zijn hand gleed langzaam naar het zwaard toe. Hij schoof het zwaard een beetje op zij. Vervolgens waren zijn nagels in een flits groter geworden. Zo groot en vlijm scherp als messen. In een snelle en krachtige haal sneed hij haar slagader door. Bloed gutste er in grote hoeveelheden eruit. Een piepend geluid verliet Haythel’s mond die ze van schrik had geopend. Seji richtte zijn kille blik op zijn moeder. Een ongelovige blik stond gegraveerd in haar ogen die al snel dof werden. Het leven was haar ontnomen.


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t75-haythel-devonshire
Rafe Adler
Jerk Thief™️
Jerk Thief™️
avatar

PROFIELAantal berichten : 161
IC-berichten : 55
Registratiedatum : 15-08-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
-Delta Newton
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Night vision || Supernatural Swordsmanship
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: You sure you're on my level?

BerichtOnderwerp: Re: [TW: 'Moord'] Track   zo aug 27, 2017 9:15 pm

Met moeite had hij zijn tegenstander onder zich weten te werken en haar in een benauwende positie weten te krijgen met behulp van zijn zwaard. Het ijzer had hij strak onder haar kaak gedrukt zodat het in haar huid zou snijden als ze haar hoofd wilde bewegen. Dit om te voorkomen dat ze ineens met haar kop naar voren zou schieten en haar tanden in zijn nek zou begraven, wat zonder twijfel zijn einde kon betekenen. Blijkbaar stond hij oog in oog met de moeder met het jongetje die hem een tijdje geleden deels had geholpen met het schoonmaken van zijn wapens, Seji.

“Rafe,” sprak Seji kort maar krachtig nadat hij zijn aanwezigheid had erkend om aan te duiden dat hij hem tevens had herkend. Zijn stem klonk verdacht neutraal, alsof het hem niet heel veel deerde dat hij zijn moeder in zo’n positie hield. Hij was niet de beste in het lezen van emoties, maar giste dat iemands zoon wel iets heftiger zou reageren als diens ouder zich in zo’n situatie bevond. Was de hekel aan zijn moeder voor het beschermen van hem dan zó enorm dat het de grens van haat had gepasseerd? Om hem uit te testen had hij een opmerking gemaakt of hij wellicht voor zijn eerste les was gearriveerd; refererend naar de eerste keer dat ze elkaar ontmoet hadden en Seji hem had gevraagd of hij hem wilde opleiden tot een bloeddorstige moordenaar. Toentertijd had Rafe zijn verzoek geweigerd. Hij hield niet van kinderen die rond zijn benen dartelden als een stel overdreven vrolijke veulens die continu onhandig over hun te lange benen struikelden. Hij had dus ook geen zin om constant Seji om zich heen te hebben omdat hij zo graag wilde rebelleren tegen zijn moeders regeltjes in zonder te bedenken dat hij daar later spijt van kon krijgen. Waarna hij natuurlijk de schuld op Rafe zou schuiven, stel dat dat zou gebeuren. Nee, Rafe had geen zin gehad in dat gezeik. Seji was dan ook boos afgestormd en sindsdien had Rafe hem niet meer gezien. Het verbaasde hem dan ook hoe enorm snel het kind volwassen was geworden, in ieder geval lichamelijk. Of hij geestelijk door zijn adolescentie was gegaan was nog maar de vraag. Misschien was het tot hem doorgedrongen dat moorden niet van goede aard was en er niets mee te maken wilde hebben. Aan de andere kant konden zijn merkwaardige interesses als een jonge puber tevens verder zijn ontwikkeld.

Seji had hem kort aangekeken na zijn opmerking, een licht vragende blik aanwezig in zijn ogen. Rafe kon niet opmaken waar de vragende blik vandaan kwam—veel kon het hem echter niet deren. Hij was nieuwsgierig wat hij ermee ging doen. Ondertussen hield hij zijn moeder nog steeds stevig in de houtgreep met het zwaard strak tegen der kaak aangedrukt terwijl hij een redelijke druk uitoefenende op haar luchtwegen om haar zwak te houden. Hij zag hoe de tranen in haar ogen sprongen toen Seji haar zichtveld betrad. Het duurde dan ook niet lang voordat de tranen uit haar oogleden ontsnapten en over haar wangen naar beneden rolden waarbij ze zachtjes haar zoons naam uitsprak. Rafe verwachtte dat dat samen met zijn moeder haar hoopvolle blik Seji’s breekpunt zou zijn, het moment waarin hij zijn tough guy masker af zou werpen en zijn moeder zou bevrijden uit de vernauwde positie waarin Rafe haar hield.

Nauwkeurig observeerde Rafe Seji’s acties. Nieuwsgierig naar wat hij zou doen, maar tegelijkertijd ook op zijn hoede voor het geval hij hem zou aanvallen. Traag liep de jongen naar het paar toe om vervolgens door zijn knieën te gaan om naast zijn moeder te hurken. Voorzichtig duwde hij het zwaard dat Rafe strak tegen de kaken van zijn moeder had gedrukt aan de kant. Even twijfelde hij of hij het zou toelaten maar liet hem uiteindelijk toch zijn gang gaan, benieuwd naar wat zijn intenties waren. Een lichte grijns kroop op Rafe’s lippen toen hij zag hoe Seji’s vlijmscherpe nagels uit hun hulsjes schoten waardoor het lange levensechte wapens werden, wellicht bijna net zo scherp als zijn zwaard. In een flits had de jongen de slagader van zijn moeder doorgesneden waardoor het bloed er met liters uit begon te vloeien over hun handen. Een snelle humane dood, maar desondanks alsnog een moord. Een moord op zijn eigen moeder. Rafe richtte zijn blik op de vrouw nadat een piep haar mond verliet. Een ongelovige blik stond in haar pure rode ogen die al snel hun glans verloren. Niet veel later voelde Rafe hoe haar lichaam onder zich slap werd. De laatste tekenen van leven hadden haar lichaam verlaten. Seji had zijn eigen moeder vermoord. Hij had er dan wel voor gezorgd dat het een van de meest humane doden was, maar voor zijn moeder was het hoogstwaarschijnlijk de dood geweest die bovenaan haar lijstje van meest ongewenste redenen tot overlijden had gestaan. Iets wat het voor Rafe de situatie alsmaar zaliger maakte en zijn interesse in de jongen toch enigszins begon aan te wakkeren.

Langzaam kwam Rafe overeind en stapte over het lichaam heen naar de zijde waaraan Seji zich bevond. Hij veegde zijn handen af aan zijn shirt om ze van het overtollige bloed van zowel zichzelf als van Seji’s moeder te ontdoen. Normaal zou hij standaard wat van het bloed hebben geproefd, maar ditmaal niet. Het was immers niet zijn moord, maar die van Seji, waardoor hij besloot om het niet te doen. Hij stak zijn zwaard in de grond naast zijn moeders lijk. Vervolgens keek hij op naar Seji met zijn glinsterende ogen die het licht van de maan dat door de dennen heen wist te kruipen reflecteerde. Eventjes liet hij zijn ogen over hem heen glijden, zijn nieuwe gedaante in zich opnemend—maar vooral de blik op zijn gelaat bestuderend. Geen traantje was te spotten desondanks hij zonet zijn bloedeigen moeder om zeep had geholpen. Het maakte de situatie nog mooier dan het al was. “I am pleasantly suprised,” stelde Rafe vast terwijl hij de blonde jongen in zijn felblauwe ogen aankeek. Hij had niet verwacht dat hij jongetje van een tijdje geleden zo’n moord zou kunnen begaan, in ieder geval niet van zijn eigen moeder—ook al had hij beweerd haar van het diepste van zijn hart te haten. “I might reconsider, Seji,” vervolgde hij, doelend op het gesprek dat ze hadden gehad toen hij nog een klein jongetje was geweest. Toen al dorstig naar het hebben van bloed van talloze namen op zijn handen. Nu Rafe erachter was gekomen dat zijn merkwaardige interesses in de adolescentie niet ook maar een beetje waren weggevaagd kon hij niet ontkennen dat het hem nieuwsgierig maakte tot waar de jongen nog allemaal meer in staat was. Een jongen die zijn moeder in koelen bloede vermoordde kwam je niet elke dag tegen en had potentie in zich.

-Topic uit.

_________________



VOICE  ||  THEME

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t574-rafe-adler
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: [TW: 'Moord'] Track   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
[TW: 'Moord'] Track
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» [DAG 3] Moord, doodslag en meer van die zooi

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c l i f f s
-
Ga naar: