Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Hitchhiking

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
Ga naar pagina : 1, 2  Volgende
AuteurBericht
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Hitchhiking   ma aug 28, 2017 7:53 pm







Buiten adem keek Seji naar de lijken die voor hem lagen. Drie lijken. Allen hadden ze een fatale wond gekregen. De een in de hals, de ander tegen zijn slaap en de laatste? Daar lag het hart nu bij Seji in zijn hand. Seji keek kort naar het hart dat in zijn hand lag. In een flits moest hij denken aan het moment dat hij Alastor had aangetroffen met een orgaan in zijn hand. Seji liet het niet kloppend hart naast de lijken op de vochtige tegels vallen. Hij wou niet aan hem denken. Hij was woest en dat wou hij blijven. Hij was nog lang niet klaar met moorden. Hij wou het beter onder de knie krijgen. Het sneller kunnen. Hij had niet meer kunnen stoppen naar de moord op zijn moeder. Het had hem een adrenaline kick gegeven en hij hield zichzelf voor dat hij dit deed omdat het goed voelde, maar eigenlijk was er een leegte gekomen in hem die hij niet meer kon vullen. Een leegte die daar was ontstaan zodra hij zijn moeders leven had ontnomen. Rafe had erbij gestaan. Was o zo trots geweest. Maar Seji had er niet van kunnen genieten. Hij wist niet eens of hij de daad had gedaan om de man te imponeren. Als het iemand was geweest die zijn moeder in zo’n houding had genomen, had Seji precies hetzelfde gedaan. Daar was hij van overtuigd. Hij had het hoe dan ook gedaan. Rafe moest zich niet vereerd voelen en denken dat Seji het voor hem deed. Hij mocht zich vereerd voelen om bij Seji’s eerste echte moord aanwezig te zijn. En nu bleek dat dat zeker niet zijn laatste was.

Seji’s oren spitste zich. Ze schoten naar voren. Zijn ogen gleden naar de plek waar hij meende iets te horen. Een van de lijken was kennelijk nog geen lijk. Het was de dame geweest waar hij een tik tegen de slaap had gegeven. Hij had gedacht dat de tik krachtig genoeg was geweest om haar van het leven te ontnemen, maar kennelijk was het enkel krachtig genoeg geweest om haar kort buiten westen te werken. Seji had niet door hoe lang hij al naar de lijken keek, maar kennelijk lang genoeg voor het meisje om te ontwaken en om met haar laatste beetje energie overeind te krabbelen en weg te lopen. Ze liep naar het einde van het steegje waar het drukke centrum zich bevond. Seji moest voorkomen dat ze die straat bereikte, want dan was dit plots niet meer de perfecte moord. Behendig sprong Seji over de lijken heen. Met nog een sprong maakte hij een snoekduik en haalde hij haar neer. De dame wou een kreet uitslaan, maar Seji hield vluchtig een hand voor haar mond. Aan de andere hand groeide zijn nagels tot de lengte van messen met de scherpte van vlijmscherpe messen. In een snelle en behendige beweging werd haar keel open gesneden. Bloed sijpelde eruit. Seji verwijderde zijn hand voor haar mond. Het enige geluid wat ze nog kon uitbrengen was een stikkend geluid, voordat ook haar lichaam verslapte. Zodra Seji dat merkte stond hij weer recht. Hij keek kort de drukke straat op. Niemand had hem nog gezien. Gelukkig.

Het was laat op de avond. Rond elf uur. Men zou nu wel aan het stappen zijn in de paar clubs die het dorpje bezat. Seji besloot gebruik te maken van de gelegenheid. Men zou de lijken minder snel opmerken in het donkere steegje en waarschijnlijk zou de meerderheid van de mensen die nu over straat liepen ook flink aangeschoten zijn. Seji draaide zich om en wou weg gaan. Hij zou via de vuilniscontainer gemakkelijk op het dak kunnen klimmen waarop hij gemakkelijk uit het dorp kon komen en zijn weg kon voortzette terug naar het verblijf, maar hij bleef staan zodra hij een schim opmerkte in het steegje. Seji’s nagel groeide meteen terwijl zijn spieren zich aanspannen. Nog een lijk zou er wel bij kunnen toch?

{&'nd Open


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Carina Solis
Star Wars
Star Wars
avatar

PROFIELAantal berichten : 121
IC-berichten : 32
Registratiedatum : 25-06-17
Accounts : Ik heb dit vakje niet eens nodig pff wat bedoel je?
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Celestial Manipulation //Caelestikinesis
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: We are stars wrapped in skin - the light you are seeking has always been within

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   wo aug 30, 2017 1:55 am

.
.


we're stars wrapped in skin,
Het was nog altijd wennen aan het ritme hier, moest Carina toegeven. Wanneer ze zich veilig genoeg voelde om te slapen, deed ze dat meestal overdag. Niet omdat dat veiliger was, maar omdat ze 's nachts gewoonweg te veel energie had. Er was te veel kracht die de sterren haar gaven om te slapen. Daarbij moest ze aan het werk, zodra het donker werd. Het heelal bracht zichzelf tenslotte niet vanzelf in kaart. En de weinige kaarten die er bestonden, wel, die bevatten negen van de tien keer onjuistheden. Nog iets anders waaraan ze moest wennen; de temperaturen hier. Iedere keer dat ze een huisgenoot in de passende, lenteachtige kleding verhuld zag, kreeg ze gewoonweg rillingen. Een wollen, witte sjaal om haar nek gewikkeld en haar handen diep in de zakken van haar lange jas gestoken, begaf het meisje zich met langzame passen over de straat. Haar hoofd hield ze omhoog, turend naar de hemel, hoewel er nog altijd, zelfs tussen haar nek en haar sjaal ingeklemd, haren uit haar kastanjebruine dos ontsnapten om te dansen op zachte wind. Ze wist natuurlijk dat het eigenlijk verboden was, maar ze moest gewoon zien hoe de sterren eruit zagen vanaf het dal, waar het licht van het centrum feller was en er minder zichtbaar was van de Melkweg. Dat zou zelfs mevrouw Bluebonnet snappen, dat dit een belangrijke taak was. Voor haar berekeningen. Niet dat ze het erg zou vinden als ze betrapt zou worden. Ze mocht dan gevangen zitten in de lus, maar ze trok nog altijd gewoon haar eigen plan. Het visioen had haar gezegd dat ze buiten de lus verslonden zou worden door Hollows, en niet hier. Dus ze geloofde dat ze hier veilig was.

Na wat nadere observaties besloot ze dieper het centrum in te gaan. Naar het café waar ze vaak zat als ze zich wilde concentreren. Ze wist dat het nog open was, dus probeerde ze zich er zo onopvallend mogelijk langs te bewegen. Ze voelde er weinig voor nog eens nagefloten te worden door de motorbende die hier 's nachts blijkbaar regeerde. Dat ze de 'glow' had wist ze zelf ook wel, en ergens lachte ze om hun ironische opmerkingen. Haar lichte huid fonkelde namelijk als een ster bij een heldere nacht als deze. Misschien onbewust vandaar de dikke kleding waaronder ze zich schuilhield. Carina nam plaats op het verlichtte plein en keek nog eens omhoog. De lichtintensiteit vulde en het aantal zichtbare sterren -voor Carina simpele feiten die haar bijzonderheid haar door leken te fluisteren- werden in de formule ingevuld voor het totale indexcijfer aan lichtvervuiling. Dit waren simpelweg leuke inkomertjes, want ze had in feite belangrijker werk te doen dan deze zelfbedachte knutselprojectjes. Ze liet het zwarte notitieboek en de pen weer in haar canvastas glijden. Even wreef ze over haar voorhoofd, tussen haar wenkbrauwen. Wellicht was het het feit dat ze zich zo dik had ingepakt, maar ze had het idee dat ze daar een stekende hoofdpijn op voelde komen. Tijd voor het echte werk was het dus blijkbaar nog niet. Ze zuchtte en besloot zichzelf nog een experimentje te gunnen. Ze zou op zoek moeten naar een donkerdere plek. Een plek als een steegje, waar geen straatverlichting aanwezig zou zijn. Het duurde niet lang voor ze haar voeten in beweging zette en de straat diagonaal overstak om een donker straatje in te duiken.

Even verstijfde haar lichaam toen er een gestalte haar richting op kwam lopen. Carina had niet verwacht hier nog mensen te treffen, en om eerlijk te zijn had ze er vooral geen zin in deze tegen het lijf te lopen. Ze merkte echter al snel van een afstandje dat de vrouw niet bepaald normaal meer liep. Te veel gedronken? Het meisje onderdrukte de neiging afkeurend met haar hoofd te schudden. Ze overwoog het steegje weer uit te gaan om eventuele confrontaties te vermijden, maar plots kruiste de blikken van de twee jonge vrouwen. Waarom wist ze niet, maar ze kreeg het idee dat de vrouw haar iets duidelijk probeerde te maken. Bewogen haar lippen? Wat ze te zeggen had kon Carina niet horen, maar het leek er steeds meer op alsof de dame tegenover haar om haar hulp vroeg. In een poging het beter te kunnen zien, kneep Carina haar ogen samen. Hoewel het weer zacht was, en haar kleding dik, liep er plotseling een koude rilling over haar ruggengraat. Iets was hier mis. Toen een andere gestalte haar blikveld in kwam, kon ze dan ook niet anders dan zo snel mogelijk wegduiken achter de vuilcontainer. Ze dacht dat ze vanaf hier niet te zien was. Het leek alsof het uit het niets kwam, de sprong van de gestalte. Carina's hazelbruine ogen vergrootten zich dan ook. Vooral omdat de verschijning iets weg had van zowel een jongeman als een beest. Bij het volgende tafereel moest ze haar hand voor haar mond slaan om te voorkomen dat ze een geluid zou maken. Het was donker, maar één ding kon Carina vreselijk goed zien: zijn nagels leken zich uit te schuiven, alvorens deze met een emotieloze snelheid werden ingezet om de nek van de vrouw op te halen. Hoewel ze automatisch haar hoofd had weggedraaid, had ze zo ook al kunnen inschatten dat de verwonding haar vrijwel onmiddellijk fataal had moeten zijn. De andere kant bood echter een uitzicht dat niet veel beter was. Een plotselinge misselijkheid overviel haar bij de aanblik van de lichamen die zich al die tijd een stukje achter haar hadden bevonden. Even keek ze achterom. Ze had iets kunnen doen. Maar al die jaren, en ze had nog altijd niet de controle over haar bijzonderheid die ze nodig had om zoiets te voorkomen. Dat betekende waarschijnlijk maar één ding; ze vond het niet belangrijk genoeg. Egoïstisch was het. Het minste dat ze kon doen was het kijken of deze mensen nog leefden. Misschien kon ze hen waarschuwen... Want hoewel ze bang was, ze wist dat ze in ieder geval op haar bijzonderheid kon rekenen als het aankwam op het verdedigen van zichzelf. Voorzichtig kwam ze uit haar ineengedoken houding en trippelde naar de richting van de lichamen. Eigenlijk had ze er maar één blik voor nodig; levenloos. Een zucht verliet haar lippen. Bij één van de lichamen miste zelfs het hart. Wat voor brute moordenaar...? Snel wierp ze een blik achterom, bij het horen van een erg licht geluid van beweging. Binnen seconden stond ze rechtop, en had zich een lichtgevende bal van kosmische kracht tussen haar beide handen gevormd. Nog altijd kon het meisje nog niet goed opmaken met wie ze te maken had, maar gezien zijn ogen reflecteerden en Carina letterlijk licht gaf, vertelde iets in haar dat de jongen tegenover haar haar ondanks de duisternis in het steegje glashelder kon zien. 'This exact distance works for me,' sprak ze, langzaam, zachtjes. Je zou bijna zeggen dat ze hem uitdaage, maar in feite dreigde ze met dat wat er zou gebeuren als hij ook nog maar één stap in haar richting zou zetten.
a galaxy of light's within


_________________

I have loved the stars too deeply to be fearful of the night


Laatst aangepast door Carina Solis op do okt 05, 2017 1:28 pm; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t429-luna-carina-solis#89
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   wo aug 30, 2017 12:23 pm







Seji had zijn laatste prooi neer gehaald. Of dat dacht hij. Zodra hij zich omdraaide en een uitweg wou vinden, merkte hij de gedaante op die in het steegje stond. Het was een jongedame die wel licht leek te geven in de duisternis. In haar hand hield ze een bal van een bepaalde energie vast. Seji’s blik verstrakte zich. Fijn, een peculiar, dat kon er ook nog wel bij. Hij had gehoopt dat iedereen braafjes binnen zou blijven zoals hen werd verteld. Kennelijk was Seji niet de enige die de regels doorbrak, tot zijn eigen ergernis. Hij zou de jongedame moeten vermoorden om te voorkomen dat Bluebonnet achter de moorden zou komen. Bij die gedachten vroeg Seji zich spontaan af of iemand al zijn moeder had gemist of dat iemand al het lijk had gevonden. Waarschijnlijk niet, anders zou het hem wel worden vermeld, toch? Waarschijnlijk zou hem worden gezegd dat een Hollow het had gedaan. Het zou de logische verklaring zijn, ook al wist Seji niks van Hollows af en wist hij ook niet hoe zij te werk gingen. Het enige wat hij wist, was dat ze mensen vermoorden, dus waarom zouden ze Haythel niet hebben vermoord? De perfecte cover.

Maar hij zou de dame moeten omleggen of ervoor zorgen dat ze zijn daden niet kon verwoorden. Dus of haar vermoorden of haar tong eruit snijden. Ze had teveel gezien om nog weg te komen. Het meisje leek in te zien dat ze gevaar liep, waarschijnlijk door de lijken die om haar heen lagen en het bloed dat het steegje dieprood had gekleurd, ook al was dat niet geheel te zien door de duisternis van de nacht. 'This exact distance works for me,' sprak de dame. Langzaam en het klonk zachtjes. Seji’s ogen vernauwde zich. Was ze hem aan het bedreigen? ”You need to promise me to tell nothing about this to Bluebonnet,” sprak Seji op een scherpe toon. Hij zou haar een kans geven. Eenmaal terug in het verblijf zou hij een nauwlettend oog op haar houden om ervoor te zorgen dat ze het écht niet zou doen. Hij vertrouwde andere niet. Enkel Alastor vertrouwde hij. Verdere vrienden wist hij niet te krijgen. Het had altijd aan zijn gedrag gelegen en nooit wist hij waardoor het kwam. Hij had de zoektocht naar vrienden allang gestaakt. Het bracht enkel frustratie met zich mee.


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Carina Solis
Star Wars
Star Wars
avatar

PROFIELAantal berichten : 121
IC-berichten : 32
Registratiedatum : 25-06-17
Accounts : Ik heb dit vakje niet eens nodig pff wat bedoel je?
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Celestial Manipulation //Caelestikinesis
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: We are stars wrapped in skin - the light you are seeking has always been within

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   ma sep 04, 2017 7:42 pm

.
.


we're stars wrapped in skin,
Hoewel de kracht die zich tussen haar handpalmen had gevormd haar geruststelde, wist ze nog altijd niet wie ze voor zich had. Een koudbloedige moordenaar, dat was zeker. Maar wat als hij ook een bijzondere was en haar kracht simpelweg zou uitlachen? Door haar twijfels merkte ze dat de lichtbal enigszins haperde, maar ze wist zich te herstellen. Het enige dat ze tot nu toe duidelijk van de persoon voor haar had gezien, waren zijn ogen. Waarschijnlijk omdat ze op een beestachtige manier het licht dat Carina uitstraalde reflecteerden. De ronde lichtpuntjes werden echter kleiner; bij haar opmerking had hij zijn ogen vernauwd in wantrouwen. Waarschijnlijk zou hij het haar betaald zetten, dat ze dit allemaal had gezien. Ze kon zich voorstellen dat hij zich daadwerkelijk bedreigd voelde want ze kon, vooral als hij in de lus woonde, hem gemakkelijk aangeven. Het was niet geheel onwaarschijnlijk dat hij zou proberen haar voor altijd het zwijgen op te leggen, vooral gezien de drie levenloze lichamen om hen heen. 'You need to promise me to tell nothing about this to Bluebonnet,' sprak hij bits. Ze had dus gelijk, hij was onderdeel van de lus. Ergens verbaasde zijn keuze haar, maar ze onderdrukte de neiging tot een triomfantelijk grijnsje. Ze moest inmiddels niet te vroeg juichen. Zijn toon had nog altijd geklonken alsof hij een kat in het nauw was, en die wilden nog wel eens rare sprongen maken. Grappig, want nu ze langzaam haar lichtbundel liet zakken, -ze wilde hem ook wel eens bestuderen zodat ze beter kon inschatten met wie ze te maken had, en het licht zorgde er enkel voor dat hij moeilijker te zien was- zag ze dat de beestachtige verschijning waarvoor ze hem had aangezien meer weghad van een kat. Carina hield haar hoofd lichtjes schuin. Hij deed haar denken aan een jongetje dat ze wel eens een aantal keren bij het eten gezien had, met soortgelijke eigenschappen. Waren ze familie? Er waren veel gezichten aan tafel, en het kwam steeds vaker voor dat niet iedereen kwam opdagen, dus het was mogelijk dat ze een dergelijke relatie nog niet opgemerkt had. Daarbij was ze veel meer bezig met wat zich in de lucht afspeelde dan op de grond, als ze eerlijk was. Zachtjes schraapte ze haar keel, vernauwde haar ogen en liet haar handen zakken tot ongeveer ter hoogte van haar navel. Ze was er nog niet klaar voor haar wapen op te bergen, ook al was het tot nu toe nog niet nodig geweest. Nu ze er verzekerd van was dat hij een bijzondere was, moest ze natuurlijk op haar hoede blijven; ze wist niet wat hij allemaal in huis had. Vanuit haar ooghoek kon ze de twee lijken zien liggen, waarna ze besloot dat het verstandig was om hem niet tegen te spreken. 'I won't,' sprak ze. Haar woorden werden gedragen op een trillerige zucht. 'Because I assume that you have a really good reason for doing this.' Soms vergat ze dat de mensen die niet in de lus leefde waarschijnlijk morgen gewoon weer wakker werden. Sterker nog, technisch gezien leefden ze niet eens meer in deze tijd. Toch stelde ze het idee om met een pathologische moordenaar een huis te delen niet al te erg op prijs. Ze besloot het op te lossen zoals ze dat altijd deed; rustig, kalm en misschien een tikkeltje naïef.
a galaxy of light's within


_________________

I have loved the stars too deeply to be fearful of the night


Laatst aangepast door Carina Solis op do okt 05, 2017 1:28 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t429-luna-carina-solis#89
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   di sep 05, 2017 11:32 am







Het licht flikkerde. Het irriteerde Seji. Zijn ogen konden perfect in het donker zien, maar de bal van licht zorgde ervoor dat zijn ogen zich moesten aanpassen. Zijn pupillen vernauwde. Hij probeerde de jongedame nauwlettend in de gaten te houden. Hij wist niet wat de bal van energie precies zou doen, maar Seji besloot dat hij dat ook niet wou uitzoeken. Hij besloot het meisje dan ook een kans te geven. Ze kon nu weg gaan en er met niemand over te praten of ze kon de aanval aangaan en hopen dat ze sterker en sneller was dan de kat. Het bundel licht werd verlaagd. Seji wist dat zijn nu gezicht nu te zien zou zijn. Great. Als de dame nu besloot om het toch tegen Bluebonnet te zeggen, zou ze ook meteen kunnen zeggen wie het was. Ze zou Seji misschien niet herkennen, maar ze hoefde enkel te zeggen dat het een man met een kattenstaart en kattenoren was, en Bluebonnet zou meteen weten over wie ze had. Voor zover Seji het wist bevond zich ook maar één peculiar in het verblijf met zijn katten trekjes. Seji vond het op zich fijn om de enigste te zijn, maar het gaf ook een eenzaam gevoel. Al sinds zijn geboorte had Seji door gehad dan hij anders was dan de andere peculiars. Dat niet iedereen dezelfde katten behoefte en trekjes had als hem. Het had hem vroeger zo gefrustreerd. Hij voelde zich zo anders en zo alleen. Maar nu had hij er vrede mee gesloten. Tenminste, dat hield hij zichzelf voor. Van binnen wou hij nog steeds dat iemand hem kon accepteren voor wie hij was en niet raar opkeek, maar Seji wist ook dat dat een naïeve gedachten was en een onbegonnen zaak.

Seji keek de dame zwijgend aan. Hij herkende haar niet. Maar hij begaf zich ook niet vaak tussen de andere peculiars om gezichten te herkennen. Zijn staart zwiepte heen en weer van de lichte frustratie die hij in zijn aderen voelde. Zijn spieren waren nog altijd aangespannen. Zijn nagels waren weer ingekort en hadden hun normale lengte, maar zouden zo weer tevoorschijn kunnen worden gehaald als het meisje iets zou proberen. 'I won't,' sprak ze. Seji keek op. Hij had het niet verwacht, maar probeerde dat niet te laten merken. Waarom zou het meisje het niet doen? Wou ze een deal sluiten? 'Because I assume that you have a really good reason for doing this.' vervolgde ze. Seji kon het niet helpen dat hij nu wel verbaasd opkeek. Ze zou een moordenaar het voordeel van de twijfel geven? Seji keek het meisje even sprakeloos aan. Nee dit had hij nog nooit meegemaakt. Hij was het niet gewend om zo behandelt te worden. Even keek hij haar aan, waarna hij uiteindelijk knikte. ”You’re right,” gaf Seji toe, maar hij wou de reden niet geven. Hij voelde nieuwsgierigheid jegens het meisje ontstaan. Wie was zij? ”What were you doing here?” vroeg Seji nu terwijl zijn hoofd zich wat kantelde en hij het meisje bedenkelijk aankeek.


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Carina Solis
Star Wars
Star Wars
avatar

PROFIELAantal berichten : 121
IC-berichten : 32
Registratiedatum : 25-06-17
Accounts : Ik heb dit vakje niet eens nodig pff wat bedoel je?
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Celestial Manipulation //Caelestikinesis
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: We are stars wrapped in skin - the light you are seeking has always been within

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   za sep 09, 2017 11:27 pm

.
.


we're stars wrapped in skin,
Het feit dat de nagels die ze voorheen wel had kunnen zien weer ingekort waren, stelde haar ergens gerust. Hoewel de neiging sterk was, wist ze zichzelf te vertellen dat het verstandiger was om op haar hoede te blijven. De katachtige jongen keek verbaasd op bij haar woorden. Ze waren blijkbaar niet wat hij had verwacht. Maar eigenlijk waren ze ook niet geweest wat Carina verwacht had. Wellicht pakte ze dit helemaal verkeerd aan, maar was er wel een juiste manier om met een moordenaar in een steegje om te gaan? In de stilte die volgde, wachtte ze gespannen af. Hij kon natuurlijk ieder moment van gedachten veranderen en haar alsnog aanvallen, maar ze merkte hoe haar aanwezige wapen energie begon te zuigen. Ze zou wachten op zijn antwoord en vervolgens besluiten of ze het zou ophouden of niet. Zijn ogen ontmoetten die van haar. Toen knikte hij. 'You’re right.' Het klonk alsof er meer kwam, en Carina wachtte dan ook op het tweede deel van zijn zin, maar die scheen niet te komen. In plaats daarvan leek het hem een beter idee om Carina te ondervragen. Ze moest haar onderkaak tegenhouden zodat haar mond niet open zou vallen. Het verontwaardigde haar nogal dat hij naar haar durfde te vragen, zo gewoontjes alsof hij niet zojuist drie mensen praktisch voor haar ogen vermoord had. 'What I was doing here?' begon ze, haar stem een tikkeltje hoger dan normaal. 'I'm sorry but do you really think I'm ready to trust you yet?' Daar ging ze weer. Haar gevoel uiten zonder er ook maar eventjes over na te denken of het handig was tegenover wat leek op een psychopaat. Even haalde ze diep adem. Het was duidelijk dat ze nog niet klaar was haar energiebal te verwerpen, maar als hij echt een vreselijk bloeddorstige moordenaar was, moest ze haar krachten sparen. Weifelend werd het licht steeds zwakker, tot Carina haar handen ineen vouwde en het volledig verdween. Haar ogen dwaalden even af naar de lichamen voor ze zich realiseerde dat ze hem in de gaten moest houden. 'Look,' begon ze rede bij te geven. 'These people are going to wake up tomorrow,' -niet dat dat het hele ding goedpraatte, maar als ze eerlijk was snapte ze waarom die wetenschap sommige peculiars nogal vrij met mensenlevens deed omspringen- 'but how will I know you won't go back home and do the same thing to someone in the loop?' Ze vouwden haar armen over elkaar en keek hem nog altijd wat lichtelijk achterdochtig aan. Als hij nieuwsgierig naar haar was, mocht dat best, maar eerst moest ze weten of hij niet alsnog iets vreselijks zou aanrichten.
a galaxy of light's within


_________________

I have loved the stars too deeply to be fearful of the night


Laatst aangepast door Carina Solis op do okt 05, 2017 1:37 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t429-luna-carina-solis#89
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   zo sep 10, 2017 11:06 am







Het klopte dat Seji een goede reden had om dit te doen. Wellicht zou het geen goede reden in andermans oren klinken. Namelijk dat hij moest moorden om er beter in te woorden en zijn toekomstige baas tevreden te stellen. Hij besloot de reden daarom ook voor zichzelf te houden en vroeg daarentegen wat de jongedame hier deed. Wellicht was het een rare vraag en was het niet aan Seji om die vraag te stellen, maar Seji was nooit echt goed geweest in sociaal zijn. Hij had de manieren nooit geleerd van zijn moeder. Ze had het ook niet kunnen aanleren doordat Seji te snel groeide in een te korte tijd. Seji had altijd moeite om met anderen te gaan. Het had hem altijd gefrustreerd aangezien hij daardoor nooit vrienden heeft kunnen krijgen, maar nu leek hij dat even vergeten te zijn. Even dacht hij dat hij een gesprek kon aangaan met haar. 'What I was doing here?' begon de jongedame. Seji trok een wenkbrauw op. 'I'm sorry but do you really think I'm ready to trust you yet?' vervolgde ze. Seji klemde zijn kaken op elkaar. Een zachte grom verliet zijn keel. Waarom deden mensen zou moeilijk?! ”What the fuck would I do with the information?! I was just showing interest!” reageerde Seji meteen fel en duidelijk geïrriteerd. Hij zou nog eens interesse in iemand anders tonen. Geesh.

Het licht tussen haar handen werd zwakker. Seji wist niet wat de energie van de bal in hield, maar hij had ook geen zin om dat te gaan uitzoeken. Hij wou nog ongeschonden de nacht doorbrengen. Uiteindelijk vouwde het meisje haar handen ineen en verdween het licht. Seji keek op. Wat betekende dat? Dat ze hem niet meer als een gevaar zag of dat ze simpelweg niet kracht genoeg bezat om de bal vol te houden? Seji bleef op zijn hoeden. In tegendeel tot het meisje die even keek naar de lijken op de grond. Het duurde niet lang voordat hun ogen elkaar weer ontmoette. 'Look,' begon het meisje. 'These people are going to wake up tomorrow,' vervolgde ze. Seji trok een wenkbrauw op. Wat was haar punt? 'but how will I know you won't go back home and do the same thing to someone in the loop?' eindigde ze haar woorden. Vervolgens sloeg ze haar armen over elkaar en keek ze hem achterdochtig aan. Seji keek haar nog altijd met een opgetrokken wenkbrauw aan. ”Why the fuck would I do that? It would only cause me problems and probably a kick from the loop. Why would I want that? You really think I’m that stupid?” sprak Seji nog altijd geïrriteerd. Het was allemaal deels een leugen. Immers had hij wel degelijk iemand vermoord zijn. Zijn eigen moeder voor christ’s sake, maar die had het wel verdiend. Daarbij klopte zijn woorden voor de rest wel. Hij zou geen mensen van de lus vermoorden aangezien dit voor onnodige problemen ging zorgen. Tenzij ook die mensen het bloed onder zijn nagels vandaan wisten te trekken. Dan konden ook zij de dood verwachten, maar Seji was snugger genoeg om te weten dat hij dat niet moest zeggen tegen het meisje.


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Carina Solis
Star Wars
Star Wars
avatar

PROFIELAantal berichten : 121
IC-berichten : 32
Registratiedatum : 25-06-17
Accounts : Ik heb dit vakje niet eens nodig pff wat bedoel je?
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Celestial Manipulation //Caelestikinesis
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: We are stars wrapped in skin - the light you are seeking has always been within

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   wo sep 13, 2017 11:24 am

.
.


we're stars wrapped in skin,
Er was iets vreemds aan de jongen, iets wat vele malen naïever was dan zijn uiterlijk en vooral zijn daden zouden doen verraden. Het maakte haar onbehaaglijk en nieuwsgierig tegelijkertijd. Maar aangezien ze hier met een moordenaar te maken had, wist ze dat ze niet voorzichtig genoeg kon zijn. Het was duidelijk dat ze hem daarmee gekwetst had -'What the fuck would I do with the information?! I was just showing interest!'- maar ze was liever levend dan een people pleaser als ze eerlijk was. Ze reageerde dan ook met een zucht en kwam uiteindelijk tot het besluit haar licht te doven. Wellicht als tegenprestatie voor wat ze tegen hem gezegd had en het feit dat zijn reactie hem menselijker maakte waardoor ze hem meer leek te vertrouwen, wellicht doordat ze haar energie moest sparen voor als het later toch op iets ongewensts uitdraaide.

Carina besloot er achter te komen of dat echt zo was, of ze hem kon vertrouwen. Daarbij had hij nog steeds die zogenaamd goede reden nog niet prijsgegeven. Zodra ze hem geconfronteerd had, sloeg ze haar armen over elkaar in afwachting op een antwoord. 'Why the fuck would I do that? It would only cause me problems and probably a kick from the loop. Why would I want that? You really think I’m that stupid?' Even peilde ze hem. Ze zag dat hij het meende, maar of hij helemaal eerlijk was, wist ze niet. Carina was echter iemand die vertrouwde op haar intuïtie en om de een of andere reden voelde het nu niet bedreigend om op hem te antwoorden. 'I don't know anything about you or your level of stupidity because I don't even know you but well...' -ze maakte een weids armgebaar om het bloederige plaats delict aan te duiden-'THIS is my first impression of you so...' Ze zuchtte lichtjes en vouwde haar armen weer tegen haar borst. Waarom ook niet? Ze zag iets goeds in hem, en of dat nu klopte of niet... waarom ook niet? 'I'm Carina.'
a galaxy of light's within


_________________

I have loved the stars too deeply to be fearful of the night


Laatst aangepast door Carina Solis op do okt 05, 2017 1:38 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t429-luna-carina-solis#89
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   za sep 16, 2017 4:37 pm







De bal met licht werd weggedaan. Iets waar Seji blij mee was aangezien zijn ogen nu weer wat beter konden zien in het donker, ook al had haar huid een vreemde gloed. Alsof ze zich had ondergedompeld in glow in the dark verf en op straat was gegaan. Seji hield zich in om er een opmerking over te geven. Misschien was dat immers haar hobby. Wist hij veel. Hij was niet iemand die moest beginnen over het hebben van vreemde hobby’s, want kennelijk was het niet normaal om een hobby te hebben waar je anderen vermoorden. Seji snapte nog altijd niet waarom, maar het was een vraag die aan de lijst was toegevoegd met dingen die hij nooit zou begrijpen. Net zoals de vraag waarom hij anders was dan anderen. Waarom hij half kat en anderen niet. Waarom hij zo snel groeide en anderen stil stonden. Dat soort vragen konden hem ontzettend frustrerend, maar het stond op de lijst met vragen waar hij geen antwoord op zou kunnen krijgen dus moest hij ze maar proberen te negeren. Ook nu irriteerde Seji zich eraan dat het meisje hem niet leek te vertrouwen. Natuurlijk snapte Seji het wel, maar hij zou niet zomaar liegen tegen haar. Ze zag eruit als een aardig meisje, misschien een potentiële vriend als ze zich niet zo raar gedroeg, dus waarom zou Seji daartegen liegen? Verontwaardiging lag dan ook in zijn woorden. Hij snapte niet waar haar argwaan vandaan kwam, maar een uitleg volgde. 'I don't know anything about you or your level of stupidity because I don't even know you but well...' begon ze en duidde op het vele bloed en lijken die op de grond lagen. 'THIS is my first impression of you so...' verklaarde ze. Seji trok een wenkbrauw op. Ah. Ze waren terug bij het punt ‘moord is fout’ en Seji snapte niet waarom, dus die verklaring zei hem vrij weinig. Om die reden wist Seji ook niet wat hij erop moest zeggen hij zweeg enkel en keek toe hoe het meisje haar armen over elkaar sloeg. Een zucht volgde. 'I'm Carina.' stelde ze zichzelf plots voor. Seji’s oren schoten naar voren. Nieuwsgierigheid lag meteen in zijn ogen, waarna enthousiasme in zijn blauwe ogen verscheen en zijn staart een blij zwiepte. ”Nice to meet you Carina! My name is Seji,” stelde Seji zichzelf voor met een brede glimlach. Hij wou de afstand tussen hen wat overbruggen en een normaal gesprek volgen, maar Carina had duidelijk gemaakt dat ze niet wou dat hij dichterbij kwam dus besloot Seji maar zijn afstand te behouden. ”You want to see something cool? I can show you something super cool. But you need to trust me a little for it. Can you do that? Please?” sprak Seji. Je kon horen dat hij wat enthousiast was, maar hij wou gewoon iemand datgeen laten zien wat hij nog aan niemand anders had kunnen laten zien. Misschien kwam het onverwachts, maar op sommige momenten was hij ook nog net een kind en kon hij van het ene onderwerp naar het andere onderwerp springen zonder het zelf raar te vinden.


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Carina Solis
Star Wars
Star Wars
avatar

PROFIELAantal berichten : 121
IC-berichten : 32
Registratiedatum : 25-06-17
Accounts : Ik heb dit vakje niet eens nodig pff wat bedoel je?
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Celestial Manipulation //Caelestikinesis
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: We are stars wrapped in skin - the light you are seeking has always been within

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   di sep 26, 2017 10:21 pm

.
.


we're stars wrapped in skin,
Het verwarde haar immens; zijn plotselinge verandering. Ze bedoelde, het was niet alsof ze vaker had gezien hoe een seriemoordenaar in een steegje plotseling een speelse kitten bleek. Dat was wat er leek te gebeuren nadat Carina de keuze -waarvoor ze zichzelf nu, achteraf, hevig berispte- had gemaakt hem een klein beetje te vertrouwen en hem te geloven op zijn woord dat hij enkel degene zou doden die de volgende dag weer op zouden staan. Als dat zo was was het niet zo ernstig, toch? Er waren vast meerdere peculiars die dat deden. Er waren immers bijzonderen die zich diende te voeden met menselijk bloed of vlees of iets anders misselijkmakends om zichzelf in leven te houden, wist ze na de eerste paar weken die ze hier vooral studerend doorgebracht had. Zijn nieuwsgierigheid en plotseling enthousiasme bij haar korte introductie, deden Carina eerder aan een jonge puppy denken hoewel zijn uiterlijk duidelijk anders suggereerde. 'Nice to meet you Carina! My name is Seji,' stelde hij zichzelf daarna voor. Seji... Waar had ze die naam eerder gehoord? Wel, hij woonde ook in de lus, dus heel gek was het niet dat ze het herkende. Toch leek het alsof haar hersenen de naam aan een ander gezicht koppelde. Ze fronste lichtjes. Even leek het of hij op haar af zou stormen om haar gezicht te likken of zoiets, maar hij dwong zichzelf op afstand, iets dat Carina op prijs stelde. Hij wist dus dat het nog altijd oncomfortabel voor haar was, de hele situatie. Zou een seriemoordenaar die mate van empathie kunnen opbrengen? 'You want to see something cool? I can show you something super cool. But you need to trust me a little for it. Can you do that? Please?' Een kind. Hij klonk veel meer als een kind dan hij eruit zag. En toen schoot het haar te binnen dat ze inderdaad een Seji kende, en inderdaad een jongere bijzondere die op hem leek... Alleen, was hij dat zelf. Het was nog niet iets dat ze was tegen gekomen in die paar boeken waarmee ze zichzelf in had gelezen, maar wie weet dat het bij zijn bijzonderheid hoorde? Plotseling voelde ze een steek van medelijden voor hem. (Medelijden voor de moordenaar, god kon het nog vreemder?) Het moest niet makkelijk zijn om zo snel op te groeien terwijl iedereen om hem heen juist veel ouder was dan ze eruit zagen. Misschien moest hij daarom dit soort dingen doen, om de levenservaring in te halen die zijn snelle groei hem ontnam? Ze zuchtte. Enkele weken geleden was hij nog maar een kind geweest. Hoe kon ze hem niet een klein beetje vertrouwen gunnen? Daarbij leek hij te hunkeren naar iemand aan wie hij dit kwijt kon. De lijken in haar ooghoek heel hard negerend, glimlachte ze waterig en een tikkeltje gespannen. 'Actually,' begon ze, 'I'd love to see something super cool. My day has been rather ordinary for living in a loop full of such peculiar things.' Carina grijnsde en vouwde haar armen over elkaar. Hoewel ze ergens nog een klein beetje angstig was, gunde ze hem een kom-maar-opblik.
a galaxy of light's within


_________________

I have loved the stars too deeply to be fearful of the night


Laatst aangepast door Carina Solis op do okt 05, 2017 1:39 pm; in totaal 1 keer bewerkt
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t429-luna-carina-solis#89
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   za sep 30, 2017 1:31 pm







Seji kon er vanuitgaan dat het meisje hem niet zou begrijpen. Niemand begreep hem. Niet was zoals hem; een kind dat ontzettend snel groeide en enkel een jeugd had van een paar dagen. Het was duidelijk dat het meisje hem niet vertrouwde. Seji snapte niet waarom en probeerde haar vertrouwen toch te winnen. Hij probeerde haar toch te overtuigen. Hij kon een nieuwe vriendin wel gebruiken. Uiteindelijk gaf ze haar naam. Seji werd er meteen enthousiast van. Immers betekende dat dat ze hem al genoeg vertrouwde om haar naam te geven. Seji wou het liefste de afstand overbruggen en de conversatie enthousiast doorzette, maar haar eerdere waarschuwing weerhield hem ervan. Niet van het doorzette van de conversatie. Met enthousiasme sprak hij verder en vroeg hij haar uiteindelijk of ze iets heel cools wou zien. Seji had het al eerder gezien, maar wist ook dat andere mensen het niet snel konden zien. Immers had hij nog niemand anders ontmoet die dezelfde krachten had als hem. Iets wat er nog meer voor zorgde dat niemand hem begreep. Zij waren niet half kat. Zij namen een douche om schoon te worden terwijl Seji niet in aanraking wou komen met water. Gekke mensen.

Een stilte viel. Seji kon er vanuit gaan dat zijn voorstel werd afgewezen en zijn gesmeek werd genegeerd. Natuurlijk zou ze hem niet vertrouwen, waar zou ze wel? Een zucht was te horen. Seji keek op van zijn gedachten. Een waterige, gespannen glimlach werd hem geschonken. Hoop begon op te laaien en hoopvol keek hij haar aan. 'Actually,' begon Carina terwijl Seji de spanning voelde oplopen. 'I'd love to see something super cool. My day has been rather ordinary for living in a loop full of such peculiar things.' zei Carina uiteindelijk. Seji sprong letterlijk een meter de lucht in van het enthousiasme. ”Yeay!” riep hij blij uit. Een grijns verscheen rond zijn lippen zodra hij haar blik opmerkte. In een paar snelle stappen stond hij voor haar. ”Alright, hold on tight,” zei Seji nog, waarna hij haar ongegeneerde in zijn armen optilde en behendig op de vuilnisbak sprong. Vanaf daar kon hij op een laag muurtje springen en vervolgens op het dak van het gebouw. Bovenop het dak van het gebouw zette hij Carina zorgvuldig neer. Hij keek kort naar uitzicht. Ze stonden op één van de hogere gebouwen, waardoor je over het dorpje heen kon kijken en in de verte de zee zag. Daarbij had je hier geen licht dus was de sterrenhemel te bewonderen en in de verte zelfs het noorderlicht. ”It’s beautiful right?” sprak Seji met een vrolijke glimlach en richtte zijn blik op Carina.


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Carina Solis
Star Wars
Star Wars
avatar

PROFIELAantal berichten : 121
IC-berichten : 32
Registratiedatum : 25-06-17
Accounts : Ik heb dit vakje niet eens nodig pff wat bedoel je?
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Celestial Manipulation //Caelestikinesis
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: We are stars wrapped in skin - the light you are seeking has always been within

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   do okt 05, 2017 3:46 pm

.
.


we're stars wrapped in skin,
Nog altijd wist ze niet of ze zichzelf nu voor gek moest verklaren en zichzelf voor haar hoofd moest slaan of zich als een goed persoon te bestempelen en zichzelf een badge op te spelden. Was ze vergevingsgezind of gewoonweg naïef? Carina wist niet of ze er ooit achter zou komen, het ethische dilemma waarin ze zich bevond. Hij had zomaar drie mensen hun leven ontnomen, en toch gaf ze hem een kans te bewijzen dat hij beter was dan dat. Het was een sprong in het diepe, dat wist ze, maar ze begon steeds meer te denken dat haar grootmoeder haar niet enkel hier heen had gestuurd om in rust in vrede haar werk af te maken. Ze bedoelde, dit had een veilige plek moeten zijn. Veilig van de monsters die de sterren haar hadden laten zien. Maar op dag één al kwam ze erachter dat het hier stikte van die beesten. Het had dus niets te maken met dat Carina hier veiliger was dan buiten een lus. Misschien had Antares haar enkel uit haar isolement willen halen. God, ze had jaren letterlijk in een grot gewoond, en nu verbleef ze in een huis waar alleen zijn haast onmogelijk was. Ze moest zich openstellen. Zelfs... voor seriemoordenaars, zo bleek het.

Seji's enthousiasme deed haar zachtjes, melodieus, lachen. Dat verging haar echter snel toen hij in volle vaart op haar af kon stormen en Carina nog niet eens haar handen weer kon opwarmen om zichzelf te verdedigen. Ze kon enkel met grote ogen naar adem happen toen hij aankondigde 'Alright, hold on tight,' en haar benen voor ze het wist in de lucht bungelden. Ze sloeg haar armen om zijn nek toen hij in beweging kwam, kneep één oog dicht en klemde haar kaken op elkaar, hopende dat alles goed kwam. Pas toen ze weer een vast oppervlak onder haar voeten voelde, durfde ze te kijken waar hij haar heen had gebracht. Een brede glimlach verscheen direct op haar gezicht. Natuurlijk was het mooi om de skyline van Inndyr te bewonderen, maar wat haar echt gelukkig maakte waren de natuurlijke verschijnselen die haar ogen vonden. De sterren. Het noorderlicht. 'It’s beautiful right?' Carina spreidde haar armen, richtte haar hart naar de sterrenhemel boven hen. Ze kon voelen hoe ze sterker werd. Het was maar een klein beetje dichterbij, een micrometer op honderden kilometers, maar toch was het te voelen. 'The moest beautiful thing in the world,' fluisterde ze. Toen ze eens diep in en uit had geademd, stopte ze haar handen terug in haar jaszakken en grijnsde naar Seji. 'So, do you want to see something cool?' gooide ze zijn eerdere vraag terug naar hem. Voor ze op antwoord kon wachten, schoof ze haar mouw een stukje omhoog en speurde met twee vingers het patroon aan sproeten op haar arm af. 'This... is Jupiter,' wees ze een grotere moedervlek aan. 'Close to Regulus and Sirius.' Ze wees de bruine vlekjes aan die die grotere sterren representeerde. Toen haalde ze haar hand van haar arm en richtte haar blik naar boven. 'Just like right... there,' richtte Carina haar wijsvinger naar de plek waar dat alles zich afspeelde. 'I'm a map. Of up there.' Een kleine, tevreden glimlach verscheen op haar gezicht. Om de een of andere reden voelde ze zich gerustgesteld doordat hij haar hierheen had gebracht. Wellicht had het iets te maken met het feit dat ze lijken niet meer kon zien en dichter bij de sterren was, of misschien wist ze hierdoor dat ze Seji en zij iets gemeen hadden. Daarbij was hij tot nu toe eigenlijk de enige aan wie ze over haar bijzonderheid vertelde. Het had goed gevoeld om te doen. En dat betekende dat ze hem vanaf dat moment besloot te vertrouwen.
a galaxy of light's within


_________________

I have loved the stars too deeply to be fearful of the night
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t429-luna-carina-solis#89
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   vr okt 06, 2017 11:02 pm







Seji wist dat hij tegenover andere mensen snel kon wisselen van onderwerp. Voor hem was het meer dan normaal en hij wist dan ook niet dat het bij normale gesprekken anders aan toe ging. Hij had het nooit geleerd, dus hoe had hij dat moeten weten? Met nieuwe enthousiasme had hij geprobeerd Carina te overtuigen. Hij wou gewoon zo graag haar laten zien wat hij haast elke avond zag. Het was iets prachtigs, maar iets wat hij nog aan niemand anders had kunnen laten zien. Twijfelend had Carina ingestemd. Seji wachtte niet op een zeker antwoord en schoot meteen op haar af. Hij gaf haar nog de tip om hem goed vast te houden, waarna hij haar ongegeneerd in zijn armen optilde en de vuilnisbak opsprong. Hij voelde hoe haar armen rond zijn hals belandde. Even flitste zijn blik naar haar gezicht. Hij merkte op hoe ze haar ogen had gesloten. Zijn ogen sloten zich half. Hij vond het jammer dat ze kennelijk angst voelde. Wat voelde er nou fijner aan dan door de lucht heen zweven? Het was een bijzonder gevoel. Eenmaal boven op het dak zette Seji haar weer neer op het dak. Daar keek hij even naar het uitzicht, maar al snel richtte hij zich weer op Carina die inmiddels haar ogen weer had geopend. Met zijn eeuwige enthousiasme vroeg hij haar wat ze ervan vond.

Hij keek wat verbaasd op zodra ze haar armen spreidde en zich richtte op de sterrenhemel boven haar. Seji kantelde zijn hoofd wat en keek even nieuwsgierig toe. Ze leek er van te genieten. Dat was goed, toch? 'The moest beautiful thing in the world,' klonk het. Seji kon het dankzij zijn scherpe gehoor goed opvangen. Een glimlach begon rond zijn lippen te sieren terwijl hij zijn hoofd weer recht hield. Carina richtte zich weer op hem. ”I’m glad you think so too!” zei Seji met een glimlach. Hij was overduidelijk blij dat Carina er net zo over dacht als hem. Zijn blik werd wat vragend zodra hij haar grijns opmerkte. 'So, do you want to see something cool?' vroeg ze hem. Seji’s oren schoten naar voren. Overduidelijk nieuwsgierig. Meteen zette hij een paar stappen terug in haar richting. ”Yes please,” reageerde Seji meteen. Hij keek toe hoe het meisje haar mouw op trok. Nieuwsgierig en afwachtend keek Seji haar aan. 'This... is Jupiter,' sprak Carina terwijl ze een moedervlek aanwees. Seji trok een wenkbrauw op. De naam kwam hem vaag bekend voor, maar kon zo één twee drie niet voor de geest halen waar precies. 'Close to Regulus and Sirius.' vervolgde Carina en wees de volgende moedervlekken aan. Met een gekanteld hoofd bestudeerde Seji haar arm, maar snapte het verband nog niet. Maar toen richtte Carina haar blik op de hemel. 'Just like right... there,' sprak Carina. Licht verward volgde Seji haar blik en kwam uit bij de sterrenhemel. Toen besefte hij wat ze bedoelde. De planeten, de sterren, ze stonden gegraveerd als moedervlekken op haar arm. Verbaasd richtte Seji zijn blik op haar, vragend om een uitleg. 'I'm a map. Of up there.' verklaarde Carina met een klein, tevreden glimlach. Even keek Seji haar nog verbaasd aan, waarna zijn blik terug ging naar hemel. Hij kon steeds meer verbanden zien. Hoe langer hij keek, hoe mooier de hemel werd. ”That’s amazing,” mompelde Seji terwijl hij in trans werd genomen door de kleuren en lichten die zich in de lucht bevonden. ”I wish I had such a peculiarity,” mompelde hij wat teleurgesteld. Zijn peculiar had hem enkel problemen geleverd. Het had ervoor gezorgd dat hij nooit vrienden had gehad. Waarom kon hij niet een map van de sterrenhemel zijn? Waarom moest hij nu zo’n wandelende gek zijn?


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Carina Solis
Star Wars
Star Wars
avatar

PROFIELAantal berichten : 121
IC-berichten : 32
Registratiedatum : 25-06-17
Accounts : Ik heb dit vakje niet eens nodig pff wat bedoel je?
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Celestial Manipulation //Caelestikinesis
Uiterlijke leeftijd: 19
Quote: We are stars wrapped in skin - the light you are seeking has always been within

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   za okt 07, 2017 9:25 pm

.
.


we're stars wrapped in skin,
De sterren waren werkelijk waar een wondermiddel; ze konden zelfs doen vergeten dat er drie lijken in een steegje onder je lagen en degene met wie je de hemel bewonderde daarvoor verantwoordelijk was. Of was het dat ze haar de werkelijkheid voorspiegelde en haar haar wantrouwende dekmantel deed laten afglijden? Wat het dan ook was, om de een of andere reden dacht ze 'waarom niet?' Ze had behoefte aan contact en plotseling leek het allemaal oké. Dus daar vertrouwde ze op. Seji leek het net zo prachtig te vinden als zij, en daardoor voelde het al vrijwel direct vertrouwd. Ze vertelde hem zelfs over haar bijzonderheid. Carina moest er aan wennen, dat ze, nu ze in een lus leefde, gewoonweg vrijuit kon praten over de gave die haar in de buitenwereld enkel in gevaar had gebracht. Het voelde goed, heel goed zelfs. Ze had zich in lange tijd niet zo vrij gevoeld, en dat terwijl ze onder een denkbeeldige koepel over een klein dorpje was opgesloten. Misschien kwam het omdat ze de grotere koepel, die vol met sterren en planeten, nog altijd bij zich had.

Het deed haar ook groot plezier dat Seji het interessant leek te vinden. Hij had er wat verward over geleken in het begin, maar met haar laatste, verklarende zin leek het kwartje te vallen. Carina glimlachte terwijl hij zijn hoofd omhoog richtte en na even naar de zijkant van zijn gezicht te hebben gekeken, volgde ze zijn voorbeeld. Ze betwijfelde of ze daar ooit genoeg van zou krijgen. Het fascinerende was, hoe langer je bleef kijken, hoe meer lichtpuntjes er zichtbaar werden. En dat was vreemd, gezien ze er al die tijd al waren. Sterren waren niet zo gemakkelijk, ze hielden zich schuil enkel en alleen voor degenen die de moeite wilde nemen om langer te kijken en meer te zien. Carina voelde zich altijd speciaal als ze weer een nieuw hemellichtje wist te vinden. Dan had ze lang genoeg gekeken voor de ster om haar te vertrouwen en voor haar tevoorschijn te komen. Het voelde dankbaar, als een erkenning. Ze zuchtte lichtjes van genoegen. 'That's amazing,' klonk er ten slotte naast haar. In de eerste instantie dacht Carina dat hij het over daarboven had, tot hij eraan toevoegde: 'I wish I had such a peculiarity.' Natuurlijk voelde ze zich gevleid, maar ze kon het niet helpen dat zijn teleurgestelde toon een klein beetje medelijden opwekte. Ze stopte haar handen in haar zakken en keerde haar gezicht naar hem toe. 'What, why? I think you're amazing, but that might be because I happen to be very fond of cats,' glimlachte ze hem toe, hem lichtjes aanstotend met haar schouder. Zijn opmerking had haar nieuwsgierig gemaakt. Haar eerdere ontdekking, over het feit dat hij vreselijk snel was gegroeid, tenzij er nog een andere Seji in de lus woonde met precies hetzelfde uiterlijk alleen dan een stuk jonger, kon ze niet langer laten liggen. Ze zette een stapje dichter naar de rand van het dak en ging zitten, haar benen naar beneden bungelend. Even keek ze naar de katachtige jongen op. 'Seji, you don't have to explain anything if you don't want to, but I'm just really curious why you've grown so rapidly over the past few weeks I've been in here.' Ze gaf toe dat ze hem doorhad, maar ze kon zich voorstellen dat het alleen maar vervelender voor hem moest zijn als ze om de hete brij heen zou draaien en er niets over zou zeggen. Ze wilde liever zijn kant van het verhaal horen dan er zelf verklaringen voor verzinnen.
a galaxy of light's within


_________________

I have loved the stars too deeply to be fearful of the night
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t429-luna-carina-solis#89
Seji Devonshire
Catastrophe
Catastrophe
avatar

PROFIELAantal berichten : 129
IC-berichten : 111
Registratiedatum : 12-07-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Seji Tissa, Elesis, Haythel, Jinn, Zeal, JR, Gerome, Namida, Link, Jeremy, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Cat
Uiterlijke leeftijd: 21 years
Quote: Wherever I go, they're lining up. When girls see me, they light on fire.

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   zo okt 08, 2017 11:14 am







Van het wantrouwen leek niks meer over te zijn. Seji was het dan ook half vergeten wat hij zojuist had gedaan. Nee op het moment was hij aan het genieten van de sterren. Hij had wat verward op gekeken zodra Carina haar moedervlekken begon aan te wijzen op haar arm, maar zodra hij zijn blik weer ter hemel had gericht viel het kwartje. Vol verwondering en verbazing keek hij naar de hemel die in moedervlekken en sproeten op de arm stond van het meisje. Hij vond het ongelooflijk dat Carina zo’n kracht had, maar voelde al snel teleurstelling opkomen. Waarom kon hij niet zo’n peculiarity hebben? Carina had vast geen moeite om met anderen om te gaan. Zij had vast veel vrienden. Seji voelde nu ook enige jaloezie opkomen, maar probeerde dat niet te laten zien. 'What, why? I think you're amazing, but that might be because I happen to be very fond of cats,' Seji keek Carina wat verbaasd aan. Zodra ze hem een stootje gaf, keek hij even naar zijn schouder, waarna hij haar weer aankeek. Hij snapte niet goed wat ze bedoelde, maar dat was iets wat hij vaak genoeg beleefde. ”It’s nothing special though,” mompelde Seji. Zijn oren hingen wat verdrietig naar beneden. Hij keek op zodra Carina een stap dichterbij de kant zette. Hij wist dat hij één van de weinige mensen was die altijd op zijn voeten terecht zou komen bij een val, dus zou hij het niet willen dat Carina van het dak zou vallen, maar al snel werd haar bedoeling duidelijk. Ze zette zich neer op de rand van het dak. Seji besloot haar voorbeeld te volgen en nam naast haar plaats op het dak. Even rustte zijn blik op het bruisende centrum, maar al snel ging zijn blik terug naar Carina zodra ze hem aankeek.

Licht vragende keek hij haar aan. 'Seji, you don't have to explain anything if you don't want to, but I'm just really curious why you've grown so rapidly over the past few weeks I've been in here.' sprak Carina. Seji keek op van die woorden. Kennelijk had zij hem wel vaker gezien. Lang genoeg om te weten dat hij snel groeide. Seji keek haar even aan, waarna hij zijn blik weer naar de mensen onder hen richtte. ”I was born in the loop. It caused me to grow faster than normal humans. I’ve had a childhood of a few days. I am now full grown and won’t grow anymore,” legde Seji uit. Hij probeerde het zo objectief mogelijk te houden. Hij wou niet dat zijn gevoelens er in mee begonnen te spelen, maar uiteindelijk kon hij het niet helpen. Het uitspreken deed hem teveel. Hij had ook niet echt iemand gehad waar hij het erover kon hebben en nu zat Carina naast hem. Iemand die bereid was om te luisteren. Seji klemde zijn kaken wat op elkaar, maar besluit uiteindelijk dan toch te praten. ”People always got annoyed by my behaviour and my mom would be too overprotective to make me any proper friends. My unusual growth causes others to get confused or even scared,” probeerde Seji uit te leggen dat hij simpelweg zich alleen voelde en dat voor zijn gevoel altijd zou zijn aangezien niemand anders hetzelfde mee maakte als hem.


_________________

X NEW THEME X
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t450-seji-devonshire
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Hitchhiking   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Hitchhiking
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 2Ga naar pagina : 1, 2  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c e n t r e
-
Ga naar: