Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Whiskey

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Abaddon Chevalier
British hot like wow
British hot like wow
avatar

PROFIELAantal berichten : 25
IC-berichten : 10
Registratiedatum : 02-10-17
Accounts :
*Melvin Syco
*Heath Benton
*Sata Syco
*Alec Lund
*Abaddon Chevalier
*Claire Beckworth
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid:
Uiterlijke leeftijd: 20
Quote: While all dogs go to heaven, you'll be surprised how many pigs are waiting for you in Hell.

BerichtOnderwerp: Whiskey   zo okt 08, 2017 10:42 pm

ABADDON CHEVALIER
Het was een paar dagen geleden sinds hij had besloten naar deze loop te komen. Hij was benieuwd naar de andere mensen die een zogenaamde gave hadden, hij zelf verouderde niet door het feit dat hij een demoon was. En het feit dat hij onsterfelijk was bracht het tot het feit dat het eigenlijk niets uitmaakte dat hij in of uit een loop zou leven, maar dit was wel wat… leuker. Wat interessanter hoe deze mensen zich gedroegen tegenover de mensen zonder gave. En hij had daarbij wat geruchten gehoord over hoe een goede vriend van hem hier in deze loop zat, dus dat was zeker een ding om te checken. Hij had iemand tegen een muurtje gehouden en hem zo omgepraat waardoor hij wist waar de jongen meestal zat, dat hij nu op zijn dooie gemakje richting de plek liep. Een kroeg. Hij had het kunnen weten dat daar zijn vriend zat. Hij kon mensen altijd op de meest makkelijke manieren aan het praten krijgen. Of door middel van zijn charmes, zijn sexuele aantrekkingskracht of het feit dat hij mensen hun grootste verlangen uit kon laten spreken. En daarna spraken ze meestal zelf al het antwoord die hij wilde weten. Als een soort bedankje. Oftewel, hij kon zich overal gewoon uitlullen. Wat geweldig was natuurlijk. Soms hoefde hij niet eens voor dingen te betalen omdat hij gewoon een snel rondje deed en daarmee het zo afbetaalde. Dan had hij een pleziertje en zag hij het niet eens als betalen, hoe makkelijk was zijn leven wel niet? Voor hem was het gewoon een geweldig leven. Hij deed de deur van de kroeg open en keek even rond, aah, de geur van alcohol ging door zijn neus heen. Het rook geweldig, as always. Hij liep verder naar binnen, met een zelfverzekerende grijns op zijn smoel terwijl hij naar de bar liep. ”Give me your finest whiskey. Two.” sprak hij tegen de ober, die vrijwel meteen de glazen vrijwel meteen voor hem neerzette en Abaddon de glazen pakte. Hij liep naar de tafel waar hij een bekend gezicht ging zitten en schoof naast de ander, waarna hij een glas voor hem neer zette. ”So how have you been?” sprak hij met een charmant glimlachje tegen het bekende gezicht van zijn vriend. Hij zag mensen erom heen naar hem staren, dat was normaal voor hem natuurlijk. Zijn charme bereikte iedereen die hij maar wilde. Hij kon er niets aan doen dat hij een lopende charme was waarmee iedereen naar bed wilde. Het was gewoon een gave.

Tag: Jeremy


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   vr okt 13, 2017 9:14 pm




Life hurts a lot more than death


Zoals gewoonlijk zat Jeremy in het café. Als de bartender enig besef had dat hij elke dag opnieuw beleefde, zou hij Jeremy al lang als een vaste klant beschouwen. Jeremy zou dan ook al met een simpele vingerknip ervoor kunnen zorgen dat hij een glas whiskey voor zijn neus kreeg. Jammer genoeg was het in dit dorpje niet zo makkelijk. Nee de mensen herkende elkaar hier niet. Zij die in de lus zaten zaten niet vast in dezelfde gewoontes zoals de mensen buiten de lus. Jeremy vond het nog altijd iets raars. Hij wist ook nog niet goed hoe hij hier in was beland. Hij wou enkel zijn zoon vinden en zijn vijanden neerhalen. Hij had niet verwacht dat zij zich hier zouden bevinden, ook al wist hij al wel dat het de perfecte hide out was voor bovennatuurlijke wezens. Hij had hier en daar wat informatie weten los te peuteren van de mensen die voor hem werkten en was ook van plan om binnenkort een bezoekje te brengen aan het verblijf waar kennelijk deze bovennatuurlijke wezens verbleven, maar hij wist ook dat hij het rustig aan moest doen. Als Jinn ook maar te horen kreeg dat hij hier was zou hij meteen op de vlucht slaan en dat wou hij voorkomen. Nee voordat hij dat ging doen moest hij eerst het dorp overnemen en ervoor zorgen dat niemand meer de lus kon verlaten.

Jeremy had al aantal wat uren gespendeerd in het café om precies te weten wanneer er iemand naar binnen kwam en wie het was. Het was niet zo zeer dat hij dit gewoon opmerkte. Nee hij wou dit weten. Zodat hij de mensen die in de lus zaten meteen kon opmerken en hen kon martelen voor informatie. Iets waar hij behoorlijk goed in was geworden sinds zijn komst hier. Jeremy keek even naar het lege glas dat voor hem stond op de tafel. Het zag er naar uit dat hij maar weer naar de bar moest gaan om daar de bartender te vermoorden, gevolgd door de rest van de mensen in het café, om ongestoord de fles whiskey te kunnen pakken en te kunnen genieten van de drank en de rust. Op dat moment ging de deur open. Jeremy keek meteen op. Zijn blik ging naar de klok. Normaal zou er niemand rond deze tijd het café betreden. Zodra hij zijn blik op de persoon richtte die naar binnen liep, had hij die gegevens ook niet nodig gehad om te weten dat de persoon niet zoals anderen was. Een klein grijnsje kroop langs zijn lippen zodra hij de bekende jongeman opmerkte. Even ging zijn blik naar de andere mensen in de café die vrijwel meteen hun blik hadden gericht op de man met de onvoorstelbare aantrekkingskracht. Natuurlijk. Jeremy wist precies hoe zij zich voelde, maar dankzij het feit dat hij de duivel was kon hij het makkelijker negeren. De ongelooflijke aantrekkingskracht was echter niet de oorzaak van de goede relatie tussen hem en de jongeman. Nee ze hadden een behoorlijk verleden. Ook al vroeg Jeremy zich af in hoeverre Abaddon zich daar nog iets van herinnerde. Jeremy richtte zijn blik terug op de jongeman die met twee glazen whiskey naar hem toe kwam lopen. Abaddon kwam naast hem zitten en zette het glas voor hem neer. ”Thank you,” bedankte Jeremy hem, waarna hij al meteen een gulzig slokje nam van het goedje. ”So how have you been?” vroeg Abaddon hem vervolgens. Jeremy keek hem via zijn ooghoeken aan en grijnsde wat. ”Y’know, just busy with the empire and the family, nothing new,” reageerde hij luchtig. Hij wou het ook niet zozeer over werk hebben. Hij richtte zich op Abaddon. ”But what brings you to the loop? I must say that it feels good to see you again,”



_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Abaddon Chevalier
British hot like wow
British hot like wow
avatar

PROFIELAantal berichten : 25
IC-berichten : 10
Registratiedatum : 02-10-17
Accounts :
*Melvin Syco
*Heath Benton
*Sata Syco
*Alec Lund
*Abaddon Chevalier
*Claire Beckworth
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid:
Uiterlijke leeftijd: 20
Quote: While all dogs go to heaven, you'll be surprised how many pigs are waiting for you in Hell.

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   wo okt 25, 2017 10:58 pm

ABADDON CHEVALIER
Wat genoot hij van de aandacht die hij alleen al ontving van alle blikken die op hem werden gericht. Het was geweldig. Hij wist hoeveel mensen nu stonden te wachten tot hij naar hen toe zou treden, iets aan hen zou vragen, of één van hen mee wilde gaan naar een kamer. Hij wist maar al te goed hoe dat ging, het was dan ook zeker niet raar als hij met meerdere mensen tegelijk naar bed ging. Of meerdere op een avond. En daar was hij ook gewoon bloedeerlijk over en de meesten leken dat ook gewoon goed te vinden ook. Natuurlijk vonden ze dat goed want ze konden een tijdje met hem spenderen en hij vervulde hun wens, wat moesten ze nog meer van hem? Hij vervulde hun lust en daarna liet hij ze weer gaan. Als hij zin had dan kon hij er altijd nog wel meer op pikken. Of met dezelfde door gaan, dat lag er maar aan. Als de ander interessant genoeg was dan had hij dat snel beslist. Maar goed, hij was hier nu niet met dat doel, hij was hier om een oude vriend te bezoeken die hij al een tijdje niet meer had gezien. Hij wist precies wat voor iets de ander wilde, sterke drank, whisky was altijd een goede keuze vond hij. En hij wist dat Jeremy dat ook wel kon waarderen als hij wat voor hem mee zou nemen als een begroeting. Hij liep naar de tafel waar de ander zich bevond en zette het glas voor hem neer. Hij had hem zien aankomen natuurlijk, dat was ook niet zo gek als iedereen opeens ergens naar ging kijken, dan ging je vrijwel automatisch mee kijken toch? De jongen had hem vast al tijden in het vizier gehad. ”Thank you,” sprak de jongen even toen hij de glas met whisky voor hem neer zette. De jongen nam vrijwel meteen een gulzige slok van de whisky, terwijl Abaddon een beetje achterover leunde en zijn arm op de rugsteun legde van de stoel. Had de jongen zoveel behoefte gehad aan een drankje? Wat kende hij hem toch goed, de jongen was altijd in voor een drankje. Hij vroeg zonder hallo of iets gewoon hoe het met hem ging. Het drankje was zijn begroeting naar de ander geweest. Dus daarna gewoon de conversatie vervolgen, right? ”Y’know, just busy with the empire and the family, nothing new,” klonk er luchtig van de ander af, waarop hij even begrijpend knikte met zijn blijvende glimlach waarna hij een slokje nam van de whisky. Hij deed het graag rustig met zijn drank, niet omdat hij er niet tegen kon (want in tegendeel, hij kon er juist super goed tegen), maar omdat hij wilde genieten van het drankje die hij nam. Hij werkte niet voor Jeremy, al kon hij natuurlijk soms wel kleine dingetjes regelen mocht de ander dat wilde. Vooral informatie winnen was een goede eigenschap van hem. Mensen sliepen met hem voor informatie, maar hij kon het soms ook gewoon uit hen krijgen zonder enig geweld. Maar dingen als mensen vermoorden en al was niet zijn ding. En hij zei ook gewoon nee als het hem niet interesseerde. Hij wilde namelijk alleen maar interessante dingen doen. De ander richtte zich op hem, waardoor hij even met een rustige glimlach naar de ander keek. Glimlachen was iets wat hij bijna altijd deed. Pissig werd hij niet zo snel, maar als hij het werd dan had je hem ook wel echt goed pissig. Dan kon je beter wegrennen zo ver als je kon. ”But what brings you to the loop? I must say that it feels good to see you again,” klonk er van de jongen af, waarop hij even zachtjes lachte. Natuurlijk vond hij het fijn om hem weer te zien. Dat had hij bij iedereen waarmee hij iets had gedaan. ”You know me, I love interesting things,” sprak hij met een geamuseerde glimlach tegen de ander, terwijl hij zijn lichaam meer naar de ander draaide. En zoveel interessante mensen waren er niet buiten de loop. Natuurlijk waren er altijd wel een paar interessante mensen, maar de mensen hier waren vele en vele malen interessanter. ”All these ‘peculiars’ are so interesting.” vervolgde hij tegen Jeremy terwijl de geamuseerde glimlach niet van zijn gezicht af kwam. Het maakte hem niet uit of ze gevaarlijk waren of niet, dood ging hij toch niet. Dus wat had hij ooit te vrezen?

Tag: Jeremy


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   do okt 26, 2017 10:03 pm




Life hurts a lot more than death


Jeremy had opgekeken zodra er iemand ongepland het café binnen was gelopen. Zodra Jeremy echter zag wie het was, kwam er blijdschap in de plaats voor verontwaardiging en argwaning. Zijn goede oude vriend Abaddon kwam zowaar het café binnen gewandeld en bestelde twee glazen whisky die naar zijn tafel werden gebracht. Een begroeting was niet nodig. De twee kende elkaar goed genoeg. Het deed Jeremy goed om de man te zien. Niet zo zeer om diens krachten, maar meer om het feit dat Abaddon nog altijd rond liep op de aardkloot. Jeremy wist dat er genoeg nadelen zaten aan het feit dat je niet dood ging. Zo veranderde alles om je heen, maar bleef jij altijd hetzelfde. Het bracht een soort gevoel van ongekende eenzaamheid met zich mee en Jeremy wist uit ervaring dat niet iedereen daar makkelijk mee om kon gaan. De eeuwige glimlach die diens lippen sierde zei Jeremy enkel dat Abaddon het nog makkelijk verging in deze wereld.

De vraag naar hem wou Jeremy het liefste zo snel mogelijk uit de weg hebben. Hij wou Abaddon niet met zijn zaken lastig vallen en wellicht wou Jeremy ook niet te veel zeggen tegen de jongeman. Jeremy veranderde dan ook al snel van onderwerp en zei hem dat het goed voelde om hem weer te zien. De jongeman lachte. Natuurlijk. Hij was vast niet anders gewend. Hij was niet die eeuwige haat gewend die Jeremy dag in dag uit voelde. Oh wat zou het toch heerlijk zijn als hij voor één dag een normaal leven kon leiden. ”You know me, I love interesting things,” sprak Abaddon met een geamuseerde glimlach. Jeremy grijnsde wat terug terwijl hij het glas weer oppakte er een slok van nam. De man draaide zich wat meer naar hem toe. Waarop Jeremy het glas weg zetten zich op hem richtte. Nu wou hij ook wel weten wat Abaddon dan zo interessant vond. ”All these ‘peculiars’ are so interesting.” maakte Abaddon duidelijk. Jeremy grijnsde wat breder, waarna hij instemmend knikte. ”They will be very useful for me. Don’t fuck with too many of them. I need some for later,” sprak Jeremy met een lichte grijns. Hij leunde wat naar achteren. ”How long have you been here? Not that long I assume?”



_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Abaddon Chevalier
British hot like wow
British hot like wow
avatar

PROFIELAantal berichten : 25
IC-berichten : 10
Registratiedatum : 02-10-17
Accounts :
*Melvin Syco
*Heath Benton
*Sata Syco
*Alec Lund
*Abaddon Chevalier
*Claire Beckworth
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid:
Uiterlijke leeftijd: 20
Quote: While all dogs go to heaven, you'll be surprised how many pigs are waiting for you in Hell.

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   do nov 02, 2017 2:05 pm

ABADDON CHEVALIER
Hij vond het heerlijk om in deze omgeving te zitten, dit zou thuis moeten zijn. Hij had hier veel en veel eerder moeten komen dan dat hij uiteindelijk was gekomen. Hij had het eerder moeten ontdekken want dan had hij hier al zeer veel meer gedaan dan dat hij nu echt al had gedaan. Dan had hij hier al heel veel lol uit kunnen trekken en alleen maar meer lol eruit trekken. Tenminste, zo ziet het er voor hem eruit. Hij dacht dat hij hier wel een tijdje kon blijven zitten zonder dat hij zich zou gaan vervelen. Er was zat voor hem om te doen, figuurlijk en letterlijk genomen. Hij sprak dat de ander hem kende, dat hij van interessante dingen hield, vooral interessante mensen was iets waar hij zich mee bezig hield, dat was altijd veel leuker dan al die saaie mensen die iedere keer hetzelfde deden, nee, hij wilde alleen met die leuke interessante mensen dingen gaan doen. Vervolgens sprak hij dat deze peculiars allemaal zo interessant waren. De jongen grijnsde wat breder, waarna hij instemmend knikte op zijn woorden. ”They will be very usefull for me. Don’t fuck with too many of them. I need some for later,” klonk er van de ander af met een lichte grijns en Abaddon gewoon met een zelfverzekerde glimlach naar de ander keek. ”Well, I can’t help it. I’m just a living lust object.” sprak hij even met een glimlachje. Tja, het was uiteindelijk niet zo moeilijk. Het was niet dat hij er veel aan kon doen toch? Hij ging er gewoon in mee. ”And, you know, you can still use them afterwards, they won’t lose their powers you know.” sprak hij even met een charmante glimlach. Hey, hij stelde het gewoon makkelijk neer. Het kon daarna ook gewoon verder. Het was niet dat hij ze niet meer kon gebruiken na hem. ”How long have you been here? Not that long I assume?” vroeg de jongen even nadat hij wat naar achteren had geleund. ”A couple of days now,” sprak hij even met een glimlachje, waarna hij een meisje naar hen toe wenkte en even met een charmante glimlach naar haar keek. ”Darling, could you get some more whisky for me and my friend?” sprak hij met een charmante glimlach waarna hij even naar haar knipoogde en ze vrijwel meteen knikte om naar de bar te gaan. De ander zou het niet zo erg vinden als hij alvast wat meer bestelde toch? En waarom er heen lopen? ”So? How long have you been here?” vroeg hij even kalmpjes aan de ander.

Tag: Jeremy


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   za nov 04, 2017 12:19 am




Life hurts a lot more than death


Het deerde niet hoe Abaddon naar de Peculiars keek, zolang de man maar niet te veel met ze deed. Jeremy had er nog veel nodig voor zijn plan. De man keek hem met een zelfverzekerde glimlach aan. ”Well, I can’t help it. I’m just a living lust object.” sprak Abaddon met een glimlachje. Jeremy slaakte een zachte zucht en week zijn blik af om even een slok te nemen van de drank. Natuurlijk was er wel iets te doen. De man zou uit de weg kunnen blijven, maar Jeremy wist ook dat hij dat niet zou doen. Abaddon had nu al geproefd van de sfeer die hier hing en kennelijk stond het hem wel aan. Jeremy vond het allemaal goed, zolang het maar niet zijn plannen zou dwarsbomen, waar het nu wel op leek. ”And, you know, you can still use them afterwards, they won’t lose their powers you know.” vervolgde Abaddon met een charmante glimlach die Jeremy weinig deed. Even keek hij hem via zijn ooghoeken aan. ”Then you need to stay out of their way when you’re done with them, otherwise they will cling to you and not me, unless you tell them to follow me,” maakte Jeremy duidelijk. Hij wou niet graag zakelijk en serieus zijn tegenover zijn vriend, maar hij wou ook duidelijk maken dat de man niet in zijn weg moest staan. Dan zou Jeremy toch iets moeten doen om hem tegen te houden. Als duivel zijnde kon hij vast wel wat touwtjes trekken.

Jeremy wou niet te lang bij het onderwerp stil staan en wou de sfeer ook niet te lang wat gespannen houden. Om die reden vroeg hij Abaddon maar hoe lang hij zich al in de lus bevond. ”A couple of days now,” beantwoordde Abaddon. Jeremy knikte eens. Zijn vermoeden klopte dus dat Abaddon er nog niet lang was. Jeremy had hem anders allang opgemerkt. Zijn aandacht werd getrokken door een dame die door Abaddon werd gewenkt en al snel aan hun tafel stond. ”Darling, could you get some more whisky for me and my friend?” sprak de man met een charmante glimlach, waarmee het meisje al snel naar de bar toe liep om zijn ‘command’ op te volgen. Jeremy keek haar even na, waarna zijn blik naar Abaddon ging. ”So? How long have you been here?” was de wedervraag. Jeremy sloeg zijn whiskey achterover. Als er toch nieuwe werd gehaald.. ”I think a few months. Two maybe,” antwoordde Jeremy. ”And I’ll probably stay here for a while. Things are more complicated here than ever.”



_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Abaddon Chevalier
British hot like wow
British hot like wow
avatar

PROFIELAantal berichten : 25
IC-berichten : 10
Registratiedatum : 02-10-17
Accounts :
*Melvin Syco
*Heath Benton
*Sata Syco
*Alec Lund
*Abaddon Chevalier
*Claire Beckworth
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid:
Uiterlijke leeftijd: 20
Quote: While all dogs go to heaven, you'll be surprised how many pigs are waiting for you in Hell.

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   ma nov 13, 2017 10:23 pm

ABADDON CHEVALIER
Hij mocht dus niet teveel doen met de mensen hier, dat was gewoon zonde. Natuurlijk ging hij dingen doen met ze. Hij sprak dat hij er niks aan kon doen, omdat hij een levend lustobject was. Liegen deed hij niet, hij wist heel goed wat hij zei. Maar hij had bewijs, kijk dan naar alle mensen die naar hem staarden. Met lust in hun ogen. Hij kon er niets aan doen, het was een gave. De ander zuchtte echter alleen maar zachtjes op zijn woorden en nam een slok van zijn drinken. Natuurlijk had de ander liever gehad dat hij hier weg zou gaan en ergens anders lol zou trappen, maar laten we eerlijk zijn. Hij was zo koppig als wat. Hij ging echt niet weg voor zo’n reden. Hij sprak vervolgens dat Jeremy ze nog steeds kon gebruiken en dat ze hun krachten niet zouden verliezen, dat leek voor hem alleen maar logisch. De ander keek hem alleen maar aan via zijn ooghoeken, waarop hij zijn charmante glimlach niet verloor. Hij was niet bang voor de ander, simple as that. ”Then you need to stay out of their way when you’re done with them, otherwise they will cling to you and not me, unless you tell them to follow me,” Hij keek naar de ander, even serieus, waarna hij toch begon te lachen. Oh, wat een grap. Wat hij meestal deed? Hij deed ze een keer, daarna liet hij ze achter. De meesten accepteerden zelfs dat hij de dag erna met een ander sliep. Ze waren met alles tevreden omdat hij hen al tevreden had gesteld. ”Oh Jeremy, Jeremy, Jeremy.” sprak hij lachend en hoofdschuddend, waarna hij hem aan keek en naar hem glimlachte. ”You know me, I use them once and throw them away. Okay, sometimes twice.” sprak hij met een grinnik tegen de ander. De ander besloot uiteindelijk van onderwerp te veranderen en aan hem te vragen hoelang hij hier al zat, waarop hij antwoordde dat hij hier nu een paar dagen was. Een paar dagen en hij vond het hier al ge-wel-dig. Hij wenkte een redelijk knappe dame naar hen toe en vroeg of ze whisky wilde halen voor hem en Jeremy. Waarom zelf lopen als hij het gewoon kon vragen? Het was niet eens een echt bevel, maar gewoon omdat hij haar ook zou belonen. Hij was wel zo eerlijk ja. Terwijl zij het drinken ging halen voor hen, besloot hij te vragen aan de ander hoelang hij hier was. De vraag terug kaatsen terwijl ze wachtten op hun drinken was immers geen slecht plan toch? De ander sloeg zijn whisky achterover voordat hij antwoordde. ”I think a few months. Two maybe,” klonk er van de jongen af. En hij had het niet aan hem verteld?? Dat was ook gemeen, het was hier zo mooi en de jongen had besloten om hem niet uit te nodigen? Oke, waarschijnlijk omdat hij dus niks met die mensen had mogen doen die hij had willen gebruiken, maar weet je. Maakt niet uit. ”And I’ll probably stay here for a while. Things are more complicated here than ever.” sprak de ander, waarop zijn wenkbrauwen even omhoog gingen. Interessant.. Hij glimlachte even, terwijl er een ‘hmm’ uit zijn mond kwam. ”What kind of things?” sprak hij even met een geïnteresseerde blik in zijn ogen. Ondertussen zag hij het meisje al terug komen lopen, waarop hij even naar haar glimlachte. ”Thank you darling, you’re wonderfull.” sprak hij met een knipoog tegen haar, waarna hij even rustig op stond om kort zijn lippen tegen de hare te drukken. ”There’s your reward. And some money ofcourse.” sprak hij met een charmante glimlach, waarna hij wat geld in haar handen drukte en haar nog een knipoog gaf, waarna hij weer rustig ging zitten. ”Well.. Where were we?” sprak hij met een geamuseerde glimlach.

Tag: Jeremy


_________________
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jeremy Suthcliff
Death himself
Death himself
avatar

PROFIELAantal berichten : 86
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 16-08-17
Leeftijd : 21
Accounts : ~Jeremy, Haythel, Jinn, JR, Zeal, Tissa, Elesis, Namida, Link, Gerome, Seji, Penelope, Laxus, Jake, Jackie
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Dark warlock || Grim reaper
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Goodnight, sleep tight, don't let the dead bite.

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   vr nov 17, 2017 2:49 pm




Life hurts a lot more than death


”Oh Jeremy, Jeremy, Jeremy.” begon Abaddon hoofdschuddend en lachend. Een droge blik verscheen in Jeremy’s ogen. Wat zou er nu komen? De jongeman keek hem glimlachend aan. ”You know me, I use them once and throw them away. Okay, sometimes twice.” sprak Abaddon. Jeremy keek hem even via zijn ooghoek aan en leegde zijn glas op het moment dat Abaddon een slaafje zover kreeg om een nieuwe fles te bestellen voor hen. Jeremy wist dat hij niet veel kon doen aan Abaddon’s gedrag tenzij hij brute kracht zou gaan gebruiken. Daarvoor vond hij Abaddon een tikkeltje té belangrijk, maar de lichte onmacht begon hem te irriteren. Voor nu probeerde hij het van zich af te schudden en zich op een ander onderwerp te richten. Zo vroeg hij Abaddon hoe lang hij hier al was. De jongen vertelde hem dat hij hier een paar dagen was en nu levendig genoot van de peculiars. Jeremy kon de vraag terug veranderen en beantwoordde deze naar de waarheid. Hij had niemand ingelicht over zijn komst hier. Hij hield dingen liever stil en op de achtergrond, totdat het gevecht was gewonnen en hij het kon herinrichten naar zijn smaak. Normaal hield Jeremy zijn gedachten over zijn plan voor zich, maar nu besloot hij ietsjes meer te zeggen. Enkel dat hij hier nog wel een tijdje zou blijven.

Even keek hij naar Abaddon die een teken van interesse liet zien. ”What kind of things?” vroeg Abaddon hem duidelijk geïnteresseerd. Voordat Jeremy ook nog maar kon nadenken over een antwoord, kwam het slaafje weer in beeld en moest Abaddon zijn aandacht op haar vestigen. Jeremy week zijn blik af van het tafereel en nam de tijd om even zijn mobiel te checken. Wellicht moest hij zo even contact op nemen met Gerome of Ramiro. Die twee hadden nog heel wat te doen en Jeremy was wel benieuwd of er al meer informatie was over de jongen die klaarblijkelijk veel omging met Jinn. Jeremy keek op zodra Abaddon zijn lippen kort drukte op die van zijn slaafje, waarna ze geld toe geduwd kreeg en met een knipoog werd weggewuifd. Jeremy vond het allemaal maar een tijdverspilling. Als Abaddon zo graag drank wou hebben kon Jeremy ook best de hele bar uitmoorden en ervoor zorgen dat ze het gewoon konden pakken. Daarbij had Jeremy niks met al dat kleffe gedoe. Goed. Misschien was Jeremy ook een klein beetje jaloers. Hij was immers al een behoorlijke poos weg van Spinner en miste hem ontzettend. Het zicht van een simpele kus liet hem al weg kijken en zou hem makkelijk tot een woede uitbarsting leiden. Misschien was het enkel verlangen dat hij voelde, misschien ook oprechte gemis en liefde dat hij miste, maar hij wist het niet en wou er ook niet over nadenken. Hij was daarom lichtelijk opgelucht zodra Abaddon weer plaats nam en zich terug op hem richtte. ”Well.. Where were we?” sprak Abaddon met zijn eeuwige glimlach. Jeremy keek hem aan. ”I have a nice plan what to do with this dead village and that loop, but I’m not sure if I should tell you yet,” sprak Jeremy en deed een greep naar het nieuwe gevulde glas whiskey om daar een slok van te nemen. Met een lichte uitdagende grijns keek hij zijn oude vriend aan.



_________________

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t577-jeremy-suthcliff
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Whiskey   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Whiskey
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c e n t r e
-
Ga naar: