Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Closer To The Edge

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Delta Newton
ΔN
ΔN
avatar

PROFIELAantal berichten : 29
IC-berichten : 3
Registratiedatum : 15-10-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Delta Newton
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Gravitokinesis
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote:

BerichtOnderwerp: Closer To The Edge   zo okt 15, 2017 11:57 pm




DELTA LAKE NEWTON


Een dun laagje vocht was ontstaan op zijn voorhoofd naarmate meer en meer mensen het kleine, maar knusse gebouwtje binnenkwamen en contribueerde aan de broeierige warmte die begon te ontstaan. Continu verplaatste hij zich tussen de dronkenlappen die des te meer alcoholhoudende drankjes in hun zwarte gat kieperden alsof ze daarvoor niet al talloze hadden verorberd. Delta werkte geregeld als bartender in verschillende kroegjes en dergelijke om de kost een beetje bij te verdienen. Het voordeel aan het werken in de loop was dat hij gemakkelijk niet kon komen opdagen als hij een keer geen zin had, door de nooit eindigende sleur zou het immers bij de eerstvolgende zonnestralen bij de dageraad alweer vergeten zijn—alsof de dag daarvoor nooit gebeurd was. Het zorgde er ook voor dat de bruinharige jongeman zich welbewust was welk persoon rond welke tijd knock-out zou gaan; welke precies op welk moment een specifiek drankje zou bestellen; welke zouden binnenkomen op welk tijdstip; welke zouden weggaan et cetera. Iets wat zijn baantje des te gemakkelijker maakte. Over het algemeen vielen de kroegen waar hij werkte blijkbaar niet in de smaak bij de meerderheid van de peculiars die de privilege hadden om zich los te wringen van de klauwen van de sleur; de vaste routine die hij doorging werd dus zelden verbroken. Nadat hij het net gevulde glas bier voor een man zijn neus schoof -nog voordat hij erom had kunnen vragen- positioneerde Delta zich op een barkruk die zich aan zijn kant van de bar bevond. Als het goed was zou het de aankomende minuten redelijk rustig zijn waardoor hij even tot rust kon komen zover dat mogelijk was met de muziek die door de ruimte galmde. Geleidelijk bedekte zijn oogleden zijn ogen waarna hij stap voor stap het denkbeeldige rooster doorliep dat deze avond nog zou plaatsvinden.



_________________
VOI-CE
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t752-delta-newton
The Countess
Blink And You're Dead
Blink And You're Dead
avatar

PROFIELAantal berichten : 60
IC-berichten : 16
Registratiedatum : 25-07-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: Olivia, Raven, Rosé & Adore
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid:
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: I'm faded

BerichtOnderwerp: Re: Closer To The Edge   ma okt 16, 2017 10:03 pm


The loop was meer dan ze verwachtte. Het leek gewoon op een stuk land, alleen…stond de tijd stil. En waar ze ook keek, zag ze mensen met een bijzonderheid. Echter, het was al avond en er waren niet veel mensen meer op straat. De mensen die ze op straat zag, waren of op weg naar het huis van miss Bluebonnet, of waren in het centrum zich aan het bezatten. Om meteen naar het huis door te gaan, vond The Countess een beetje voorbarig…nee, ze wilde eerst wat drinken. Zichzelf een beetje opwarmen. Het was dat ze niet echt het verschil meer tussen koelte en warmte voelde, maar ze ging er maar van uit dat het koud was. Ze zag mensen met een jas aan lopen en verbaasd naar keken, omdat zij echter een prachtige jurk droeg. Het was niet een baljurk, maar hij was sophisticated, met een beetje uitdagend, met een beetje een open rug en een diepe decolleté. Maar The Countess zag er uit als iemand van 21, mocht ze zichzelf dan ook niet af en toe een beetje verwennen?

Haar ogen vielen op een café, waar meer mensen naar binnen liepen. Het was niet groot, maar dat was niet erg. Anonimiteit was iets waar The Countess op dit moment naar op zoek was. Ze bewoog zich richting het café, deed de deur open en voelde de warmte en druk van de mensen in het café over haar huid glijden. Eventjes liet ze haar ogen aan de omgeving wennen. Al gauw voelde ze een hand om haar pols, ze trok zich los, zodat de juwelen aan haar pols niet onder het vuil zouden zitten. Naast haar stond een jongen van haar leeftijd, als ze gewoon levend was geweest dan. “Can I offer you a drink?” Een kleine glimlach speelde rond de lippen van The Countess. “No, you cannot.” Heupwiegend liep ze richting de bar, liet zich op een barkruk glijden en draaide zich naar de bar toe. Haar ogen gleden naar de bartender, en gleden eigenlijk weer weg, maar gleden meteen weer terug naar hem. What the…?

Eventjes veranderden haar ogen van hard, naar kwetsbaar. Ze slikte. De jongen, die bartender…hij leek precies op…Aaron. Een flashback naar haar leven, voordat de boze menigte haar huis kapot hadden gemaakt, ging door haar hoofd. Hoe ze samen door het bos wandelden, en hoe hij alles wist over de natuur. Hij leerde haar zoveel. Hoe hij haar vertelde hoe mooi hij haar vond, als ze samen in bed lagen, en dat hij haar kleding prachtig vond, maar dat hij haar het mooist vond als ze naakt was, dan zag hij haar echt. Hij kende haar door en door. En dat was allemaal vernietigd door de boze menigte die haar echtgenoot hadden gemarteld en toen hij smeekte om zijn dood, hadden ze hem dat gegeven. En The Countess had moeten toekijken. Verdriet en woede had ze er bij gevoeld, maar het ergste gevoel van alles, was die eeuwige leegte. En toen ze naar de jongen achter de bar keek, voelde ze voor het eerst sinds tweehonderd jaar wat warmte in zich. Het was bizar, de gelijkenis met haar echtgenoot. Het was alsof hij was opgestaan en hier verder was gegaan. The Couness haar mond zakte een stukje open. God, wat voelde ze zich…apart.

De jongen keek haar aan en The Countess keek eventjes weg. Het kon niet…toch? Het kon hem niet zijn. Anders had hij haar toch wel…begroet? Aan de andere kant, er zaten allemaal bijzondere mensen hier. Het zou kunnen. The Countess slikte, voelde emoties opkomen, maar probeerde ze weg te duwen. Vervolgens keek ze met haar charmante glimlach op, liet haar ogen ontmoeten met die van de jongen. “I’m sorry, you must think that I am some kind of idiot” glimlachte ze liefjes en rolde met haar ogen “You just…remind me so much of someone.” Ze haalde haar schouders op en kwam wat naar voren, liet haar elleboog op de bar rusten en haar kin op haar hand. “So tell me, what is the best drink they serve here?”

_________________

Sometimes my heart feels so black in the dunes of sand
And other days my heart feels like....rainbows
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Delta Newton
ΔN
ΔN
avatar

PROFIELAantal berichten : 29
IC-berichten : 3
Registratiedatum : 15-10-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Delta Newton
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Gravitokinesis
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote:

BerichtOnderwerp: Re: Closer To The Edge   di okt 17, 2017 1:22 am




DELTA LAKE NEWTON


Zijn lippen bewogen geluidloos terwijl hij denkbeeldig de route doorliep die hij die avond nog zou moeten afleggen, op welk moment het belletje aan de deur zou rinkelen om de binnenkomst aan te duiden, wanneer wie wat zou bestellen et cetera—alles zó zachtjes in zichzelf opsommend dat hijzelf het niet eens kon horen. De laatste paar seconden telde hij af tot de bel begon te rinkelen en hij zonder te kijken precies wist welk pad een specifieke bejaarde man op dat moment aflegde naar zijn gebruikelijke plaats aan de bar. Na een paar minuten met de omringende gepraat te hebben zou hij een simpel pilsje bestellen waarna een myriade zou volgen. Delta zijn wenkbrauwen werden naar beneden geforceerd door zijn gelaatsspieren toen een stel onbekende woorden aanklopten bij zijn trommelvlies. Hij opende zijn ogen uit nieuwsgierigheid, wetend dat dit aanduidde dat er iemand was binnengekomen die had weten te ontkomen aan de sluwe klauwen van de sleur die de mensen zonder bijzonderheid met zich meetrok. Al snel vielen zijn felblauwe ogen op een onbekend gestalte van niet al te grote lengte die zonder schaamte of enige twijfel de jongen -de bron van de vreemde woorden- afwees, vervolgens haar pas richting de bar zettend. Delta herkende haar niet, had haar nog nooit eerder in het verblijf opgemerkt—iets wat hem verbaasde. Er was iets aan haar dat de aandacht trok, het leek hem sterk dat ze hem daardoor nog nooit was opgevallen—wellicht was ze pas net de lus binnengetreden? Hij besloot zijn hoofd de andere kant op te draaien en haalde zijn hand kort door zijn haren heen om deze uit het gezicht te vegen, ervoor zorgend dat hij haar niet aanstaarde. Aan de andere kant kon ze het hem ook niet kwalijk nemen, er kwamen hier immers nooit andere personen dan elke dag dezelfde. Als er ineens een ‘vreemdeling’ binnenkwam wandelen liet dat simpelweg nieuwsgierigheid borrelen. Toen hij zijn felblauwe kijkers weer op haar gedaante richtte werd hij ontmoet met een opmerkelijke expressie, een die jegens hem leek—het leek onderhand wel gechoqueerd? Maar waarom dat was een raadsel voor hem. Hij lachte zachtjes waarbij hij zijn wenkbrauw vragend en lichtelijk brutaal optrok waarna hij zich in haar richting begaf, ervanuit gaand dat ze aanstalten ging maken iets te bestellen—waarom zou ze zich anders in een bar bevinden right? “I’m sorry, you must think that I am some kind of idiot” verklaarde ze met een lieve, charmante glimlach—doelend op zijn vragende uitdrukking nadat hij haar gechoqueerde had waargenomen. Hij snoof kort geamuseerd bij haar verontschuldiging toen ze zichzelf een idioot noemde. “Aren’t we all outside of the loop?” grinnikte hij, doelend op het feit dat ze allemaal een stel gekken waren vergeleken bij de ‘normale’ mens. “I mean, I assume you’re not part of the usual going on around here,” sprak hij terwijl hij een beweging met zijn arm maakte dat een rondje aanduidde, de nooit eindigende cyclus die hier plaatsvond benadrukkend. “Never seen you before,” verklaarde hij zijn veronderstelling, het kon gewoon niet anders dat ze ook iets bijzonders bij zich droeg—anders had Bluebonnet dringend iets uit te leggen. “You just…remind me so much of someone.”  Vervolgde ze, haar verklaring waarom ze naar hem gestaard had met die specifieke expressie op haar gelaat geplakt verduidelijkend. Lichtelijk verward keek hij haar aan, niet verwacht hebbend dat dat de reden was dat ze zo gechoqueerd naar hem had gekeken. Hij had soms ook wel dat iemand hem aan een bepaald persoon liet denken, maar gechoqueerd was hij er nooit bij geweest. Onverschillig haalde hij zijn schouders dan maar op als antwoord, het zal allemaal wel. “Well, I suppose we all have at least one doppelgänger, don’t we?” verklaarde hij haar waarnemingen droogjes, ergens vindend dat ze overdreef—maar besloot dat maar niet onder woorden te brengen. “So tell me, what is the best drink they serve here?” vervolgde ze nadat ze haar zwaartepunt wat naar voren had gebracht om op de ellebogen te kunnen leunen. “The best drink they serve here?” lachte hij zachtjes, naar zijn mening waren ze allemaal shit hier, hoogstwaarschijnlijk ook een van de redenen dat hier zelden peculiars kwamen opdagen. Het was immers een simpele, goedkope kroeg. “Well, what’s your preference, my lady? You want something light or heavy? We've got it all,” vervolgde hij lichtelijk overdreven geanimeerd terwijl hij lichtjes grijnsde, aanduidend dat ze in ieder geval niet bepaald ‘the best drink’ van haar leven zou ontvangen.



_________________
VOI-CE
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t752-delta-newton
The Countess
Blink And You're Dead
Blink And You're Dead
avatar

PROFIELAantal berichten : 60
IC-berichten : 16
Registratiedatum : 25-07-17
Leeftijd : 23
Accounts : My religion is you :: Olivia, Raven, Rosé & Adore
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid:
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: I'm faded

BerichtOnderwerp: Re: Closer To The Edge   ma okt 23, 2017 9:38 pm


Die vragende, licht brutale wenkbrauwen. Het was precies Aaron. Op het moment dat hij zijn mond open trokken, kon ze zweren dat ze haar hart weer voelde bonzen, dat haar hart weer tot leven kwam en weer honderdduizend slagen in de rondte draaide. “Aren’t we all outside of the loop?” Veel meer dan haar charmante glimlach kwam er niet uit. Ze probeerde het te verbergen, maar ze was…gechoqueerd door deze verschijning. “I mean, I assume you’re not part of the usual going on around here.” Een zachte grinnik ontsnapte uit haar mond. “It depends on what you call “usual”, darling. I could surprise you.” Ze knipoogde en grinnikte nog een keer zachtjes, schudde haar hoofd. The Countess bekende aan hem dat hij haar veel aan iemand deed denken. Zijn opmerking stelde haar teleur. Als het Aaron was geweest, had hij het aan haar duidelijk gemaakt. Ze sloeg haar ogen neer bij zijn antwoord. Misschien…misschien was het beter maar gewoon een drankje te drinken en te doen alsof het allemaal niet gebeurd was. Dadelijk zou ze zichzelf nog voor schut zetten.

Daarom vroeg ze hem om het beste drankje dat ze hier serveerden, terwijl ze wat naar voren bewoog. “The best drink they serve here?” lachte hij – God, de gelijkenis was enorm, het was niet normaal – “Well, what’s your preference, my lady? You want something light or heavy? We’ve got it all.” The Countess lachte om zijn overdrevenheid, het amuseerde haar. Ondanks haar middelgrote lengte, sloeg ze haar lange benen over elkaar, waardoor haar prachtige jurk naar achter viel, langs de kruk en haar blote benen zichtbaar waren. The Countess voelde de ogen van de mannen achter haar in haar benen prikken, maar alles waar zij oog voor had, was de jongen voor haar.

“My preference?” herhaalde ze en deed alsof ze heel erg moest nadenken “Well, my preference is pretty easy: everything with a percent of alcohol will do. But let’s start with a chardonnay, a small glas of Campari and a glass of water.” Uitdagend keek ze hem aan. Als je zo rijk was als The Countess, bestelde ze gewoon wat je wilde. Het boeide The Countess absoluut niet. Als hij stiekem toch Aaron was, was het voornamelijk zijn geld dat ze nu aan gaf. “So tell me, unknown bartender, how long have you been in this loop?” taste ze nieuwsgierig wat informatie over hem af. Ze moest weten hoe lang hij hier al was, kwam het overeen met de tijdlijn van Aaron, dan zou het best nog kunnen. The Countess moest hoop houden.

_________________

Sometimes my heart feels so black in the dunes of sand
And other days my heart feels like....rainbows
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Delta Newton
ΔN
ΔN
avatar

PROFIELAantal berichten : 29
IC-berichten : 3
Registratiedatum : 15-10-17
Leeftijd : 18
Accounts :
-Delta Newton
-Rafe Adler
-Typhon Reinswald
-Gunner Jäger
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Gravitokinesis
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote:

BerichtOnderwerp: Re: Closer To The Edge   di nov 21, 2017 10:26 pm




DELTA LAKE NEWTON


Geïntrigeerd door haar verschijning hadden zijn diepblauwe ogen haar bewegingen gevolgd  totdat ze hem had aangesproken aan de bar, zo nu en dan ervoor zorgend dat hij wegkeek zodat het niet overkwam als staren. Er kwam hier gewoonlijk nooit iemand anders dan de mensen die hier dagelijks kwamen, en simpelweg niet beter wisten. Het feit dat deze sleur nu doorbroken werd doordat zij de drempel over was gestapt satureerde zijn grijze bartenderbaantje en liet de nieuwsgierigheid in hem opborrelen. Een grinnik ontsnapte uit haar mond nadat hij had geconstateerd dat ze vast en zeker geen deel uitmaakte van de sleur. “It depends on what you call “usual”, darling. I could surprise you,” vervolgde ze met een knipoog. Een lichte grijns ontstond op zijn gezicht terwijl hij ondertussen alvast een oude man zijn vaste pilsje in zijn handen drukte en het geld overnam. “Oh? Can you?” sprak hij met een uitdagende toon zijn stem strelende, benieuwd of ze ergens op aan het doelen was. Toen ze echter had vervolgd dat hij haar aan iemand deed laten denken had hij het onverschillig aan de kant geveegd. Iedereen kon immers wel op een persoon lijken die iemand kende. Wat ze wilde dat hij met die informatie deed was hem niet duidelijk, maar tegelijkertijd interesseerde het hem ook niet bepaald veel. Het zal allemaal wel zo wezen.

Automatisch waren zijn ogen naar beneden gegleden toen ze haar jurk naar achteren had geslagen die voorheen haar blote benen bedekte. Sierlijk had ze vervolgens haar benen over elkaar geslagen, en  hij kon niet ontkennen dat het geen heerlijk uitzicht was. Desondanks herpakte hij zich snel en focuste zijn zeeblauwe irissen weer op de hare, sterk afstekend tegen de oranje sfeervolle ambiance die in de kroeg hing, en vroeg op een geanimeerde manier wat haar voorkeur was qua drank. “My preference?” herhaalde ze zijn woorden terwijl hij met een lichtelijk scheve grijns zijn tanden blootlag, bevestigend knikkend. Delta grinnikte toen ze deed alsof ze heel hard moest nadenken, overduidelijk zijn overdreven geanimeerde spelletje meespelend. Wederom grinnikte hij toen ze opsomde wat ze wilde hebben. “And a glass of water,” herhaalde hij zacht geamuseerd en schudde zijn hoofd met een glimlach terwijl hij zich omdraaide om de benodigdheden voor haar behoeftes te pakken. Zachtjes neuriede hij een deuntje in zichzelf terwijl hij het bijpassende glas pakte en de Chardonnay voor haar inschonk; toen deze gevuld was voor haar op de bar zettend en een stukje in haar richting schuivend. “Here you are, madame,” sprak hij lichtelijk overdreven chique, het bescheiden spelletje dat ze speelden hem wel bevallend. Vervolgens pakte hij de fles Campari waar ze ook om had gevraagd. Hij gooide een aantal ijsklontjes in het glas terwijl zijn blik weer omhoog gleed toen ze hem een vraag had gesteld. “Centuries,” grapte hij speels om vervolgens zijn hoofd te schudden en het rode kruidige alcoholische goedje bij de ijsklontjes te schenken met een knisperend geluid als gevolg. “Nah, I’m just kidding,” sprak hij en fronste lichtjes terwijl hij nadacht over hoe lang hij zich eigenlijk al in de lus bevond. “I’ve entered at the age of twenty-one…” begon hij. Delta leunde met zijn handpalmen op de bar terwijl hij bedenkelijk omhoog keek, alsof het antwoord in de lucht stond, en zijn lippen lichtjes tuitte bij het nadenken. Hij trok zich terug met een bedenkelijk geluid om vervolgens een sinaasappel te pakken van de schaal die verstopt stond voor het blote oog van de consument, en begon met een mesje een schijfje van de vrucht te snijden voor over de rand van het glaasje met Campari. “If I recall correctly, I’ve been stuck in this loop for the pas—ah fuck!” vloekte hij toen het scherpe lemmet zich begroef in het zachte vlees van zijn duim, die niet veel later vloeide van het bloed. Hij snoof gefrustreerd door zijn onhandigheid en schudde afkeurend zijn hoofd jegens zichzelf. “Guess you gotta do it without the orange part m’love,” sprak hij en overhandigde haar het glas met zijn andere hand en zonder de sinaasappel. “Hygiene and shit,” verklaarde hij terwijl hij de kraan aandraaide en zijn handen begon af te spoelen. “I’ll be back right back in a sec,” meldde hij om zich naar achteren te begeven om een pleister te halen terwijl hij zijn mond had geplaatst op de plek van het sneetje om het opwellen van het bloed te voorkomen. Ondertussen had nog steeds geen antwoord had gegeven op haar vraag hoe lang hij eigenlijk al in de lus verbleef, wat hij domweg niet eens doorhad.



_________________
VOI-CE
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t752-delta-newton
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Closer To The Edge   

Terug naar boven Go down
 
Closer To The Edge
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Where is the Edge?

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c e n t r e
-
Ga naar: