Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 Howl of the Lone Wolf [Louise Bluebonnet]

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down 
AuteurBericht
Nuala Doherty

avatar

PROFIELAantal berichten : 211
IC-berichten : 48
Registratiedatum : 29-01-17
Accounts :
- Nuala Doherty
- Sayuri Davies
- Amaris Collins
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Gedaanteverwisseling in een reekalf
Uiterlijke leeftijd: Vaak tussen de 4 jaar en 10 jaar in
Quote: "For thus is spoken: Oft hope is born, when all is forlorn."

BerichtOnderwerp: Howl of the Lone Wolf [Louise Bluebonnet]   vr nov 17, 2017 5:11 pm



De dekens die op haar bed lagen, waren stevig om haar benen heen geslagen in de onrustige dromen die het jonge meisje in hun macht vasthielden. Het was voor haar niet ongewoon om nachtmerries te hebben, vaker dan niet voelde ze zich dan behoorlijk opgejaagd. Niet gek natuurlijk, want ze droomde over haar verleden. Het leven dat ze had gehad voordat ze in de lus terecht was gekomen en Alex haar had gevonden. Haar ogen schoten open op het gedeelte waarin ze over haar eigen lange stelten heen struikelde en met moeite zich achter een bosje schuilhield om de donker geklede jagers te ontsnappen. Nuala bleef even stil liggen, ze was kort na het avondeten naar bed gegaan, omdat ze de afgelopen nachten ook zo slecht had geslapen. Hoewel ze niet veel mee had gekregen van de Hollows, of in ieder geval niet bewust. Had ze wel voldoende mee gekregen om nerveus te zijn en die nervositeit leidde weer tot meer nachtmerries dan normaal.

Echt laat was het nog niet, waarschijnlijk pas een uur of negen s'avonds. De meesten waren waarschijnlijk nog wakker en zaten beneden in de woonkamer of misschien boven in de cinema. Voorzichtig stond Nuala op, nadat ze de dekens had losgewerkt en rommelig had terug geslagen. Zonder het bed op te maken, liep ze richting haar kledingkast om daaruit een paar sloffen te pakken en die aan te trekken. In haar rood gekleurde pyjama vertrok ze dan ook naar beneden toe. Het jonge meisje stond er om bekend wantrouwig te zijn. Ondanks het feit dat ze al een behoorlijke tijd bij Louise woonde. Nog nooit was ze echt met haar zorgen of haar verhaal naar Louise gegaan, veel had ze niet gesproken. De eerste keer dat ze voor de ogen van een ander terug was veranderd was wel bij de vriendelijke, warme vrouw geweest. Als ze nog goed herinnerde hoe het was om ouders te hebben, had ze Louise waarschijnlijk als een soort moeder gezien. Nu kon ze dat echter niet onder woorden brengen of benoemen. Een ding was echter zeker, ze vertrouwde de roodharige vrouw zover ze dat momenteel kon. Toch was ze ook nog niet bij haar geheel los gekomen van haar nervositeit, altijd bleef Nuala op haar hoede.

Met wallen onder haar diepbruine ogen viel het waarschijnlijk wel op dat Nuala alles behalve goed sliep. Toch zou haar kamergenoot het niet echt opmerken, want het meisje was altijd in stilte gevangen in de greep van de dromen. Alex zou waarschijnlijk de enigste andere persoon zijn waarop Nuala durfde te vertrouwen. Echter had ze zelfs met hem nog niet gesproken over haar nachtmerries. Het meisje was nu zo angstig dat daarbij haar wantrouwen in het niets viel, waardoor ze s'avonds nadat ze kort had geslapen nu de trap weer af liep. Haar voeten plaatste ze voorzichtig en zorgvuldig op de treden, terwijl haar hand gespannen de leuning vasthield. Haar knokkels trokken wit weg door de kracht waarmee ze de leuning met haar handen omklemde. Nadat ze de eerste trap had, gehad stapte ze wat zelfverzekerder ook naar de tweede toe, waarna ze op de begane grond belande.

Daar bleef ze even twijfelend en ongemakkelijk staan, voordat ze op zoek ging naar de vrouw des huizes, Louise. Haar passen haperde af en toe, alsof ze nog niet zeker was met de keuze die ze had gemaakt. Waarna ze de roodharige vrouw eerst in de woonkamer zocht. Daar was ze niet en ondanks het feit dat ze daar voldoende andere Peculiars zag, voelde ze zich nog niet angstig genoeg om hen in vertrouwen te nemen. Hierna vertrok ze in de richting van de keuken, waar ze de vrouw inderdaad zag staan. Onzeker bleef het jonge meisje in de deuropening staan, waarna ze ongemakkelijk slikte. "Louise?" De breekbaarheid en angst was in haar stem niet te verbergen, met grote ogen keek het meisje de ander stilletjes aan.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Louise Bluebonnet
Momma Burd
Momma Burd
avatar

PROFIELAantal berichten : 1327
IC-berichten : 137
Registratiedatum : 02-10-16
Leeftijd : 19
Accounts :
. Louise
. Ethan
. Clarke
. Parker
. Carina
. Maybel

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Ymbryne
Uiterlijke leeftijd: 34
Quote: Intelligence without ambition is a bird without wings

BerichtOnderwerp: Re: Howl of the Lone Wolf [Louise Bluebonnet]   zo nov 26, 2017 11:31 pm




   
Will you still love me when I'm no longer young and beautiful?



Hevig in de weer met een geruite theedoek en een van de porseleinen borden, probeerde Louise het servies zo grondig mogelijk droog te maken. Op momenten als deze -wanneer ze nog uren na het avondeten bezig was met het opruimen ervan- vroeg ze zich af waarom Ymbryne's er geen andere bijzonderheden bij hadden gekregen die het huishouden wat dragelijker maakten. Of wellicht waren de vrouwen van haar soort over het algemeen gewoon vaker gesteld op taken als deze. Louise in ieder geval niet. Het was niet dat ze er niet van hield als alles spik en span was -in tegendeel zelfs- maar met zoveel aan haar hoofd was het gewoonweg frustrerend dat ze ook nog ruimte in moest passen om wel... borden af te drogen. Ze had natuurlijk allang geprobeerd haar bijzonderheid te gebruiken om het proces waarbij de borden vanzelf opdroogde vele malen te versnellen, maar Louise was nu eenmaal een perfectionist, en borden die nog vochtig waren, kon ze simpelweg niet in haar keukenkast terugzetten. Ze was in ieder geval opgelucht dat haar bijzonderheid zijn werk nog enigszins deed, na het voorval van een paar dagen terug. Ze had haar kinderen willen beschermen van de Hollow die Jinn in zijn tentakels had gehad, maar het was alsof haar gave haperde. Meerdere keren had ze geprobeerd de tijd te manipuleren en haar gesmeekt het moment terug te draaien waarop ze de controle had verloren, maar het weigerde. En vervolgens had Jeremy die taak van haar overgenomen. Hij had een Hollow uitgeschakeld. Alsof het niets was. Nog altijd wekte dat bewust moment een ongekende frustratie op. Het was een emotie die ze niet vaak voelde. Louise was immers een vergevingsgezind persoon. Dit was echter anders. Ze wist dat de man niet te vertrouwen was, dat hij gevaarlijk was.

Wat driftig blies ze wat uit haar opgestoken rode lokken van haar voorhoofd. Ze merkte pas te laat dat ze, compleet in gedachten verzonken, ontzettend ongecontroleerd bezig was. Pats. Het bord kletterde op de keukenvloer alvorens het in honderden stukken uiteen spatte. Even bleef ze naar de scherven staren. Toen zuchtte ze, trok haar jurk een stukje op en boog zich voorover om de scherven bijeen te rapen. Op hoop van zegen dat ze geluk brachten...

Ze was zojuist klaar met veger en blik de vloer van glas vrij te maken, toen een klein stemmetje haar deed opkijken. Het zien van het kleine meisje bracht een zachte glimlach op haar gelaat. Nuala woonde al lange tijd in haar lus, en teruggetrokken als ze ook mocht zijn, Louise kreeg het idee dat ze de ymbryne steeds meer als moederfiguur toeliet. In het begin had ze haar vooral getroffen in haar gedaante als hertenjong, maar naarmate ze een beetje opener werd, leek ze zich ook comfortabeler te voelen in haar mensenhuid. Nu was dat echter duidelijk niet het geval. Al voor ze zich had omgedraaid, had ze aan kunnen voelen dat er een vlaag van angst de sfeer was komen binnenrollen. Het meisje was, als ze zich het kon herinneren niet al te lange tijd geleden gaan slapen, maar er was iets wat haar dat had verhinderd. Aan de donkere kringen onder haar ogen te zien was het goed mogelijk dat dit iets was wat zich had herhaald de afgelopen nachten. Louise liet de veger voor wat het was, schoof van haar zittende positie op haar hurken en gunde haar een bezorgde blik. 'Are you alright?' Haar blik verplaatste zich even naar Nuala's blote voeten, waarna ze een stukje naar voren schuifelde zodat ze de kans zo klein mogelijk was dat ze in een van de door Louise gemiste splinters zou gaan staan. Plotseling herkende ze de blik op haar gezicht. 'Did you have a nightmare?'
   


   



_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken http://peculiarchildren.actieforum.com/t10-louise-catherine-left
Nuala Doherty

avatar

PROFIELAantal berichten : 211
IC-berichten : 48
Registratiedatum : 29-01-17
Accounts :
- Nuala Doherty
- Sayuri Davies
- Amaris Collins
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Gedaanteverwisseling in een reekalf
Uiterlijke leeftijd: Vaak tussen de 4 jaar en 10 jaar in
Quote: "For thus is spoken: Oft hope is born, when all is forlorn."

BerichtOnderwerp: Re: Howl of the Lone Wolf [Louise Bluebonnet]   zo dec 03, 2017 6:02 pm



De altijd oplettende helder bruine ogen van het jong meisje waren op de langere vrouw gericht. Hoewel de Ymbryne waarschijnlijk niet tot de langste van haar soort behoorde, was ze nog steeds stukken langer dan het kleine meisje. Grote mensen, vooral mannen kwamen altijd bedreigend over, het was een wonder dat het jonge kind zo snel tot Alex opgewarmd was en hem had toegelaten zo kort nadat ze de jagers was ontvlucht. Jagers die ze maar niet uit haar hoofd kreeg, want hoewel ze niet tot de slechte Hollows behoorden, wist ze maar al te goed hoe het voelde in angst te leven en de onrust die in de lus heerste maakte het er alles behalve beter op. De nachtmerries kwamen helder terug en daarmee ook haar herinneringen, het maakte haar angstig, zo angstig dat zelfs haar hertenvorm haar niet meer kon beschermen. Het zorgde dat ze zichzelf angstvallig onder bedwang hield, probeerde de transformatie tegen te houden die met zulke heftige gevoelens normaal gesproken vanzelf op gang kwam. Ze deed er alles aan om de controle niet te verliezen, echter was er maar zoveel dat een jong meisje alleen kon. Ze wist dat ze naar Louise kon voor hulp maar was altijd te wantrouwig geweest om dat te doen, ook al warmde ze langzamerhand op aan de vrouw. Met haar zachte stem had ze haar aanwezigheid aan de vrouw duidelijk gemaakt. Onmiddellijk keek de roodharige vrouw op en met een zachte glimlach gleed haar blik naar het angstige gezichtje van het jonge meisje. Inmiddels was de roodharige vrouw langzaam in beweging gekomen, en had ze een veger laten liggen. Nieuwsgierig, oplettend gleed de angstige blik van Nuala van Louise naar de grond en weer terug. Had de vrouw iets laten vallen? Haar blik schoot razendsnel langs het aanrecht, waarop ze de afwas zag staan waarna ze iets probeerde te ontspannen en haar angstige bleke gezicht weer op de ander richtte en voorzichtig een stap vooruit zette, uit de deuropening vandaan. Hoewel haar met sokken beklede voeten niet beschermd zouden zijn tegen de scherven, was ze daar nu niet bang voor. "Are you alright?" Klonk er zacht, terwijl de vriendelijke blik van de Ymbryne naar Nuala's voeten schoot en ze haar positie veranderde. Waarschijnlijk om te voorkomen dat Nuala in de achtergebleven kleine scherven kon gaan staan. Immers trok het meisje gevaar aan als een magneet, als ze gewond kon raken, raakte ze gewond. Zo leek het bijna. "Did you have a nightmare?" Vervolgde de vrouw, nadat ze het slanke meisje verder in zich had opgenomen. Langzaam knikte het jonge kind waarna ze voorzichtig op Louise afliep en bijna onzeker de veiligheid van de vrouw opzocht. De vrouw die ondanks dat Nuala zich nooit geheel had geopend richting haar, haar toch de vrijheid had gegeven haar op te zoeken wanneer nodig en voor haar zorgde. Dit was het dichtstbij ze kon raken bij het hebben van een ouder, ook al wist ze het nog niet. Want Nuala zou de lus waarschijnlijk nooit verlaten. Tenzij dat door omstandigheden van haar verlangt werd.

"I don't know how to explain it," Fluisterde het meisje met een trillende stem, terwijl ze onwennig voor de gehurkte vrouw bleef staan. Alsof ze niet zeker wist of ze dichterbij kon komen, mocht komen zelfs. Haar hand strekte ze langzaam uit waarna ze voorzichtig reikte naar die van Louise. Immers kon ze er bij doordat de ander op haar hurken zat. "I remembered what happend. What happend when I came here." Verklaarde ze zacht, waarschijnlijk was de vrouw nog lang niet vergeten hoe het meisje op haar gereageerd had toen ze voor het eerst de lus in was gekomen. Haar ogen schoten naar de grond en tranen verzamelden in de expressie volle ogen. Haar nog loshangende hand kneep ze samen tot een slappe vuist, waarna ze haar onzekerheid liet varen en de ander onhandig omhelsde, terwijl ze haar gezicht verborg in de nette kleding van de Ymbryne. Nuala slike moeizaam, waarna ze met haar breekbare bruine blik die van de ander onderzocht en met een zachte bijna onverstaanbare stem verder sprak. "There were dogs and hunters. They always followed me. T-They.. They wanted me for my pelt." In die ene zin, had ze het meest belangrijke uitgesproken. Uitgesproken waar haar doodsangst voor honden en mannen vandaan kwam. Uitgesproken waarom ze altijd uit de buurt bleef van de mannen die in dit huis woonde, Alex uitgesloten. Hierna viel het jonge meisje stil, waarna ze dichter tegen de warmte van de vrouw aan kroop en vermoeid haar ogen sloot. Ze wist dat Louise waarschijnlijk verder zou vragen, maar of ze antwoord wist te geven en wou geven was een tweede. Ze was het niet gewend haar wensen en angsten uit te drukken. Immers was het lang geleden, dat ze de kans had gehad. Hoewel ze nooit had beseft dat ze die mogelijkheid had gehad, nooit had durven hopen dat ze hier relatief veilig zou zijn. In ieder geval niet opgejaagd door honden en naar zweet en leer ruikende mannen.

_________________
Terug naar boven Go down
Profiel bekijken
Gesponsorde inhoud



PROFIEL
RPG SHEET

BerichtOnderwerp: Re: Howl of the Lone Wolf [Louise Bluebonnet]   

Terug naar boven Go down
 
Howl of the Lone Wolf [Louise Bluebonnet]
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» [RPG] Wolf Story
» [Boek] De Witte Wolf/Der Weiße Wolf.
» [RPG] Wolfpack
» the light can save the world
» [RPG] Wolf Brother

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
Miss Bluebonnet's abode
 :: g r o u n d f l o o r :: k i t c h e n
-
Ga naar: