Welkom
Rules
Guide
Time line
Key words

P l o t ;
Een gewone voorbijganger zal het niet merken, maar er is iets vreemds aan de hand met het rode gebouwtje bovenop de kliffen in het kleine kustdorpje... Wat op het eerste gezicht een normale vuurtoren lijkt, vormt namelijk de ingang tot de tijdslus van Miss Bluebonnet. Niet iedereen kan de zich steeds herhalende dag in juli van 2011 binnentreden. Enkel zij die drager zijn van een recessief gen dat zich in hun DNA heeft gemanifesteerd en wat door hun aderen stroomt, zullen toegang krijgen tot de lus. Zij beschikken over een gave. Hun 'bijzonderheid' maakt het dagelijks leven voor hun niet gemakkelijk, en er ligt constant gevaar op de loer... Lees verder!

T e a m
Admin
Louise
Mentor
Lyana
Mentor
Zeal
Mentor
Sam
Mentor
Laurice
S w a p



C o u n t
#

C r e d s ;
Alle codes, teksten en afbeeldingen behoren tot de rechtmatige eigenaar of eigenaresse en mogen daarom nooit zonder toestemming gekopieerd of overgenomen worden. De site is gecodeerd en vormgegeven door Vera en wordt gehost op Actieforum. Het idee van deze RPG is gebasseerd op de boekenreeks Miss Peregrine's Home for Peculair Children van Ransom Riggs. Dit forum is getest in de volgende browsers:


15 oktober 2016



Deel | 
 

 It's alive

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Ga naar beneden 
AuteurBericht
Victor Frankenstein

avatar

PROFIELAantal berichten : 30
IC-berichten : 17
Registratiedatum : 23-08-17
Leeftijd : 18
Accounts : Girolamo Riario
Hedwig Loring
RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: Life extraction
Uiterlijke leeftijd: 21
Quote: Life is temporary, why should death be any different.

BerichtOnderwerp: It's alive   zo dec 17, 2017 11:54 am


In. Uit. In. Uit.

Victor herhaalde de woorden als een mantra en haalde adem op hun ritme. Hij kon de paniek net onder het oppervlak voelen borrelen. Knagend aan zijn vel. Zich naar buiten klauwend. Een monster dat steeds vaker naar boven kwam. Het benam hem de adem. Stal zijn zicht en gehoor. Omgaf hem met een pure duisternis die niet met de ogen, maar met de ziel waargenomen werd.

De eerste keer dat de paniek het overnam was na zijn falen in Ingolstadt, toen hij terug thuis kwam. Nog zwak en energieloos had hij de weg naar huis ondernomen. Maar toen hij aankwam was het niet de warme thuis die hij had gekend waardoor Victor onthaald werd. Rouwende gezichten begroetten hem en namen hem mee naar zijn broers lichaam. Williams lijkbleke gezicht en blauwpaarse nek spookten nog steeds in zijn gedachten rond.
Het was raar. Hoe hij zich de kleuren zo helder herinnerde, maar de gezichten hem ontglipten.
De aanblik van zijn broer. Liggend op het koude ijzer, toegestopt met een sneeuwwitte doek. Het was zo verkeerd. Het was zo verkeerd dat zo’n jongen toen al gestorven was. En Victor had het geprobeerd. Hij had geprobeerd om William terug te brengen. Hij had zo hard geprobeerd. Maar net toen hij het leven in zijn broer voelde terugstromen en deze zijn ogen opende - net toen - ging een schok door hem heen en was de grip op de energie verloren.
Victor herinnerde zich nog steeds de blinde paniek die kwam opborrelen en die hem aan Williams lijk gekluisterd had. Toen was het hem niet gelukt om de wanhoop te onderdrukken - het had hem ziek gemaakt -, maar hoe meer tijd er verstreek, hoe beter Victor ermee om kon gaan.

Hij dwong zich uit de diepte van zijn gedachten en liet zijn omgeving tot hem doordringen. Bomen rezen massief uit de grond. Dikke stammen schoten de lucht in en vormden een waaier aan takken en bladeren. Lager bij de grond lagen mossen te luieren en baadden bloemen in het licht.
De natuur had altijd al een rustgevend effect op hem gehad.
De frisse, koude lucht leek de demonen in hem bevroren te hebben - tijdelijk dan toch - en verliet hem in een zucht. De zoute geur van de zee drong tot hem door en de wind speelde met zijn haar.
Misschien was de wereld het toch nog waard.

Getjilp, doordrongen van de emotie die Victor net had verbannen. Zijn ogen zochten naar de bron van het geluid en vonden een klein, blauw vogeltje. Het diertje kwetterde verhit naar een ander klein, blauw vogeltje dat met bloederige vleugels uitgespreid op de grond gedrapeerd lag.

Victor nam het dier in zijn hand en sloot zijn ogen. Voor zijn geestesoog zag hij het vogeltje. Hij kon elk gebroken bot en geknakte veer waarnemen. Hij verplaatste een deel van zichzelf in het dier en voelde het tot leven komen. Toen Victor zijn ogen weer opende stond het vogeltje vrolijk op zijn hand heen en weer te springen. Zijn partner vloog ook op Victors palm en tjilpte luidruchtig bedankjes.
~ eerste post voor Jesse

_________________
~MADNESS... FOLLY... INSANITY~


Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
Jesse Shepherd

avatar

PROFIELAantal berichten : 81
IC-berichten : 53
Registratiedatum : 04-01-17
Leeftijd : 19
Accounts : Jessica
Alexander
Laura
Adriano

RPG SHEET
Character sheet
Bijzonderheid: bovenmenselijke snelheid
Uiterlijke leeftijd: 16
Quote: Super Speed. Google it.

BerichtOnderwerp: Re: It's alive   wo dec 20, 2017 7:48 pm

Jesse Shepherd


Jesse rende zo snel als ze kon doorheen te zee. Op de zee rondlopen was het liefste wat ze deed, dan had ze immers weini hindernissen. Genietend van het rondspattend water dacht ze weer even aan de jongeman die ze nog niet zo lang geleden ontmoet had. Het was een ongemakkelijke ontmoeting met weinig woorden. Ze hadden samen enkele minuten van een glas alcohol genoten, totdat de jongen zich niet goed voelde. Jess had geen idee wat er scheelde met de jongeman. Ze had ook geen idee wat ze moest doen.

Jessica besloot om de gedachten naast haar te leggen. Er waren wel belangrijkere dingen aan haar hoofd dan iemand die ongelukkig rondloopt. Het was best wel zielig hoe de man met trillende handen en met tranen in zijn ogen struikelend de keuken verliet.

Ze had genoeg gerend voor vandaag, dus besloot ze naar de tuin te gaan. De natuur bracht haar altijd een beetje dichter bij haar mama. Naast kunst en muziek hield haar moeder ook erg van de natuur. Jesse was een grote dierenvriend, het liefst hield ze van honden. Toen ze nog kind was had ze een klein hondje Dash genaamd. Het meisje kon zich nog goed herinneren hoe ze huilend bij haar mama zat toen haar hondje gestorven was. Het was de enigste hond die ze ooit had, want na haar verkrachting reisde ze overal naartoe.

Aangekomen zag ze Victor in de verte staan. Ze wou hem roepen, maar ze staakte haar woorden. De jongeman was iets aan het doen. Met een flitst ging ze op een andere plaats staan zodat ze kon zien wat hij aan het doen was. Jess was niet in haar normale doen; Sinds wanneer is ze zo nieuwsgierig in wat anderen doen? De jongeman hield een gewond vogeltje. En even voelde Jesse zich misselijk. Ze kon het niet aanzien om dat arme vogeltje dood te zien gaan. Ze besloot om de man met rust te laten, tot ze achter haar rug een vrolijk gekwetter hoorde. Wat was er gebeurd? Even keek ze met een frons naar het vogeltje dat daarnet nog gewond zat. Zijn kameraadje was ook vrolijk mee aan het tjirpen en dansen.

‘Kan je vogeltjes tot leven roepen?’ viel Jesse met de deur in huis, ‘Is dat jouw gave?’ Ze voelde een opgewekt, aangenaam gevoel in haar buik. Jess was best trots dat zo een knappe jongen dieren tot leven kon brengen. Er is niets mooiers dan het opwekken en herstellen van levende wezens.
Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken
 
It's alive
Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven 
Pagina 1 van 1
 Soortgelijke onderwerpen
-
» Dead or alive
» I just wanna feel alive and Get to see your face again [Yang]
» And if there's a reason I'm still alive

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Peculiar Children :: 
I n n d y r
 :: c l i f f s
-
Ga naar: